திருவருட்பா · 110தனித் திருஅலங்கல்

உடைய நாயகன் பிள்ளைநான் ஆகில்எவ் வுலகமும் ஒருங்கின்பம் அடைய நான்அருட் சோதிபெற் றழிவிலா யாக்கைகொண் டுலகெல்லாம் மிடைய அற்புதப் பெருஞ்செயல் நாடொறும் விளைத்தெங்கும் விளையாடத் தடைய தற்றநல் தருணம்இத் தருணமாத் தழைக்கஇத் தனியேற்கே.

uTaiya nAyakan piLLainAn Akilev vulakamum orungkinpam aTaiya nAnaruT chOtipeR RazhivilA yAkkaikoN TulakellAm miTaiya aRputap perunjcheyal nAToRum viLaittengkum viLaiyATat taTaiya taRRanal taruNamit taruNamAt tazhaikkait taniyERkE.

கோது கொடுத்த மனச்சிறியேன் குற்றம் குணமாக் கொண்டேஇப் போது கொடுத்த நின்அருளாம் பொருளை நினைக்கும் போதெல்லாம் தாது கொடுத்த பெருங்களிப்பும் சாலா தென்றால் சாமிநினக் கேது கொடுப்பேன் கேட்பதன்முன் எல்லாம் கொடுக்க வல்லாயே.

kOtu koTutta manachchiRiyEn kuRRam kuNamAk koNTEip pOtu koTutta ninaruLAm poruLai ninaikkum pOtellAm tAtu koTutta perungkaLippum chAlA tenRAl chAmininak kEtu koTuppEn kETpatanmun ellAm koTukka vallAyE.

கன்றுடைய பசுப்போலே கசிந்துருகும் அன்பரெலாம் காணக் காட்டும் என்றுடைய நாயகனே எல்லாஞ்செய் வல்லவனே இலங்குஞ் சோதி மன்றுடைய மணவாளா மன்னவனே என்னிருகண் மணியே நின்னை அன்றுடையேன் இன்றுவிடேன் ஆணைஉன்மேல் ஆணைஉன்மேல் ஆணை ஐயா.

kanRuTaiya pachuppOlE kachinturukum anparelAm kANak kATTum enRuTaiya nAyakanE ellAnjchey vallavanE ilangkunj chOti manRuTaiya maNavALA mannavanE ennirukaN maNiyE ninnai anRuTaiyEn inRuviTEn ANaiunmEl ANaiunmEl ANai aiyA.

திருநி லைத்துநல் அருளொடும் அன்பொடும் சிறப்பொடும் செழித்தோங்க உருநி லைத்திவண் மகிழ்வொடு வாழ்வுற உவந்துநின் அருள்செய்வாய் இருநி லத்தவர் இன்புறத் திருவருள் இயல்வடி வொடுமன்றில் குருநி லைத்தசற் குருஎனும் இறைவநின் குரைகழற் பதம்போற்றி.

tiruni laittunal aruLoTum anpoTum chiRappoTum chezhittOngka uruni laittivaN makizhvoTu vAzhvuRa uvantunin aruLcheyvAy iruni lattavar inpuRat tiruvaruL iyalvaTi voTumanRil kuruni laittachaR kuruenum iRaivanin kuraikazhaR patampORRi.

குற்றம் புரிதல் எனக்கியல்பே குணமாக் கொள்ளல் உனக்கியல்பே சிற்றம் பலவா இனிச்சிறியேன் செப்பும் முகமன் யாதுளது தெற்றென் றடியேன் சிந்தைதனைத் தெளிவித் தச்சந் துயர்தீர்த்தே இற்றைப் பொழுதே அருட்சோதி ஈக தருணம் இதுவாமே.

kuRRam purital enakkiyalpE kuNamAk koLLal unakkiyalpE chiRRam palavA inichchiRiyEn cheppum mukaman yAtuLatu teRRen RaTiyEn chintaitanait teLivit tachchan tuyartIrttE iRRaip pozhutE aruTchOti Ika taruNam ituvAmE.

அருளா ரமுதே என்னுடைய அன்பே என்றன் அறிவேஎன் பொருளாய் அகத்தும் புறத்தும்என்னைப் புணர்ந்த கருணைப் பொருப்பேமெய்த் தெருளாம் ஒளியே வெளியாகச் சிற்றம் பலத்தே நடிக்கின்றோய் இருளா யினஎல் லாம்தவிர்த்தென் எண்ணம் முடிப்பாய் இப்போதே.

aruLA ramutE ennuTaiya anpE enRan aRivEen poruLAy akattum puRattumennaip puNarnta karuNaip poruppEmeyt teruLAm oLiyE veLiyAkach chiRRam palattE naTikkinROy iruLA yinael lAmtavirtten eNNam muTippAy ippOtE.

மந்திரம் அறியேன் மற்றை மணிமருந் தறியேன் வேறு தந்திரம் அறியேன் எந்தத் தகவுகொண் டடைவேன் எந்தாய் இந்திரன் முதலாம் தேவர் இறைஞ்சப்பொன் மன்றில் வேணிச் சந்திரன் ஆட இன்பத் தனிநடம் புரியும் தேவே.

mantiram aRiyEn maRRai maNimarun taRiyEn vERu tantiram aRiyEn entat takavukoN TaTaivEn entAy intiran mutalAm tEvar iRainjchappon manRil vENich chantiran ATa inpat taninaTam puriyum tEvE.

கருணைக் கடலே அதில்எழுந்த கருணை அமுதே கனியமுதில் தருணச் சுவையே சுவைஅனைத்தும் சார்ந்த பதமே தற்பதமே பொருண்மெய்ப் பரமே சிதம்பரமாம் பொதுவில் நடிக்கும் பரம்பரமே தெருண்மெய்க் கருத்தில் கலந்தெனையும் சித்தி நிலைகள் தெரித்தருளே.

karuNaik kaTalE atilezhunta karuNai amutE kaniyamutil taruNach chuvaiyE chuvaianaittum chArnta patamE taRpatamE poruNmeyp paramE chitamparamAm potuvil naTikkum paramparamE teruNmeyk karuttil kalantenaiyum chitti nilaikaL terittaruLE.

கலக்கம் அற்றுநான் நின்றனைப் பாடியே களிக்கின்ற நாள்எந்நாள் இலக்கம் உற்றறிந் திடஅருள் புரிகுவாய் எந்தைஇவ் விரவின்கண் துலக்க முற்றசிற் றம்பலத் தாடுமெய்ச் சோதியே சுகவாழ்வே அலக்கண் அற்றிடத் திருவருள் புரியும்என் அப்பனே அடியேற்கே.

kalakkam aRRunAn ninRanaip pATiyE kaLikkinRa nALennAL ilakkam uRRaRin tiTaaruL purikuvAy entaiiv viravinkaN tulakka muRRachiR Rampalat tATumeych chOtiyE chukavAzhvE alakkaN aRRiTat tiruvaruL puriyumen appanE aTiyERkE.

பண்டு நின்திருப் பாதம லரையே பாடி யாடிய பத்திமை யோரைப்போல் தொண்டு கொண்டெனை ஆண்டனை இன்றுதான் துட்டன் என்றுது ரத்திடல் நன்றுகொல் குண்டு நீர்க்கடல் சூழுல கத்துளோர் குற்றம் ஆயிரங் கோடிசெய் தாலும்முன் கொண்டு பின்குலம் பேசுவ ரோஎனைக் குறிக்கொள் வாய்எண் குணந்திகழ் வள்ளலே.

paNTu nintirup pAtama laraiyE pATi yATiya pattimai yOraippOl toNTu koNTenai ANTanai inRutAn tuTTan enRutu rattiTal nanRukol kuNTu nIrkkaTal chUzhula kattuLOr kuRRam Ayirang kOTichey tAlummun koNTu pinkulam pEchuva rOenaik kuRikkoL vAyeN kuNantikazh vaLLalE.

கண்ணெலாம் நிரம்பப் பேரொளி காட்டிக் கருணைமா மழைபொழி முகிலே விண்ணெலாம் நிறைந்த விளக்கமே என்னுள் மேவிய மெய்ம்மையே மன்றுள் எண்ணெலாம் கடந்தே இலங்கிய பதியே இன்றுநீ ஏழையேன் மனத்துப் புண்ணெலாம் தவிர்த்துப் பொருளெலாம் கொடுத்துப் புகுந்தென துளங்கலந் தருளே.

kaNNelAm nirampap pEroLi kATTik karuNaimA mazhaipozhi mukilE viNNelAm niRainta viLakkamE ennuL mEviya meymmaiyE manRuL eNNelAm kaTantE ilangkiya patiyE inRunI EzhaiyEn manattup puNNelAm tavirttup poruLelAm koTuttup pukuntena tuLangkalan taruLE.

அன்பிலேன் எனினும் அறிவிலேன் எனினும் அன்றுவந் தாண்டனை அதனால் துன்பிலேன் எனஇவ் வுலகெலாம் அறியச் சொல்லினேன் சொல்லிய நானே இன்பிலேன் எனஇன் றுரைத்திடல் அழகோ எனைஉல கவமதித் திடில்என் என்பிலே கலந்தாய் நினக்கும்வந் திடுமே எய்துக விரைந்தென திடத்தே.

anpilEn eninum aRivilEn eninum anRuvan tANTanai atanAl tunpilEn enaiv vulakelAm aRiyach chollinEn cholliya nAnE inpilEn enain RuraittiTal azhakO enaiula kavamatit tiTilen enpilE kalantAy ninakkumvan tiTumE eytuka viraintena tiTattE.

