திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
6. சக்கரப் பேறு

திருக்கயிலை வெள்ளி மலைமேல் வீற்றிருக்கும், பிறப்பும் இறப்பும் இல்லாத இறைவன்,

God, who is without birth or death, is seated on the silver mountain of Thirukkailai.

ஏழுலகங்களையும் படைத்து, அவ்வுலகத் தொழில்கள் சீராக நடைபெறும் பொருட்டு,

Having created the seven worlds, so that the works of those worlds would proceed in order,

திருமாலின் கைப் பெருவிரலோடு பொருந்தி வானில் பறப்பதுபோல் இருக்கும் சக்கரத்தை அவனுக்குத் தந்தருளினான்.

he graciously gave Thirumal a wheel that fits at his thumb and seems to fly through the sky.

உலகத் தொழில்கள் சீராக நடைபெற்றுவரும்போது, அகங்காரத்தால் ஏதேனும் தடை ஏற்பட்டால், திருமால் தன் சக்கராயுதத்தால் அந்த அகங்காரத்தை அழித்து இவ்வுலகைக் காப்பான்.

While the works of the world proceed in order, if some obstruction arises through egotism, Thirumal will destroy that egotism with his discus weapon and protect this world.

பாடல் #367இல் உள்ளபடி இறைவனிடமிருந்து பெற்ற, உலகைக் காக்கும் வலிமை மிக்க சக்கரத்தை,

The mighty wheel that protects the world, which Thirumal had received from God as told in verse 367,

தன் கரத்தில் தாங்கும் சக்தி இல்லாதிருந்ததால், திருமால் அனைத்திலும் மேலான வலிமையுடைய இறைவனை அன்புடன் அர்ச்சனை செய்து வேண்டிக்கொண்டான்.

he did not have the strength in his hand to hold, and so he worshipped with love and prayed to the God who is mightier than all.

அவனது வேண்டுதலுக்கு மனமிறங்கிய இறைவன், தன் சக்தியிலிருந்து ஒரு பகுதியைத் திருமாலுக்குக் கொடுத்தான்.

God, whose heart softened at that prayer, gave a portion of his own power to Thirumal.

சக்கரத்தைத் தாங்கும் வல்லமை பெறச்செய்து அருளினான்.

and graciously made him able to hold the wheel.

உலகைக் காத்து, அதன் தொழில்கள் சீராக நடைபெறும் பொருட்டு, இறைவன் தன் ஆற்றலின் ஒரு பகுதியில் சக்கரத்தைப் படைத்தான்.

So that the world would be protected and its works proceed in order, God created the wheel as a portion of his own power.

தன் ஆற்றலின் அப்பகுதியான அந்தச் சக்கரத்தைத் திருமாலுக்குக் கொடுத்தருளினான்.

That wheel, being a part of his own power, he gave to Thirumal.

அந்தச் சக்கரத்தைத் தாங்கும் வலிமை பெறுவதற்காக, தன் சக்தியிலிருந்து ஒரு பகுதியையே திருமாலுக்குக் கொடுத்தருளினான்.

So that Thirumal might gain the strength to bear that wheel, he gave him a portion of his power itself.

தன் ஆற்றலின் ஒரு பகுதியாக இருந்த சக்கரத்தையும் அதன் சக்தியையும் திருமாலுக்குக் கொடுத்தபோதும், சக்கரமும் அதன் சக்தியுமாக இருப்பவன் இறைவனே.

Though the wheel that was a part of his own power, and the power in it, were both given to Thirumal, it is God himself who remains as the wheel and as its power.

அறியாமையால் இறைவனை அழிக்கத் தக்கன் செய்த பெரிய வேள்வியை, இறைவனின் அவதாரமான வீரபத்திரர் தகர்த்தழித்தார்.

Out of ignorance, Daksha performed a great sacrifice to destroy God, and Veerabhadra, an incarnation of God, broke and destroyed it.

அப்போது அங்கு வந்திருந்த திருமால், பிறைச் சந்திரனைச் சூடியிருந்த வீரபத்திரர் இறைவனின் அவதாரம் என்பதை உணராமல், வேள்வியை முறையின்றி அழித்துவிட்டதாக எண்ணி, தன் சக்கராயுதத்தை வீரபத்திரரின் பிறைசூடிய தலையை நோக்கி ஏவினான்.

Thirumal, who was present there, did not realize that Veerabhadra, who wore the crescent moon, was an incarnation of God, and thinking that the sacrifice had been wrongly destroyed, hurled his discus weapon at Veerabhadra's crescent-crowned head.

அதைக் கண்ட வீரபத்திரர் தம் கண்களில் நெருப்பு உமிழ, அந்தச் சக்கரத்தை நோக்கி வாயிலிருந்து ஒரு உக்கிரமான மிரட்டல் விடவே, சக்கரம் வலிமையிழந்து கீழே விழுந்தது.

Seeing this, Veerabhadra let fire pour from his eyes, and let out a fierce roar of warning from his mouth toward that discus, so that the discus lost its power and fell to the ground.

பாடல் #369இல் உள்ளபடி, தன் ஆற்றலின் ஒரு பகுதியாக இருந்த சக்கரத்தையும் அதன் சக்தியையும் திருமாலுக்குக் கொடுத்தபோதும் சக்கரமும் அதன் சக்தியுமாக இருப்பவன் இறைவனே ஆகையால், இறைவனின் அவதாரமான வீரபத்திரரின் கட்டளைக்கிணங்க அச் சக்கரம் வலிமையிழந்து கீழே விழுந்தது.

As told in verse 369, though the wheel that was a part of God's own power, and the power in it, were both given to Thirumal, it is God himself who remains as the wheel and as its power, and so the discus lost its power and fell at the command of Veerabhadra, who was God's own incarnation.