திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
5. பிரளயம்

பிரளய வெள்ளத்தில் பெரிய மலைகளும் நீரில் மூழ்கின; உலகெங்கும் படைத்தல் தொழில் நின்றுபோனது.

In the pralaya flood even the great mountains were submerged in the water, and the work of creation stopped everywhere in the world.

பிரம்மனும் திருமாலும் தத்தம் கடமையைச் செய்யாமல், யாமே தலைவர் என்று ஒருவருக்கொருவர் வாதிட்டுக்கொண்டனர்.

Brahma and Vishnu, neglecting their own duties, argued with one another, each declaring, I alone am the lord.

சதாசிவமூர்த்தியான இறைவன் பேரொளி மிகுந்த நெருப்பு மலையாக நின்று, வெள்ள நீர் அனைத்தும் வற்றிப்போகச் செய்தார்.

Sadashivamurthi, the Lord, stood as a mountain of fire filled with great light, and made all the flood water dry up.

சதாசிவமூர்த்தியின் ஆற்றலைக் கண்டு தலைவன் யார் என்பதை உணர்ந்த அவர்களுக்கு, அவரே நெருப்பு மலையாக நின்று அருள் செய்தார்.

Seeing Sadashivamurthi's power and realizing who the true lord was, he, still standing as the mountain of fire, granted them his grace.

பாடல் #362ல் உள்ளபடி, நெருப்பு மலையாக நின்ற சதாசிவமூர்த்தி கடலை ஊடுருவிக் கீழேயும் வானத்தை ஊடுருவி மேலேயும் நிறைந்தார்.

As in verse 362, Sadashivamurthi, standing as the mountain of fire, pervaded downward through the sea and upward through the sky.

வானவர்கள் அனைவருக்கும் தலைவன் என்னும் பெயர் பெற்றார்.

He won the name of lord over all the celestials.

உலகம் முழுவதும் நிறைந்த ஊழித்தீயில் உலக மக்கள் நெருப்புப் பிழம்பைப் பார்த்துப் பயந்து வெள்ள நீரில் விழுந்துவிடும் நிலைமை ஏற்பட்டது.

In the age-ending blaze that filled the whole world, the people of the world saw the mass of fire and were in danger of falling in fear into the flood waters.

யாரும் அஞ்சாதீர்கள் என்று கூறி அருள் செய்தார்.

He said, let none of you fear, and granted his grace.

உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருந்த குளிர்ந்த பிரளய கடல் நீர் வடிந்தது.

The cold pralaya sea water that had filled the whole world receded.

வானகத்தவரும் தேவர்களும், கடல் போன்ற தமது எண்ணங்களில் சிவத்தைப் பற்றிய நினைவே வெள்ளம் போல எப்போதும் சூழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று எம் பிரான் என்று வேண்டினர்.

The heaven-dwellers and the devas prayed, calling him our Lord, that the remembrance of Shiva should always surround their sea-like thoughts like a flood.

கடல்நீரை விண்ணகம் வரை பரவச் செய்த இறைவனும், கடைக்கண் பார்வையால் அருள் புரிந்து பேரொளியாய் எழுந்தருளினான்.

The Lord, who had made the sea water spread up to the very sky, granted his grace with a sidelong glance and rose up as a great light.

இப்படிப்பட்ட பிரளயத்தை ஏற்படுத்தி, பின்னர் அனைவருக்கும் அருள் செய்த இறைவனின் திருவுள்ளத்தை யாரும் அறியவில்லை.

What was in the Lord's sacred heart, that he brought about such a pralaya and then granted grace to all, no one knows.

பிரளயத்தின்போது எழுந்த கடலோசையைக் கேட்டு உலகத்தவர் திகைத்துப்போயினர்.

Hearing the roar of the sea that rose during the cataclysm, the people of the world were struck with terror.

பேரொளி மிக்க நெருப்பு மலையாய் இருந்த சதாசிவமூர்த்தியை, அனைத்தையும் படைத்துச் சுயம்புவாய்த் தோன்றியவன் என மனத்தில் வைத்து வழிபட்ட உலகத்து உயிர்களுக்காக,

For the sake of the world's beings, who had held in their hearts and worshipped Sadashivamurthi, who stood there as a mountain of fire of great radiance, as the one who created everything and appeared self-born,

கடல்நீர் வெள்ளமும் கடலோசையும் மேலும் பெருகிவிடாதிருக்க, அந்த நீருள் இறைவன் அக்னியை உண்டாக்கினான்.

so that the ocean's flood and its roar would not swell any further, God created fire within that water.

பிரளயத்தை உண்டாக்கி அனைத்தையும் அழித்த அந்த இறைவனே, தன்னை வழிபட்டுச் சரணடைந்த உயிர்களைக் காப்பாற்றினான்.

That same God who brought about the cataclysm and destroyed everything saved the beings who worshipped him and took refuge in him.

இறைவனை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அவரைக் குற்றப்படுத்தும் வழிகளைப் பின்பற்றி நடக்கும் உயிர்களைப் பிரளய காலத்தில் மாபெரும் அழிவிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக,

To save, from the great destruction at the time of the cataclysm, the souls who walk on following the ways that fault God without accepting him,

அந்த உயிர்கள் தன் மேல் உண்மையான அன்பை வைக்க முடியாதபடி அவற்றின் தலையின் உச்சியில் இருந்து ஆட்சி செய்யும் ஆணவத்தை,

the anavam that rules from the crown of their heads and keeps those souls from setting true love upon him,

இறைவன் தேடிச் சென்று அழித்து அவர்களையும் ஆட்கொண்டான்; தன் மீது அன்பு கொண்ட அடியவர்களை மட்டுமே காப்பாற்றுவான் என்பதில்லை, தன்னைப் பழிக்கும் உயிர்களையும் காப்பாற்றும் பெருங் கருணை கொண்டவன் அவன்.

God sought out and destroyed, and he took even those souls into his grace; it is not that he saves only the devotees who hold love for him, for his is the great compassion that saves even the souls who revile him.

விண்ணுலகத் தேவர்களும் குற்றம் கூற முடியாதபடி புதிய உலகங்களையும் புதிய உயிர்களையும் அவன் உருவாக்கினான்.

He made new worlds and new souls, in such a way that not even the devas of the sky world could find fault with them.