வான்வேண்டு சிற்றம் பலத்தே வயங்கி வளரமுதத் தேன்வேண்டி னேன்இத் தருணத் தருள்செய்க செய்திலையேல் ஊன்வேண்டும் என்னுயிர் நீத்துநின் மேற்பழி யோவிளைப்பேன் நான்வேண்டு மோபழி தான்வேண்டு மோசொல்க நாயகனே.

vAnvENTu chiRRam palattE vayangki vaLaramutat tEnvENTi nEnit taruNat taruLcheyka cheytilaiyEl UnvENTum ennuyir nIttunin mERpazhi yOviLaippEn nAnvENTu mOpazhi tAnvENTu mOcholka nAyakanE.

செவ்வணத் தவரும் மறையும்ஆ கமமும் தேவரும் முனிவரும் பிறரும் இவ்வணத் ததுஎன் றறிந்திடற் கரிதாம் எந்தைநின் திருவருள் திறத்தை எவ்வணத் தறிவேன் எங்ஙனம் புகல்வேன் என்தரத் தியலுவ தேயோ ஒவ்வணத் தரசே எனக்கென இங்கோர் உணர்ச்சியும் உண்டுகொல் உணர்த்தே.

chevvaNat tavarum maRaiyumA kamamum tEvarum munivarum piRarum ivvaNat tatuen RaRintiTaR karitAm entainin tiruvaruL tiRattai evvaNat taRivEn engnganam pukalvEn entarat tiyaluva tEyO ovvaNat tarachE enakkena ingkOr uNarchchiyum uNTukol uNarttE.

உணர்ந்துணர்ந் தாங்கே உணர்ந்துணர்ந் துணரா உணர்ந்தவர் உணர்ச்சியான் நுழைந்தே திணர்ந்தனர் ஆகி வியந்திட விளங்கும் சிவபதத் தலைவநின் இயலைப் புணர்ந்தநின் அருளே அறியும்நான் அறிந்து புகன்றிடும் தரஞ்சிறி துளனோ கொணர்ந்தொரு பொருள்என் கரங்கொளக் கொடுத்த குருஎனக் கூறல்என் குறிப்பே.

uNarntuNarn tAngkE uNarntuNarn tuNarA uNarntavar uNarchchiyAn nuzhaintE tiNarntanar Aki viyantiTa viLangkum chivapatat talaivanin iyalaip puNarntanin aruLE aRiyumnAn aRintu pukanRiTum taranjchiRi tuLanO koNarntoru poruLen karangkoLak koTutta kuruenak kURalen kuRippE.

அயலறியேன் நினதுமலர் அடிஅன்றிச் சிறிதும் அம்பலத்தே நிதம்புரியும் ஆனந்த நடங்கண் டுயலறியேன் எனினும்அது கண்டுகொளும் ஆசை ஒருகடலோ எழுகடலோ உரைக்கவொணா துடையேன் மயலறியா மனத்தமர்ந்த மாமணியே மருந்தே மதிமுடிஎம் பெருமான்நின் வாழ்த்தன்றி மற்றோர் செயலறியேன் எனக்கருளத் திருவுளஞ்செய் திடுவாய் திருஎழுத்தைந் தாணைஒரு துணைசிறிதிங் கிலனே.

ayalaRiyEn ninatumalar aTianRich chiRitum ampalattE nitampuriyum Ananta naTangkaN TuyalaRiyEn eninumatu kaNTukoLum Achai orukaTalO ezhukaTalO uraikkavoNA tuTaiyEn mayalaRiyA manattamarnta mAmaNiyE maruntE matimuTiem perumAnnin vAzhttanRi maRROr cheyalaRiyEn enakkaruLat tiruvuLanjchey tiTuvAy tiruezhuttain tANaioru tuNaichiRiting kilanE.

கொழுந்தேனும் செழும்பாகும் குலவுபசும் பாலும் கூட்டிஉண்டாற் போல்இனிக்குங் குணங்கொள்சடைக் கனியே தொழுந்தேவ மடந்தையர்க்கு மங்கலநாண் கழுத்தில் தோன்றவிடம் கழுத்தினுளே தோன்றநின்ற சுடரே எழுந்தேறும் அன்பருளத் தேற்றுதிரு விளக்கே என்உயிர்க்குத் துணையேஎன் இருகண்ணுள் மணியே அழுந்தேற அறியாதென் அவலநெஞ்சம் அந்தோ அபயம்உனக் கபயம்எனை ஆண்டருள்க விரைந்தே.

kozhuntEnum chezhumpAkum kulavupachum pAlum kUTTiuNTAR pOlinikkung kuNangkoLchaTaik kaniyE tozhuntEva maTantaiyarkku mangkalanAN kazhuttil tOnRaviTam kazhuttinuLE tOnRaninRa chuTarE ezhuntERum anparuLat tERRutiru viLakkE enuyirkkut tuNaiyEen irukaNNuL maNiyE azhuntERa aRiyAten avalanenjcham antO apayamunak kapayamenai ANTaruLka viraintE.

என்னால்ஓர் துரும்பும்அசைத் தெடுக்கமுடி யாதே எல்லாஞ்செய் வல்லவன்என் றெல்லாரும் புகலும் நின்னால்இவ் வுலகிடைநான் வாழ்கின்றேன் அரசே நின்அருள்பெற் றழியாத நிலையைஅடைந் திடஎன் தன்னால்ஓர் சுதந்தரமும் இல்லைகண்டாய் நினது சகலசுதந் தரத்தைஎன்பால் தயவுசெயல் வேண்டும் பின்நாள்என் றிடில்சிறிதும் தரித்திருக்க மாட்டேன் பேராணை உரைத்தேன்என் பேராசை இதுவே.

ennAlOr turumpumachait teTukkamuTi yAtE ellAnjchey vallavanen RellArum pukalum ninnAliv vulakiTainAn vAzhkinREn arachE ninaruLpeR RazhiyAta nilaiyaiaTain tiTaen tannAlOr chutantaramum illaikaNTAy ninatu chakalachutan tarattaienpAl tayavucheyal vENTum pinnALen RiTilchiRitum tarittirukka mATTEn pErANai uraittEnen pErAchai ituvE.

இச்சைஎலாம் புகன்றேன்என் இலச்சைஎலாம் விடுத்தேன் இனிச்சிறிதும் தரியேன்இங் கிதுதருணத் தடைந்தே அச்சைஎலாம் வெளிப்படுத்தி அச்சம்எலாம் அகற்றி அருட்சோதித் தனிஅரசே ஆங்காங்கும் ஓங்க விச்சைஎலாம் எனக்களித்தே அவிச்சைஎலாம் தவிர்த்து மெய்யுறஎன் னொடுகலந்து விளங்கிடுதல் வேண்டும் பச்சைஎலாம் செம்மைஎலாம் பொன்மைஎலாம் படர்ந்த படிகமணி விளக்கேஅம் பலம்விளங்கும் பதியே.

ichchaielAm pukanREnen ilachchaielAm viTuttEn inichchiRitum tariyEning kitutaruNat taTaintE achchaielAm veLippaTutti achchamelAm akaRRi aruTchOtit taniarachE AngkAngkum Ongka vichchaielAm enakkaLittE avichchaielAm tavirttu meyyuRaen noTukalantu viLangkiTutal vENTum pachchaielAm chemmaielAm ponmaielAm paTarnta paTikamaNi viLakkEam palamviLangkum patiyE.

தருவகைஇத் தருணம்நல்ல தருணம்இதில் எனக்கே தனித்தஅருட் பெருஞ்சோதி தந்தருள்க இதுதான் ஒருவகைஈ திலைஎனில்வே றொருவகைஎன் னுடைய உடல்உயிரை ஒழித்திடுக உவப்பினொடே இந்த இருவகையும் சம்மதமே திருவடிசாட் சியதாய் இயம்பினன்என் இதயம்உன்றன் இதயம்அறிந் ததுவே அருவகையோ உருவகையும் ஆகிஎன்னுள் அமர்ந்தாய் அம்மேஎன் அப்பாஎன் அய்யாஎன் அரசே.

taruvakaiit taruNamnalla taruNamitil enakkE tanittaaruT perunjchOti tantaruLka itutAn oruvakaiI tilaienilvE Roruvakaien nuTaiya uTaluyirai ozhittiTuka uvappinoTE inta iruvakaiyum chammatamE tiruvaTichAT chiyatAy iyampinanen itayamunRan itayamaRin tatuvE aruvakaiyO uruvakaiyum AkiennuL amarntAy ammEen appAen ayyAen arachE.

வருமுன் வந்ததாக் கொள்ளுதல் எனக்கு வழக்கம் வள்ளல்நீ மகிழ்ந்தருட் சோதி தருமுன் தந்தனை என்றிருக் கின்றேன் தந்தை நீதரல் சத்தியம் என்றே குருமுன் பொய்யுரை கூறலேன் இனிஇக் குவலை யத்திடைக் கவலையைத் தரியேன் திருமுன் விண்ணப்பம் செய்தனன் கருணை செய்க வாழ்கநின் திருவருட் புகழே.

varumun vantatAk koLLutal enakku vazhakkam vaLLalnI makizhntaruT chOti tarumun tantanai enRiruk kinREn tantai nItaral chattiyam enRE kurumun poyyurai kURalEn iniik kuvalai yattiTaik kavalaiyait tariyEn tirumun viNNappam cheytanan karuNai cheyka vAzhkanin tiruvaruT pukazhE.

வினைத்தடைதீர்த் தெனைஆண்ட மெய்யன்மணிப் பொதுவில் மெய்ஞ்ஞான நடம்புரிந்து விளங்குகின்ற விமலன் எனைத்தனிவைத் தருளொளிஈந் தென்னுள்இருக் கின்றான் எல்லாஞ்செய் வல்லசித்தன் இச்சையருட் சோதி தினைத்தனைபெற் றவரேனும் சாலுமுன்னே உலகில் செத்தவர்கள் எல்லாரும் திரும்பவரு கென்று நினைத்தவுடன் எதிர்வந்து நிற்பர்கண்டாய் எனது நெஞ்சேநீ அஞ்சேல்உள் அஞ்சேல்அஞ் சேலே.

vinaittaTaitIrt tenaiANTa meyyanmaNip potuvil meynjnjAna naTampurintu viLangkukinRa vimalan enaittanivait taruLoLiIn tennuLiruk kinRAn ellAnjchey vallachittan ichchaiyaruT chOti tinaittanaipeR RavarEnum chAlumunnE ulakil chettavarkaL ellArum tirumpavaru kenRu ninaittavuTan etirvantu niRparkaNTAy enatu nenjchEnI anjchEluL anjchElanj chElE.

