திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம்
16. பாத்திரம்

உண்மையான அறிவைப் பெற்ற சிவஞானியர்களுக்கு ஓர் எள்ளின் அளவு தங்கத்தைக் கொடுத்தாலும்,

Even if one gives Siva-wise men, who have attained true knowledge, gold no bigger than a sesame seed,

அதனை இறைவனே ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் பயனாக முக்தியையும், எண்ணியதை அடையும் சக்தியையும், பேரின்பப் பெருவாழ்விற்கான வழியையும் தந்து அருளுவான்.

God himself accepts it, and grants in return liberation, the power to attain what is wished, and the way to the great blissful life.

உலக அறிவை மட்டும் கொண்டு தமக்கு ஞானம் இருப்பதாக எண்ணி ஞானியர் போல வேடம் பூண்டிருக்கும் மூடரிடம் இவ்வுலகின் தங்கம் அனைத்தையும் தானமாகக் கொடுத்தாலும் அதனால் ஒரு பயனும் கிடைக்காது.

But if one gives away all the gold in this world to fools who, holding only worldly knowledge, believe themselves wise and wear the guise of the wise, not only does no good come of it,

அந்த வீண் தானத்தின் பயனால் அடுத்த பிறவியிலும் பேரின்பப் பெருவாழ்வு கிடைக்காமல் போய்விடும்.

but by the fruit of that wasted giving, the great blissful life is lost even in the next birth.

எமனால் உயிர்கள் ஒரு நாள் இறந்துபோவதைப் பார்த்தாலும், தாமும் ஒருநாள் அப்படியே இறந்துபோவோம் என்பதை உணராமலேயே உயிர்கள் இருக்கின்றன.

Even though souls see that others die one day at the hand of Yama, they live on without realizing that they too will die one day in the same way.

அதுபோலவே, ஒவ்வோர் உயிருக்குள்ளும் அந்த உயிரையே தன் அம்சமாகக் கொண்டிருக்கும் இறைவன் தமக்குள்ளும் இருக்கின்றான் என்பதையும் உணராமல் இருக்கின்றன.

In the same way, they live without realizing that God, who dwells in every soul as its own portion, dwells within them too.

உலக வாழ்க்கையைவிட நன்மை தருவது பேரின்பப் பெருவாழ்வு என்பதை உணர்ந்து, அன்பாலும் தவத்தாலும் தேடிச்சென்று தமக்குள் இருக்கும் இறைவனை உணர்ந்துகொள்ளும் சிலர் மட்டுமே,

Only the few who realize that the great blissful life is a greater good than worldly life, and who go seeking with love and tapas and come to know the God within themselves,

இறைவனின் அருள் பெற்றுத் தேவர்களாகப் பதவி பெறுகின்றனர்.

receive God's grace and rise to the rank of the gods.

வினைப் பயனால் பிறவி எடுத்தபோது, கருவாக உருவான அந்த நேரத்திலிருந்தே யான் இறை நினைவைக் கைவிடாது பற்றிக்கொண்டேன்.

From the very moment I took form as a seed at birth, brought about by the fruit of deeds, I held fast to the thought of God and never let it go.

உயிர்கள் அனைத்துமாய் இருக்கும் உண்மை இறைவனின் திருவடிகளையே எனக்குள் தேடி,

Seeking within myself the sacred feet of the true God who is all souls,

கயிறுபோலப் பின்னிய சடையைத் தலையில் அணிந்த அவனது திருவுருவத்தை எனக்குள் கண்டு, அவனது திருவடிகளையே சரணடைந்தேன்.

I beheld within me his sacred form, wearing on his head the matted locks twisted like rope, and I surrendered to those sacred feet alone.

அதனால், நெய் ஊற்றி எரிக்கப்படும் உலக விளக்குகளைப் போலின்றி, நெய்யே இன்றித் தானாக ஒளிரும் விளக்காக இறைவன் எனக்குள் வந்து இருக்கின்றான் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன்.

And so I came to realize that God has come and dwells within me, not like the lamps of this world that are lit by pouring in oil, but as a lamp that shines of itself, needing no oil at all.

உலகங்களும் உயிர்களும் உருவாகும் காலத்தில் உருவாகி, அழியும் காலத்தில் அழிகின்றன.

Worlds and souls come into being in the time of their coming into being, and perish in the time of their perishing.

உயிர்களின் வினைகள் தீரத்தீர அவை நீங்கிவிடும்; உயிர்கள் செய்யும் கன்மங்களால் புதிய வினைகளும் வந்து சேரும்.

As souls' deeds are worked out, they fall away; and by the karma souls perform, new deeds also come and gather.

இவை அனைத்தையும் கட்டிக்காக்கும் குருவாக இருக்கும் இறைவன் காட்டியருள,

When God, who is the guru holding and guarding all of this, graciously reveals it,

அதைக் கண்டவர்கள் இறைவனின் கட்டளையைப் பெற்று, அதைச் செயல்படுத்தும் தகுதி பெற்ற புதிய அடியவர்கள் ஆவர்.

those who behold it receive God's command and become the new devotees found worthy to carry it out.