அணியே எனதுமெய் யறிவே பொதுவளர் அரசே திருவளர் அமுதே இனிதருள் வாய்இது தருணம் அமுதரு ளாய்இது தருணம் மணியே எனதுகண் மணியே பொதுவளர் மதியே திருவருண் மதியே அருள்புரி வாய்இது தருணம் அருள்புரி வாய்இது தருணம்.

aNiyE enatumey yaRivE potuvaLar arachE tiruvaLar amutE initaruL vAyitu taruNam amutaru LAyitu taruNam maNiyE enatukaN maNiyE potuvaLar matiyE tiruvaruN matiyE aruLpuri vAyitu taruNam aruLpuri vAyitu taruNam.

இதுவே தருணம் எனைஅணைதற் கிங்கே பொதுவே நடிக்கும் புனிதா - விதுவேய்ந்த சென்னியனே சுத்த சிவனே உனக்கடியேன் அன்னியனே அல்லேன் அறிந்து.

ituvE taruNam enaiaNaitaR kingkE potuvE naTikkum punitA - vituvEynta chenniyanE chutta chivanE unakkaTiyEn anniyanE allEn aRintu.

ஆதி யேதிரு அம்பலத் தாடல்செய் அரசே நீதி யேஎலாம் வல்லவா நல்லவா நினைந்தே ஓதி யேஉணர் தற்கரி தாகிய ஒருவான் சோதி யேஎனைச் சோதியேல் சோதியேல் இனியே.

Ati yEtiru ampalat tATalchey arachE nIti yEelAm vallavA nallavA ninaintE Oti yEuNar taRkari tAkiya oruvAn chOti yEenaich chOtiyEl chOtiyEl iniyE.

போதோ விடிந்த தருளரசேஎன் பொருட்டுவந்தென் தாதோர் எழுமையும் நன்மையுற் றோங்கத் தருவதுதான் மாதோட நீக்கும் கனிரச மோவந்த வான்கனியின் கோதோ அறிந்திலன் யாதோ திருவுளம் கூறுகவே.

pOtO viTinta taruLarachEen poruTTuvanten tAtOr ezhumaiyum nanmaiyuR ROngkat taruvatutAn mAtOTa nIkkum kaniracha mOvanta vAnkaniyin kOtO aRintilan yAtO tiruvuLam kURukavE.

அப்பனை இப்பனை ஆக்கிச் சிவிகை அமர்ந்தவன்சொல் அப்பனை என்னுயிர்க் கானசெந் தேனை அமுதைஅந்நாள் அப்பனை ஆழி கடத்திக் கரைவிட் டளித்தசடை அப்பனைச் சிற்றம் பலவனை நான்துதித் தாடுவனே.

appanai ippanai Akkich chivikai amarntavanchol appanai ennuyirk kAnachen tEnai amutaiannAL appanai Azhi kaTattik karaiviT TaLittachaTai appanaich chiRRam palavanai nAntutit tATuvanE.

மாதோர் புடைவைத்த மாமருந் தேமணி யேஎன் மட்டில் யாதோ திருவுளம் யானறி யேன்இதற் கென்னசெய்வேன் போதோ கழிகின்ற தந்தோநின் தன்னைப் பொருந்துகின்ற சூதோர் அணுவும் தெரியேன்நின் பாதத் துணைதுணையே.

mAtOr puTaivaitta mAmarun tEmaNi yEen maTTil yAtO tiruvuLam yAnaRi yEnitaR kennacheyvEn pOtO kazhikinRa tantOnin tannaip poruntukinRa chUtOr aNuvum teriyEnnin pAtat tuNaituNaiyE.

ஆர்ந்தஅருட் பெருஞ்சோதி அப்பாநான் அடுத்தவர்தம் சோர்ந்தமுகம் பார்க்கஇனித் துணியேன் நின்அருள்ஆணை நேர்ந்தவர்கள் நேர்ந்தபடி நெகிழ்ந்துரைக்கும் வார்த்தைகளும் ஓர்ந்துசெவி புகத்துணியேன் உன்ஆணை உன்ஆணை.

ArntaaruT perunjchOti appAnAn aTuttavartam chOrntamukam pArkkainit tuNiyEn ninaruLANai nErntavarkaL nErntapaTi nekizhnturaikkum vArttaikaLum Orntuchevi pukattuNiyEn unANai unANai.

அழியா நிலையாதது மேவிநின் அன்பினோடும் ஒழியா துனைப்பாடி நின்றாடி உலகினூடே வழியாம் உயிர்க்கின்பம் புரிந்து வயங்கல்வேண்டும் இழியா தருள்வாய் பொதுமேவிய எந்தைநீயே.

azhiyA nilaiyAtatu mEvinin anpinOTum ozhiyA tunaippATi ninRATi ulakinUTE vazhiyAm uyirkkinpam purintu vayangkalvENTum izhiyA taruLvAy potumEviya entainIyE.

கரும்பசைக்கும் மொழிச்சிறியார் கல்மனத்தில் பயின்றுபயின் றிரும்பசைக்கும் மனம்பெற்றேன் யானோஇவ் வேழைகள்தம் அரும்பசிக்கு மருந்தளிப்பேன் அந்தோஇங் கென்னாலே துரும்பசைக்க முடியாதே சோதிநடப் பெருமானே.

karumpachaikkum mozhichchiRiyAr kalmanattil payinRupayin Rirumpachaikkum manampeRREn yAnOiv vEzhaikaLtam arumpachikku maruntaLippEn antOing kennAlE turumpachaikka muTiyAtE chOtinaTap perumAnE.

மதிக்களவா மணிமன்றில் திருநடஞ்செய் திருத்தாளை வழுத்தல் இன்று பதிக்களவா நலந்தருவல் என்றுநினை ஏத்துதற்குப் பணிக்கின் றேன்நீ விதிக்களவாச் சித்திகள்முன் காட்டுகஇங் கென்கின்றாய் விரைந்த நெஞ்சே பொதிக்களவா முன்னர்இங்கே சத்தத்துக் களவென்பார் போன்றாய் அன்றே.

matikkaLavA maNimanRil tirunaTanjchey tiruttALai vazhuttal inRu patikkaLavA nalantaruval enRuninai EttutaRkup paNikkin REnnI vitikkaLavAch chittikaLmun kATTukaing kenkinRAy virainta nenjchE potikkaLavA munnaringkE chattattuk kaLavenpAr pOnRAy anRE.

ஆடியகால் மலர்களுக்கே அன்புடையார் யாவரிங்கே அவர்க்கே இன்பம் கூடியதென் றாரணமும் ஆகமமும் ஆணையிட்டுக் கூறும்வார்த்தை ஓடியதோ நெஞ்சேநீ உன்னுவதென் பற்பலவாய் உன்னேல் இன்னே பாடிஅவன் திருப்பாட்டைப் படிகண்டாய் இன்புகலப் படிகண் டாயே.

ATiyakAl malarkaLukkE anpuTaiyAr yAvaringkE avarkkE inpam kUTiyaten RAraNamum Akamamum ANaiyiTTuk kURumvArttai OTiyatO nenjchEnI unnuvaten paRpalavAy unnEl innE pATiavan tiruppATTaip paTikaNTAy inpukalap paTikaN TAyE.

ஒன்றுமுன் எண்பால் எண்ணிடக் கிடைத்த வுவைக்குமேற் றனைஅருள் ஒளியால் நன்றுகண் டாங்கே அருட்பெருஞ் சோதி நாதனைக் கண்டவன் நடிக்கும் மன்றுகண் டதனில் சித்தெலாம் வல்ல மருந்துகண் டுற்றது வடிவாய் நின்றுகொண் டாடுந் தருணம்இங் கிதுவே நெஞ்சமே அஞ்சலை நீயே.

onRumun eNpAl eNNiTak kiTaitta vuvaikkumER RanaiaruL oLiyAl nanRukaN TAngkE aruTperunj chOti nAtanaik kaNTavan naTikkum manRukaN Tatanil chittelAm valla maruntukaN TuRRatu vaTivAy ninRukoN TATun taruNaming kituvE nenjchamE anjchalai nIyE.

கலைவளர் முடிய தென்னைஆட் கொண்ட கருணையங் கண்ணது ஞான நிலைவளர் பொருள துலகெலாம் போற்ற நின்றது நிறைபெருஞ் சோதி மலைவளர் கின்றது அருள்வெளி நடுவே வயங்குவ தின்பமே மயமாய்த் தலைவளர் திருச்சிற் றம்பலந் தனிலே தனித்தெனக் கினித்ததோர் கனியே.

kalaivaLar muTiya tennaiAT koNTa karuNaiyang kaNNatu njAna nilaivaLar poruLa tulakelAm pORRa ninRatu niRaiperunj chOti malaivaLar kinRatu aruLveLi naTuvE vayangkuva tinpamE mayamAyt talaivaLar tiruchchiR Rampalan tanilE tanittenak kinittatOr kaniyE.

மன்றுள்நின் றாடும் வள்ளலே எனது வள்ளல்என் றெனக்குளே தெரிந்த அன்றுதான் தொடங்கி அம்மையே அப்பா ஐயனே அன்பனே அரசே என்றுநின் தனையே நினைத்திருக் கின்றேன் எட்டுணை எனினும்வே றிடத்தில் சென்றுநின் றறியேன் தெய்வமே இதுநின் திருவுளம் தெரிந்தது தானே.

manRuLnin RATum vaLLalE enatu vaLLalen RenakkuLE terinta anRutAn toTangki ammaiyE appA aiyanE anpanE arachE enRunin tanaiyE ninaittiruk kinREn eTTuNai eninumvE RiTattil chenRunin RaRiyEn teyvamE itunin tiruvuLam terintatu tAnE.

உள்ளலேன் உடையார் உண்ணவும் வறியார் உறுபசி உழந்துவெந் துயரால் வள்ளலே நெஞ்சம் வருந்தவும் படுமோ மற்றிதை நினைத்திடுந் தோறும் எள்ளலேன் உள்ளம் எரிகின்ற துடம்பும் எரிகின்ற தென்செய்வேன் அந்தோ கொள்ளலேன் உணவும் தரிக்கிலேன் இந்தக் குறையெலாம் தவிர்த்தருள் எந்தாய்.

uLLalEn uTaiyAr uNNavum vaRiyAr uRupachi uzhantuven tuyarAl vaLLalE nenjcham varuntavum paTumO maRRitai ninaittiTun tORum eLLalEn uLLam erikinRa tuTampum erikinRa tencheyvEn antO koLLalEn uNavum tarikkilEn intak kuRaiyelAm tavirttaruL entAy.

ஐவகைத் தொழிலும் என்பால் அளித்தனை அதுகொண் டிந்நாள் செய்வகை தெரிவித் தென்னைச் சேர்ந்தொன்றாய் இருத்தல் வேண்டும் பொய்வகை அறியேன் வேறு புகலிலேன் பொதுவே நின்று மெய்வகை உரைத்தேன் இந்த விண்ணப்பம் காண்க நீயே.

aivakait tozhilum enpAl aLittanai atukoN TinnAL cheyvakai terivit tennaich chErntonRAy iruttal vENTum poyvakai aRiyEn vERu pukalilEn potuvE ninRu meyvakai uraittEn inta viNNappam kANka nIyE.

உருவ ராகியும் அருவின ராகியும் உருஅரு வினராயும் ஒருவ ரேஉளார் கடவுள்கண் டறிமினோ உலகுளீர் உணர்வின்றி இருவ ராம்என்றும் மூவரே யாம்என்றும் இயலும்ஐ வர்கள்என்றும் எருவ ராய்உரைத் துழல்வதென் உடற்குயிர் இரண்டுமூன் றெனலாமே.

uruva rAkiyum aruvina rAkiyum uruaru vinarAyum oruva rEuLAr kaTavuLkaN TaRiminO ulakuLIr uNarvinRi iruva rAmenRum mUvarE yAmenRum iyalumai varkaLenRum eruva rAyurait tuzhalvaten uTaRkuyir iraNTumUn RenalAmE.

சேய்போல் உலகத் துயிரைஎல் லாம்எண்ணிச் சேர்ந்துபெற்ற தாய்போல் உரைப்பர்சன் மார்க்கசங் கத்தவர் சாற்றும்எட்டிக் காய்போல் பிறர்தமைக் கண்டால் கசந்து கடுகடுத்தே நாய்போல் குரைப்பர்துன் மார்க்கசங் கத்தவர் நானிலத்தே.

chEypOl ulakat tuyiraiel lAmeNNich chErntupeRRa tAypOl uraipparchan mArkkachang kattavar chARRumeTTik kAypOl piRartamaik kaNTAl kachantu kaTukaTuttE nAypOl kuraippartun mArkkachang kattavar nAnilattE.

வண்டணிபூங் குழல்அம்மை எங்கள்சிவ காம வல்லியொடு மணிமன்றில் வயங்கியநின் வடிவம் கண்டவரைக் கண்டவர்தம் கால்மலர்முத் தேவர் கனமுடிக்கே முடிக்கின்ற கடிமலராம் என்றால் பண்டகுநின் திருத்தொண்டர் அடிப்பெருமை எவரே பகர்ந்திடுவர் மறைகளெலாம் பகர்ந்திடுவான் புகுந்தே விண்டுலர்ந்து வெளுத்தஅவை வெளுத்தமட்டோ அவற்றை வியந்தோதும் வேதியரும் வெளுத்தனர்உள் உடம்பே.

vaNTaNipUng kuzhalammai engkaLchiva kAma valliyoTu maNimanRil vayangkiyanin vaTivam kaNTavaraik kaNTavartam kAlmalarmut tEvar kanamuTikkE muTikkinRa kaTimalarAm enRAl paNTakunin tiruttoNTar aTipperumai evarE pakarntiTuvar maRaikaLelAm pakarntiTuvAn pukuntE viNTularntu veLuttaavai veLuttamaTTO avaRRai viyantOtum vEtiyarum veLuttanaruL uTampE.

கிழக்குவெளுத் ததுகருணை அருட்சோதி உதயம் கிடைத்ததென துளக்கமலம் கிளர்ந்ததென தகத்தே சழக்குவெளுத் ததுசாதி ஆச்சிரமா சாரம் சமயமதா சாரம்எனச் சண்டையிட்ட கலக வழக்குவெளுத் ததுபலவாம் பொய்ந்நூல்கற் றவர்தம் மனம்வெளுத்து வாய்வெளுத்து வாயுறவா தித்த முழுக்குவெளுத் ததுசிவமே பொருள்எனும்சன் மார்க்க முழுநெறியில் பரநாத முரசுமுழங் கியதே.

kizhakkuveLut tatukaruNai aruTchOti utayam kiTaittatena tuLakkamalam kiLarntatena takattE chazhakkuveLut tatuchAti AchchiramA chAram chamayamatA chAramenach chaNTaiyiTTa kalaka vazhakkuveLut tatupalavAm poynnUlkaR Ravartam manamveLuttu vAyveLuttu vAyuRavA titta muzhukkuveLut tatuchivamE poruLenumchan mArkka muzhuneRiyil paranAta murachumuzhang kiyatE.

சிற்சபைக் கண்ணும் பொற்சபைக் கண்ணும் திருநடம் புரியும் திருநட ராஜ எனக்கருள் புரிந்த நினக்கடி யேன்கைம் மாற்றை அறிந்திலன் போற்றிநின் அருளே.

chiRchapaik kaNNum poRchapaik kaNNum tirunaTam puriyum tirunaTa rAja enakkaruL purinta ninakkaTi yEnkaim mARRai aRintilan pORRinin aruLE.

நாயினும் சிறியேன் ஆயினும் பெரியேன் யாதிற் பெரியேன் தீதிற் பெரியேன் என்னைஆண் டருளினை என்னைஆண் டவனே அம்பலத் தாடல்செய் எம்பெரும் பொருளே.

nAyinum chiRiyEn Ayinum periyEn yAtiR periyEn tItiR periyEn ennaiAN TaruLinai ennaiAN TavanE ampalat tATalchey emperum poruLE.

உண்மைஉரைத் தருள்என் றோதினேன் எந்தைபிரான் வண்மையுடன் என்அறிவில் வாய்ந்துரைத்தான் - திண்மையுறு சித்திநிலை எல்லாம் தெரிவித் தருள்கின்றேம் இத்தருணம் சத்தியமே என்று.

uNmaiurait taruLen ROtinEn entaipirAn vaNmaiyuTan enaRivil vAynturaittAn - tiNmaiyuRu chittinilai ellAm terivit taruLkinREm ittaruNam chattiyamE enRu.

உலகமெலாம் போற்ற ஒளிவடிவ னாகி இலகஅருள் செய்தான் இசைந்தே - திலகன்என நானேசன் மார்க்கம் நடத்துகின்றேன் நம்பெருமான் தானே எனக்குத் தனித்து.

ulakamelAm pORRa oLivaTiva nAki ilakaaruL cheytAn ichaintE - tilakanena nAnEchan mArkkam naTattukinREn namperumAn tAnE enakkut tanittu.

தனித்துணையாய் என்றன்னைத் தாங்கிக்கொண் டென்றன் மனித்த உடம்பழியா வாறே - கனித்துணையாம் இன்னமுதம் தந்தெனக்கே எல்லாமும் வல்லசித்தி தன்னையுந்தந் துட்கலந்தான் றான்.

tanittuNaiyAy enRannait tAngkikkoN TenRan manitta uTampazhiyA vARE - kanittuNaiyAm innamutam tantenakkE ellAmum vallachitti tannaiyuntan tuTkalantAn RAn.

சர்க்கரைஒத் தான்எனக்கே தந்தான் அருளென்மனக் கற்கரையச் செய்தே களிப்பித்தான் - கற்க இனியான் அருட்சோதி எந்தைஎன்னுள் உற்றான் இனியான் மயங்கேன் இருந்து.

charkkaraiot tAnenakkE tantAn aruLenmanak kaRkaraiyach cheytE kaLippittAn - kaRka iniyAn aruTchOti entaiennuL uRRAn iniyAn mayangkEn iruntu.

உன்னைவிட மாட்டேன்நான் உன்ஆணை எம்பெருமான் என்னைவிட மாட்டாய் இருவருமாய் - மன்னிஎன்றும் வண்மை எலாம்வல்ல வாய்மைஅரு ளால்உலகுக் குண்மைஇன்பம் செய்தும் உவந்து.

unnaiviTa mATTEnnAn unANai emperumAn ennaiviTa mATTAy iruvarumAy - mannienRum vaNmai elAmvalla vAymaiaru LAlulakuk kuNmaiinpam cheytum uvantu.

நஞ்சுண் டுயிர்களைக் காத்தவ னேநட நாயகனே பஞ்சுண்ட சிற்றடிப் பாவைபங் காநம் பராபரனே மஞ்சுண்ட செஞ்சடை மன்னாபொன் அம்பல வாவலவா பிஞ்சுண்ட வாய்க்குப் பழம்அளித் தாண்ட பெரியவனே.

nanjchuN TuyirkaLaik kAttava nEnaTa nAyakanE panjchuNTa chiRRaTip pAvaipang kAnam parAparanE manjchuNTa chenjchaTai mannApon ampala vAvalavA pinjchuNTa vAykkup pazhamaLit tANTa periyavanE.

அப்பூறு செஞ்சடை அப்பாசிற் றம்பலத் தாடுகின்றோய் துப்பூறு வண்ணச் செழுஞ்சுட ரேதனிச் சோதியனே வெப்பூறு நீக்கிய வெண்று பூத்தபொன் மேனியனே உப்பூறு வாய்க்குத்தித் திப்பூறு காட்டிய உத்தமனே.

appURu chenjchaTai appAchiR Rampalat tATukinROy tuppURu vaNNach chezhunjchuTa rEtanich chOtiyanE veppURu nIkkiya veNRu pUttapon mEniyanE uppURu vAykkuttit tippURu kATTiya uttamanE.

நான்செய்த புண்ணியம் என்னுரைக் கேன்பொது நண்ணியதோர் வான்செய்த மாமணி என்கையில் பெற்றுநல் வாழ்வடைந்தேன் ஊன்செய்த தேகம் ஒளிவடி வாகநின் றோங்குகின்றேன் கோன்செய்த விச்சை குணிக்கவல் லார்எவர் கூறுமினே.

nAncheyta puNNiyam ennuraik kEnpotu naNNiyatOr vAncheyta mAmaNi enkaiyil peRRunal vAzhvaTaintEn Uncheyta tEkam oLivaTi vAkanin ROngkukinREn kOncheyta vichchai kuNikkaval lArevar kURuminE.

பண்ணிய பூசை நிறைந்தது சிற்றம் பலநடங்கண் டெண்ணிய எண்ணம் பலித்தன மெய்இன்பம் எய்தியதோர் தண்ணியல் ஆரமு துண்டனன் கண்டனன் சாமியைநான் நண்ணிய புண்ணியம் என்னுரைக் கேன்இந்த நானிலத்தே.

paNNiya pUchai niRaintatu chiRRam palanaTangkaN TeNNiya eNNam palittana meyinpam eytiyatOr taNNiyal Aramu tuNTanan kaNTanan chAmiyainAn naNNiya puNNiyam ennuraik kEninta nAnilattE.

அருட்பெருஞ் சோதிஎன் அம்மையி னோடறி வானந்தமாம் அருட்பெருஞ் சோதிஎன் அப்பன்என் உள்ளத் தமர்ந்தன்பினால் அருட்பெருஞ் சோதித்தெள் ளாரமு தம்தந் தழிவற்றதோர் அருட்பெருஞ் சோதிச்செங் கோலும் கொடுத்தனன் அற்புதமே.

aruTperunj chOtien ammaiyi nOTaRi vAnantamAm aruTperunj chOtien appanen uLLat tamarntanpinAl aruTperunj chOtitteL LAramu tamtan tazhivaRRatOr aruTperunj chOtichcheng kOlum koTuttanan aRputamE.

அருட்பெருஞ் சோதிஎன் அகத்தில் ஓங்கின மருட்பெரும் திரைஎலாம் மடிந்து நீங்கின இருட்பெரு மலமுதல் யாவும் தீர்ந்தன தெருட்பெரும் சித்திகள் சேர்ந்த என்னையே.

aruTperunj chOtien akattil Ongkina maruTperum tiraielAm maTintu nIngkina iruTperu malamutal yAvum tIrntana teruTperum chittikaL chErnta ennaiyE.

ஓவுறாத் துயர்செயும் உடம்புதான் என்றும் சாவுறா தின்பமே சார்ந்து வாழலாம் மாவுறாச் சுத்தசன் மார்க்க நன்னெறி மேவுறார் தங்களை விடுக நெஞ்சமே.

OvuRAt tuyarcheyum uTamputAn enRum chAvuRA tinpamE chArntu vAzhalAm mAvuRAch chuttachan mArkka nanneRi mEvuRAr tangkaLai viTuka nenjchamE.

பொத்திய மலப்பிணிப் புழுக்கு ரம்பைதான் சித்தியல் சுத்தசன் மார்க்கச் சேர்ப்பினால் நித்திய மாகியே நிகழும் என்பது சத்தியம் சத்தியம் சகத்து ளீர்களே.

pottiya malappiNip puzhukku rampaitAn chittiyal chuttachan mArkkach chErppinAl nittiya mAkiyE nikazhum enpatu chattiyam chattiyam chakattu LIrkaLE.

வானாகி வானடுவே மன்னும்ஒளி யாகிஅதில் தானாடு வானாகிச் சன்மார்க்கர் உள்ளினிக்கும் தேனாகித் தெள்ளமுதாய்த் தித்திக்கும் தேவேநீ யானாகி என்னுள் இருக்கின்றாய் என்னேயோ.

vAnAki vAnaTuvE mannumoLi yAkiatil tAnATu vAnAkich chanmArkkar uLLinikkum tEnAkit teLLamutAyt tittikkum tEvEnI yAnAki ennuL irukkinRAy ennEyO.

ஞானா கரச்சுடரே ஞான மணிவிளக்கே ஆனா அருட்பெருஞ்சிற் றம்பலத்தே ஆனந்தத் தேனார் அமுதாம் சிவமே சிவமேநீ நானாகி என்னுள் நடிக்கின்றாய் என்னேயோ.

njAnA karachchuTarE njAna maNiviLakkE AnA aruTperunjchiR RampalattE Anantat tEnAr amutAm chivamE chivamEnI nAnAki ennuL naTikkinRAy ennEyO.

என்தரத்துக் கேலாத எண்ணங்கள் எண்ணுகின்றேன் முன்தரத்தின் எல்லாம் முடித்துக் கொடுக்கின்றாய் நின்தரத்தை என்புகல்வேன் நின்இடப்பால் மேவுபசும் பொன்தரத்தை என்உரைக்கேன் பொற்பொதுவில் நடிக்கின்றோய்.

entarattuk kElAta eNNangkaL eNNukinREn muntarattin ellAm muTittuk koTukkinRAy nintarattai enpukalvEn niniTappAl mEvupachum pontarattai enuraikkEn poRpotuvil naTikkinROy.

என்னுடைய விண்ணப்பம் இதுகேட்க எம்பெருமான் நின்னுடைய பெருங்கருணை நிதிஉடையேன் ஆதலினால் பொன்னுடையான் அயன்முதலாம் புங்கவரை வியவேன்என் தன்னுடைய செயலெல்லாம் தம்பிரான் செயலன்றே.

ennuTaiya viNNappam itukETka emperumAn ninnuTaiya perungkaruNai nitiuTaiyEn AtalinAl ponnuTaiyAn ayanmutalAm pungkavarai viyavEnen tannuTaiya cheyalellAm tampirAn cheyalanRE.

ஓங்கும்அன்பர் எல்லாரும் உள்ளே விழித்துநிற்கத் தூங்கிய என்தன்னை எழுப்பிஅருள் தூயபொருள் வாங்குகஎன் றென்பால் வலியக் கொடுத்தமுதும் பாங்குறநின் றூட்டினையே எந்தாய்நின் பண்பிதுவே.

Ongkumanpar ellArum uLLE vizhittuniRkat tUngkiya entannai ezhuppiaruL tUyaporuL vAngkukaen RenpAl valiyak koTuttamutum pAngkuRanin RUTTinaiyE entAynin paNpituvE.

நாட்பாரில் அன்பரெலாம் நல்குகஎன் றேத்திநிற்ப ஆட்பாரில் அன்போர் அணுத்துணையும் இல்லேற்கே நீட்பாய் அருளமுதம் நீகொடுத்தாய் நின்னை இங்கே கேட்பார் இலைஎன்று கீழ்மேல தாக்கினையே.

nATpAril anparelAm nalkukaen REttiniRpa ATpAril anpOr aNuttuNaiyum illERkE nITpAy aruLamutam nIkoTuttAy ninnai ingkE kETpAr ilaienRu kIzhmEla tAkkinaiyE.

எல்லார்க்கும் கடையாகி இருந்தேனுக் கருள்புரிந்தே எல்லார்க்கும் துணையாகி இருக்கவைத்தாய் எம்பெருமான் எல்லார்க்கும் பொதுவில்நடம் இடுகின்றாய் இவ்வண்ணம் எல்லார்க்கும் செய்யாமை யாதுகுறித் திசைஎனக்கே.

ellArkkum kaTaiyAki iruntEnuk karuLpurintE ellArkkum tuNaiyAki irukkavaittAy emperumAn ellArkkum potuvilnaTam iTukinRAy ivvaNNam ellArkkum cheyyAmai yAtukuRit tichaienakkE.

நான்ஆனான் தான்ஆனான் நானும்தா னும்ஆனான் தேன்ஆனான் தெள்ளமுதாய்த் தித்தித்து நிற்கின்றான் வான்ஆனான் ஞான மணிமன்றில் ஆடுகின்றான் கோன்ஆனான் என்னுட் குலாவுகின்ற கோமானே.

nAnAnAn tAnAnAn nAnumtA numAnAn tEnAnAn teLLamutAyt tittittu niRkinRAn vAnAnAn njAna maNimanRil ATukinRAn kOnAnAn ennuT kulAvukinRa kOmAnE.

எல்லாக் குறையும் தவிர்ந்தேன்உன் இன்னருள் எய்தினன்நான் வல்லாரின் வல்லவன் ஆனேன் கருணை மருந்தருந்தி நல்லார் எவர்க்கும் உபகரிப் பான்இங்கு நண்ணுகின்றேன் கொல்லா விரதத்தில் என்னைக் குறிக்கொண்ட கோலத்தனே.

ellAk kuRaiyum tavirntEnun innaruL eytinannAn vallArin vallavan AnEn karuNai maruntarunti nallAr evarkkum upakarip pAningku naNNukinREn kollA viratattil ennaik kuRikkoNTa kOlattanE.

முன்னாள்செய் புண்ணியம் யாதோ உலகம் முழுதும்என்பால் இந்நாள் அடைந்தின்பம் எய்திட ஓங்கினன் எண்ணியவா றெந்நாளும் இவ்வுடம் பேஇற வாத இயற்கைபெற்றேன் என்னாசை அப்பனைக் கண்டுகொண் டேன்என் இதயத்திலே.

munnALchey puNNiyam yAtO ulakam muzhutumenpAl innAL aTaintinpam eytiTa Ongkinan eNNiyavA RennALum ivvuTam pEiRa vAta iyaRkaipeRREn ennAchai appanaik kaNTukoN TEnen itayattilE.

கண்டேன் சிற்றம்பலத் தானந்த நாடகம் கண்டுகளி கொண்டேன் எல்லாம்வல்ல சித்தனைக் கூடிக் குலவிஅமு துண்டேன் மெய்ஞ்ஞான உருஅடைந் தேன்பொய் உலகொழுக்கம் விண்டேன் சமரச சன்மார்க்கம் பெற்ற வியப்பிதுவே.

kaNTEn chiRRampalat tAnanta nATakam kaNTukaLi koNTEn ellAmvalla chittanaik kUTik kulaviamu tuNTEn meynjnjAna uruaTain tEnpoy ulakozhukkam viNTEn chamaracha chanmArkkam peRRa viyappituvE.

கண்கொண்ட பூதலம் எல்லாம்சன் மார்க்கம் கலந்துகொண்டே பண்கொண்ட பாடலில் பாடிப் படித்துப் பரவுகின்றார் விண்கொண்ட சிற்சபை ஒன்றே நிறைந்து விளங்குகின்ற தெண்கொண்ட மற்றை மதமார்க்கம் யாவும் இறந்தனவே.

kaNkoNTa pUtalam ellAmchan mArkkam kalantukoNTE paNkoNTa pATalil pATip paTittup paravukinRAr viNkoNTa chiRchapai onRE niRaintu viLangkukinRa teNkoNTa maRRai matamArkkam yAvum iRantanavE.

தாழைப் பழம்பிழி பாலொடு சர்க்கரைச் சாறளிந்த வாழைப் பழம்பசு நெய்நறுந் தேனும் மருவச்செய்து மாழைப் பலாச்சுளை மாம்பழம் ஆதி வடித்தளவி ஏழைக் களித்தனை யேஅரு ளாரமு தென்றொன்றையே.

tAzhaip pazhampizhi pAloTu charkkaraich chARaLinta vAzhaip pazhampachu neynaRun tEnum maruvachcheytu mAzhaip palAchchuLai mAmpazham Ati vaTittaLavi Ezhaik kaLittanai yEaru LAramu tenRonRaiyE.

தென்பால் முகங்கொண்ட தேவேசெந் தேனில் சிறந்தபசு வின்பால் கலந்தளி முக்கனிச் சாறும் எடுத்தளவி அன்பால் மகிழ்ந்து மகனே வருகென் றழைத்தருளி என்பால் அளித்தனை யேஅரு ளாரமு தென்றொன்றையே.

tenpAl mukangkoNTa tEvEchen tEnil chiRantapachu vinpAl kalantaLi mukkanich chARum eTuttaLavi anpAl makizhntu makanE varuken RazhaittaruLi enpAl aLittanai yEaru LAramu tenRonRaiyE.

செத்தார் எழுந்தனர் சுத்தசன் மார்க்கம் சிறந்ததுநான் ஒத்தார் உயர்ந்தவர் இல்லா ஒருவனை உற்றடைந்தே சித்தாடு கின்றனன் சாகா வரமும் சிறக்கப்பெற்றேன் இத்தா ரணியில் எனக்கிணை யார்என் றியம்புவனே.

chettAr ezhuntanar chuttachan mArkkam chiRantatunAn ottAr uyarntavar illA oruvanai uRRaTaintE chittATu kinRanan chAkA varamum chiRakkappeRREn ittA raNiyil enakkiNai yAren RiyampuvanE.

கருணை யாம்பெருங் கடல்அமு தளித்தனை எனக்கே தருண வாரிச மலர்ப்பதம் தந்தனை நின்னை அருண வண்ணஒண் சுடர்மணி மண்டபத் தடியேன் பொருள்ந யப்புறக் கண்டுகண் டுளமகிழ் போதே.

karuNai yAmperung kaTalamu taLittanai enakkE taruNa vAricha malarppatam tantanai ninnai aruNa vaNNaoN chuTarmaNi maNTapat taTiyEn poruLna yappuRak kaNTukaN TuLamakizh pOtE.

முந்தைநாள் அயர்ந்தேன் அயர்ந்திடேல் எனஎன் முன்னர்நீ தோன்றினை அந்தோ அந்தநாள் தொடங்கி மகிழ்ந்திருக் கின்றேன் அப்பனே அய்யனே அரசே இந்தநாள் கவலை இடர்பயம் எல்லாம் என்னைவிட் டொழிந்திடப் புரிந்தாய் எந்தநாள் புரிந்தேன் இப்பெரும் பேறிங் கெய்துதற் குரியமெய்த் தவமே.

muntainAL ayarntEn ayarntiTEl enaen munnarnI tOnRinai antO antanAL toTangki makizhntiruk kinREn appanE ayyanE arachE intanAL kavalai iTarpayam ellAm ennaiviT TozhintiTap purintAy entanAL purintEn ipperum pERing keytutaR kuriyameyt tavamE.

வாய்க்குறும் புரைத்துத் திரிந்துவீண் கழித்து மலத்திலே கிடந்துழைத் திட்ட நாய்க்குயர் தவிசிட் டொருமணி முடியும் நன்றுறச் சூட்டினை அந்தோ தூய்க்குணத் தவர்கள் புகழ்மணி மன்றில் சோதியே நின்பெருந் தயவைத் தாய்க்குறு தயவென் றெண்ணுகோ தாயின் தயவும்உன் தனிப்பெருந் தயவே.

vAykkuRum puraittut tirintuvIN kazhittu malattilE kiTantuzhait tiTTa nAykkuyar tavichiT TorumaNi muTiyum nanRuRach chUTTinai antO tUykkuNat tavarkaL pukazhmaNi manRil chOtiyE ninperun tayavait tAykkuRu tayaven ReNNukO tAyin tayavumun tanipperun tayavE.

பேரிடர் தவிர்த்துப் பேரருள் புரிந்த பெருமநின் தன்னைஎன் றனக்கே சாருறு தாயே என்றுரைப் பேனோ தந்தையே என்றுரைப் பேனோ சீருறு குருவே என்றுரைப் பேனோ தெய்வமே என்றுரைப் பேனோ யாரென உரைப்பேன் என்னெனப் புகழ்வேன் யாதுமொன் றறிந்திலேன் அந்தோ.

pEriTar tavirttup pEraruL purinta perumanin tannaien RanakkE chAruRu tAyE enRuraip pEnO tantaiyE enRuraip pEnO chIruRu kuruvE enRuraip pEnO teyvamE enRuraip pEnO yArena uraippEn ennenap pukazhvEn yAtumon RaRintilEn antO.

சிறுநெறிக் கெனைத்தான் இழுத்ததோர் கொடிய தீமன மாயையைக் கணத்தே வெறுவிய தாக்கித் தடுத்தெனை ஆண்ட மெய்யநின் கருணைஎன் புகல்வேன் உறுநறுந் தேனும் அமுதும்மென் கரும்பில் உற்றசா றட்டசர்க் கரையும் நறுநெயுங் கலந்த சுவைப்பெரும் பழமே ஞானமன் றோங்கும்என் நட்பே.

chiRuneRik kenaittAn izhuttatOr koTiya tImana mAyaiyaik kaNattE veRuviya tAkkit taTuttenai ANTa meyyanin karuNaien pukalvEn uRunaRun tEnum amutummen karumpil uRRachA RaTTachark karaiyum naRuneyung kalanta chuvaipperum pazhamE njAnaman ROngkumen naTpE.

புல்லிய நெறிக்கே இழுத்தெனை அலைத்த பொய்ம்மன மாயையைக் கணத்தே மெல்லிய தாக்கித் தடுத்தெனை ஆண்ட மெய்யநின் கருணைஎன் புகல்வேன் வல்லிநின் அம்மை மகிழமன் றோங்கும் வள்ளலே மறைகள்ஆ கமங்கள் சொல்லிய பதியே மிகுதயா நிதியே தொண்டனேன் உயிர்க்குமெய்த் துணையே.

pulliya neRikkE izhuttenai alaitta poymmana mAyaiyaik kaNattE melliya tAkkit taTuttenai ANTa meyyanin karuNaien pukalvEn vallinin ammai makizhaman ROngkum vaLLalE maRaikaLA kamangkaL cholliya patiyE mikutayA nitiyE toNTanEn uyirkkumeyt tuNaiyE.

அருந்தவர் காண்டற் கரும்பெருங்கருணை அருட்பெருஞ் சோதிஎன் உளத்தே இருந்தனன் அம்மா நான்செய்த தவந்தான் என்னையோ என்னையோ என்றாள் திருந்துதெள் ளமுதுண் டழிவெலாந் தவிர்த்த திருவுரு அடைந்தனன் ஞான மருந்துமா மணியும் மந்திர நிறைவும் வாய்த்தன வாய்ப்பின்என் றாளே.

aruntavar kANTaR karumperungkaruNai aruTperunj chOtien uLattE iruntanan ammA nAncheyta tavantAn ennaiyO ennaiyO enRAL tiruntuteL LamutuN TazhivelAn tavirtta tiruvuru aTaintanan njAna maruntumA maNiyum mantira niRaivum vAyttana vAyppinen RALE.

இன்பிலே வயங்கும் சிவபரம் பொருளே என்உயிர்க் கமுதமே என்தன் அன்பிலே பழுத்த தனிப்பெரும் பழமே அருள்நடம் புரியும்என் அரசே வன்பிலே விளைந்த மாயையும் வினையும் மடிந்தன விடிந்ததால் இரவும் துன்பிலேன் இனிநான் அருட்பெருஞ் சோதிச் சூழலில் துலங்குகின் றேனே.

inpilE vayangkum chivaparam poruLE enuyirk kamutamE entan anpilE pazhutta tanipperum pazhamE aruLnaTam puriyumen arachE vanpilE viLainta mAyaiyum vinaiyum maTintana viTintatAl iravum tunpilEn ininAn aruTperunj chOtich chUzhalil tulangkukin REnE.

உயிரெலாம் ஒருநீ திருநடம் புரியும் ஒருதிருப் பொதுஎன அறிந்தேன் செயிரெலாம் தவிர்ந்தேன் திருவெலாம் அடைந்தேன் சித்தெலாம் வல்லதொன் றறிந்தேன் மயிரெலாம் புளகித் துளமெலாம் கனிந்து மலர்ந்தனன் சுத்தசன் மார்க்கப் பயிரெலாம் தழைக்கப் பதியெலாம் களிக்கப் பாடுகின் றேன்பொதுப் பாட்டே.

uyirelAm orunI tirunaTam puriyum orutirup potuena aRintEn cheyirelAm tavirntEn tiruvelAm aTaintEn chittelAm vallaton RaRintEn mayirelAm puLakit tuLamelAm kanintu malarntanan chuttachan mArkkap payirelAm tazhaikkap patiyelAm kaLikkap pATukin REnpotup pATTE.

படித்தஎன் படிப்பும் கேள்வியும் இவற்றின் பயனதாம் உணர்ச்சியும் அடியேன் பிடித்தநல் நிலையும் உயிரும்மெய் இன்பும் பெருமையும் சிறப்பும்நான் உண்ணும் வடித்ததெள் ளமுதும் வயங்குமெய் வாழ்வும் வாழ்க்கைநன் முதலும்மன் றகத்தே நடித்தபொன் னடியும் திருச்சிற்றம் பலத்தே நண்ணிய பொருளும்என் றறிந்தேன்.

paTittaen paTippum kELviyum ivaRRin payanatAm uNarchchiyum aTiyEn piTittanal nilaiyum uyirummey inpum perumaiyum chiRappumnAn uNNum vaTittateL Lamutum vayangkumey vAzhvum vAzhkkainan mutalumman RakattE naTittapon naTiyum tiruchchiRRam palattE naNNiya poruLumen RaRintEn.

கலையனே எல்லாம் வல்லஓர் தலைமைக் கடவுளே என்இரு கண்ணே நிலையனே ஞான நீதிமன் றிடத்தே நிருத்தஞ்செய் கருணைமா நிதியே புலையனேன் பொருட்டுன் திருவடி அவனி பொருந்திய புதுமைஎன் புகல்வேன் சிலையைநேர் மனத்தேன் செய்தவம் பெரிதோ திருவருட் பெருந்திறல் பெரிதே.

kalaiyanE ellAm vallaOr talaimaik kaTavuLE eniru kaNNE nilaiyanE njAna nItiman RiTattE niruttanjchey karuNaimA nitiyE pulaiyanEn poruTTun tiruvaTi avani poruntiya putumaien pukalvEn chilaiyainEr manattEn cheytavam peritO tiruvaruT peruntiRal peritE.

தரம்பிறர் அறியாத் தலைவஓர் முக்கண் தனிமுதல் பேரருட் சோதிப் பரம்பர ஞான சிதம்பர நடஞ்செய் பராபர நிராமய நிமல உரம்பெறும் அயன்மால் முதற்பெருந் தேவர் உளத்ததி சயித்திட எனக்கே வரந்தரு கின்றாய் வள்ளல்நின் கருணை மாகடற் கெல்லைகண் டிலனே.

tarampiRar aRiyAt talaivaOr mukkaN tanimutal pEraruT chOtip parampara njAna chitampara naTanjchey parApara nirAmaya nimala urampeRum ayanmAl mutaRperun tEvar uLattati chayittiTa enakkE varantaru kinRAy vaLLalnin karuNai mAkaTaR kellaikaN TilanE.

யான்முனம் புரிந்த பெருந்தவம் யாதோ என்சொல்வேன் என்சொல்வேன் அந்தோ ஊன்மனம் உருக என்தனைத் தேற்றி ஒளிஉருக் காட்டிய தலைவா ஏன்மனம் இரங்காய் இன்றுநீ என்றேன் என்றசொல் ஒலிஅடங் குதன்முன் ஆன்மகிழ் கன்றின் அணைத்தெனை எடுத்தாய் அருட்பெருஞ் சோதிஎன் அரசே.

yAnmunam purinta peruntavam yAtO encholvEn encholvEn antO Unmanam uruka entanait tERRi oLiuruk kATTiya talaivA Enmanam irangkAy inRunI enREn enRachol oliaTang kutanmun Anmakizh kanRin aNaittenai eTuttAy aruTperunj chOtien arachE.

பனிப்பறுத் தெல்லாம் வல்லசித் தாக்கிப் பரம்பரம் தருகின்ற தென்றோர் தனிப்பழம் எனக்கே தந்தைதான் தந்தான் தமியனேன் உண்டனன் அதன்தன் இனிப்பைநான் என்என் றியம்புவேன் அந்தோ என்னுயிர் இனித்ததென் கரணம் சனிப்பற இனித்த தத்துவம் எல்லாம் தனித்தனி இனித்தன தழைத்தே.

panippaRut tellAm vallachit tAkkip paramparam tarukinRa tenROr tanippazham enakkE tantaitAn tantAn tamiyanEn uNTanan atantan inippainAn enen RiyampuvEn antO ennuyir inittaten karaNam chanippaRa initta tattuvam ellAm tanittani inittana tazhaittE.

விண்ணெலாம் கலந்த வெளியில்ஆ னந்தம் விளைந்தது விளைந்தது மனனே கண்ணெலாம் களிக்கக் காணலாம் பொதுவில் கடவுளே என்றுநம் கருத்தில் எண்ணலாம் எண்ணி எழுதலாம் எழுதி ஏத்தலாம் எடுத்தெடுத் துவந்தே உண்ணலாம் விழைந்தார்க் குதவலாம் உலகில் ஓங்கலாம் ஓங்கலாம் இனியே.

viNNelAm kalanta veLiyilA nantam viLaintatu viLaintatu mananE kaNNelAm kaLikkak kANalAm potuvil kaTavuLE enRunam karuttil eNNalAm eNNi ezhutalAm ezhuti EttalAm eTutteTut tuvantE uNNalAm vizhaintArk kutavalAm ulakil OngkalAm OngkalAm iniyE.

வள்ளலாம் கருணை மன்றிலே அமுத வாரியைக் கண்டனம் மனமே அள்ளலாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் பாடி ஆடலாம் அடிக்கடி வியந்தே உள்எலாம் நிரம்ப உண்ணலாம் உலகில் ஓங்கலாம் உதவலாம் உறலாம் கள்எலாம் உண்டவண்டென இன்பம் காணலாம் களிக்கலாம் இனியே.

vaLLalAm karuNai manRilE amuta vAriyaik kaNTanam manamE aLLalAm eTuttuk koLLalAm pATi ATalAm aTikkaTi viyantE uLelAm nirampa uNNalAm ulakil OngkalAm utavalAm uRalAm kaLelAm uNTavaNTena inpam kANalAm kaLikkalAm iniyE.

சனிதொ லைந்தது தடைத விர்ந்தது தயைமி குந்தது சலமொடே துனிதொ லைந்தது சுமைத விர்ந்தது சுபமி குந்தது சுகமொடே கனிஎ திர்ந்தது களைத விர்ந்தது களிமி குந்தது கனிவொடே புனித மன்றிறை நடம லிந்தது புகழ்உ யர்ந்தது புவியிலே.

chanito laintatu taTaita virntatu tayaimi kuntatu chalamoTE tunito laintatu chumaita virntatu chupami kuntatu chukamoTE kanie tirntatu kaLaita virntatu kaLimi kuntatu kanivoTE punita manRiRai naTama lintatu pukazhu yarntatu puviyilE.

உரையும் உற்றது ஒளியும் உற்றது உணர்வும் உற்றது உண்மையே பரையும் உற்றது பதியும் உற்றது பதமும் உற்றது பற்றியே புரையும் அற்றது குறையும் அற்றது புலையும் அற்றது புன்மைசேர் திரையும் அற்றது நரையும் அற்றது திரையும் அற்றவி ழுந்ததே.

uraiyum uRRatu oLiyum uRRatu uNarvum uRRatu uNmaiyE paraiyum uRRatu patiyum uRRatu patamum uRRatu paRRiyE puraiyum aRRatu kuRaiyum aRRatu pulaiyum aRRatu punmaichEr tiraiyum aRRatu naraiyum aRRatu tiraiyum aRRavi zhuntatE.

அம்பலத்தே ஆடுகின்ற ஆரமுதே அரசே ஆனந்த மாகடலே அறிவேஎன் அன்பே உம்பர்கட்கே அன்றிஇந்த உலகர்கட்கும் அருள்வான் ஒளிர்கின்ற ஒளியேமெய் உணர்ந்தோர்தம் உறவே எம்பலத்தே வாகிஎனக் கெழுமையும்நற் றுணையாய் என்உளத்தே விளங்குகின்ற என்இறையே நினது செம்பதத்தே மலர்விளங்கக் கண்டுகொண்டேன் எனது சிறுமைஎலாம் தீர்ந்தேமெய்ச் செல்வமடைந் தேனே.

ampalattE ATukinRa AramutE arachE Ananta mAkaTalE aRivEen anpE umparkaTkE anRiinta ulakarkaTkum aruLvAn oLirkinRa oLiyEmey uNarntOrtam uRavE empalattE vAkienak kezhumaiyumnaR RuNaiyAy enuLattE viLangkukinRa eniRaiyE ninatu chempatattE malarviLangkak kaNTukoNTEn enatu chiRumaielAm tIrntEmeych chelvamaTain tEnE.

அடிவிளங்கக் கனகசபைத் தனிநடனம் புரியும் அருட்சுடரே என்உயிருக் கானபெருந் துணையே துடிவிளங்கக் கரத்தேந்தும் சோதிமலை மருந்தே சொற்பதம்எல் லாம்கடந்த சிற்சொருபப் பொருளே பொடிவிளங்கத் திருமேனிப் புண்ணியனே ஞானப் போனகரைச் சிவிகையின்மேல் பொருந்தவைத்த புனிதா படிவிளங்கச் சிறியேன்நின் பதமலர்கண் டுவந்தேன் பரிவொழிந்தேன் அருட்செல்வம் பரிசெனப்பெற் றேனே.

aTiviLangkak kanakachapait taninaTanam puriyum aruTchuTarE enuyiruk kAnaperun tuNaiyE tuTiviLangkak karattEntum chOtimalai maruntE choRpatamel lAmkaTanta chiRchorupap poruLE poTiviLangkat tirumEnip puNNiyanE njAnap pOnakaraich chivikaiyinmEl poruntavaitta punitA paTiviLangkach chiRiyEnnin patamalarkaN TuvantEn parivozhintEn aruTchelvam parichenappeR REnE.

அன்புடை யவரேஎல் லாம்உடை யவரே அருட்பெருஞ் சோதிஎன் ஆண்டவ ரேஎன் வன்புடை மனத்தைநன் மனமாக்கி எனது வசஞ்செய்வித் தருளிய மணிமன்றத் தவரே இன்புடை யவரேஎன் இறையவ ரேஎன் இருகணுள் மணிகளுள் இசைந்திருந் தவரே என்புடை எனைத்தூக்கி எடுத்தீர்இங் கிதனை எண்ணுகின் றேன்அமு துண்ணுகின் றேனே.

anpuTai yavarEel lAmuTai yavarE aruTperunj chOtien ANTava rEen vanpuTai manattainan manamAkki enatu vachanjcheyvit taruLiya maNimanRat tavarE inpuTai yavarEen iRaiyava rEen irukaNuL maNikaLuL ichaintirun tavarE enpuTai enaittUkki eTuttIring kitanai eNNukin REnamu tuNNukin REnE.

கலக்கம் நீங்கினேன் களிப்புறு கின்றேன் கனக அம்பலம் கனிந்தசெங் கனியே துலக்கம் உற்றசிற் றம்பலத் தமுதே தூய சோதியே சுகப்பெரு வாழ்வே விலக்கல் இல்லதோர் தனிமுதல் அரசே வேத ஆகமம் விளம்புமெய்ப் பொருளே அலக்கண் அற்றமெய் அன்பர்தம் உளத்தே அமர்ந்த தோர்சச்சி தானந்த சிவமே.

kalakkam nIngkinEn kaLippuRu kinREn kanaka ampalam kanintacheng kaniyE tulakkam uRRachiR Rampalat tamutE tUya chOtiyE chukapperu vAzhvE vilakkal illatOr tanimutal arachE vEta Akamam viLampumeyp poruLE alakkaN aRRamey anpartam uLattE amarnta tOrchachchi tAnanta chivamE.

ஓங்கார அணைமீது நான்இருந்த தருணம் உவந்தெனது மணவாளர் சிவந்தவடி வகன்றே ஈங்காரப் பளிக்குவடி வெடுத்தெதிரே நின்றார் இருந்தருள்க எனஎழுந்தேன் எழுந்திருப்ப தென்நீ ஆங்காரம் ஒழிஎன்றார் ஒழிந்திருந்தேன் அப்போ தவர்நானோ நான்அவரோ அறிந்திலன்முன் குறிப்பை ஊங்கார இரண்டுருவும் ஒன்றானோம் அங்கே உறைந்தஅனு பவம்தோழி நிறைந்தபெரு வெளியே.

OngkAra aNaimItu nAnirunta taruNam uvantenatu maNavALar chivantavaTi vakanRE IngkArap paLikkuvaTi veTuttetirE ninRAr iruntaruLka enaezhuntEn ezhuntiruppa tennI AngkAram ozhienRAr ozhintiruntEn appO tavarnAnO nAnavarO aRintilanmun kuRippai UngkAra iraNTuruvum onRAnOm angkE uRaintaanu pavamtOzhi niRaintaperu veLiyE.

சொல்லுகின்றேன் பற்பலநான் சொல்லுகின்ற வெல்லாம் துரிசலவே சூதலவே தூய்மையுடை யனவே வெல்லுகின்ற வார்த்தைஅன்றி வெறும்வார்த்தை என்வாய் விளம்பாதென் ஐயர்நின்று விளம்புகின்ற படியால் செல்லுகின்ற படியேநீ காண்பாய்இத் தினத்தே தேமொழிஅப் போதெனைநீ தெளிந்துகொள்வாய் கண்டாய் ஒல்லுகின்ற வகைஎல்லாம் சொல்லுகின்றே னடிநான் உண்மைஇது உண்மைஇது உண்மைஇது தானே.

chollukinREn paRpalanAn chollukinRa vellAm turichalavE chUtalavE tUymaiyuTai yanavE vellukinRa vArttaianRi veRumvArttai envAy viLampAten aiyarninRu viLampukinRa paTiyAl chellukinRa paTiyEnI kANpAyit tinattE tEmozhiap pOtenainI teLintukoLvAy kaNTAy ollukinRa vakaiellAm chollukinRE naTinAn uNmaiitu uNmaiitu uNmaiitu tAnE.

தந்தை தன்மையே தனையன்தன் தன்மை என்று சாற்றுதல் சத்தியம் கண்டீர் எந்தை எம்பிரான் ஐந்தொழில் புரியும் இறைவன் மன்றுளே இயல்நடம் புரிவான் மைந்தன் என்றெனை ஆண்டவன் எல்லாம் வல்ல நாயகன் நல்லசீர் உடையான் அந்த ணாளன்மெய் அறிவுடை யவன்என் அப்பன் தன்மைஎன் தன்மைஎன் றறிமின்.

tantai tanmaiyE tanaiyantan tanmai enRu chARRutal chattiyam kaNTIr entai empirAn aintozhil puriyum iRaivan manRuLE iyalnaTam purivAn maintan enRenai ANTavan ellAm valla nAyakan nallachIr uTaiyAn anta NALanmey aRivuTai yavanen appan tanmaien tanmaien RaRimin.

என்உடலும் என்உயிரும் என்பொருளும் நின்னஎன இசைந்தஞ் ஞான்றே உன்னிடைநான் கொடுத்தனன்மற் றென்னிடைவே றொன்றும்இலை உடையாய் இங்கே புன்னிகரேன் குற்றமெலாம் பொறுத்ததுவும் போதாமல் புணர்ந்து கொண்டே தன்னிகர்என் றெனவைத்தாய் இஞ்ஞான்றென் கொடுப்பேன்நின் தன்மைக் கந்தோ.

enuTalum enuyirum enporuLum ninnaena ichaintanj njAnRE unniTainAn koTuttananmaR RenniTaivE RonRumilai uTaiyAy ingkE punnikarEn kuRRamelAm poRuttatuvum pOtAmal puNarntu koNTE tannikaren RenavaittAy injnjAnRen koTuppEnnin tanmaik kantO.

என்னுரைக்கேன் என்னுரைக்கேன் இந்தஅதி சயந்தன்னை எம்ம னோர்காள் பொன்னுரைக்கும் மணிமன்றில் திருநடனம் புரிகின்ற புனிதன் என்னுள் மின்உரைக்கும் படிகலந்தான் பிரியாமல் விளங்குகின்றான் மெய்ம்மை யான தன்னுரைக்கும் என்னுரைக்கும் சமரசம்செய் தருள்கின்றான் சகத்தின் மீதே.

ennuraikkEn ennuraikkEn intaati chayantannai emma nOrkAL ponnuraikkum maNimanRil tirunaTanam purikinRa punitan ennuL minuraikkum paTikalantAn piriyAmal viLangkukinRAn meymmai yAna tannuraikkum ennuraikkum chamarachamchey taruLkinRAn chakattin mItE.

ஆடுகின்ற சேவடிக்கே ஆளானேன் மாளாத ஆக்கை பெற்றேன் கூடுகின்ற சன்மார்க்க சங்கத்தே நடுவிருந்து குலாவு கின்றேன் பாடுகின்றேன் எந்தைபிரான் பதப்புகழை அன்பினொடும் பாடிப் பாடி நீடுகின்றேன் இன்பக்கூத் தாடுகின்றேன் எண்ணமெலாம் நிரம்பி னேனே.

ATukinRa chEvaTikkE ALAnEn mALAta Akkai peRREn kUTukinRa chanmArkka changkattE naTuviruntu kulAvu kinREn pATukinREn entaipirAn patappukazhai anpinoTum pATip pATi nITukinREn inpakkUt tATukinREn eNNamelAm nirampi nEnE.

ஆணை ஆணைநீ அஞ்சலை அஞ்சலை அருள்ஒளி தருகின்றாம் கோணை மாநிலத் தவரெலாம் நின்னையே குறிக்கொள்வர் நினக்கேஎம் ஆணை அம்பலத் தரசையும் அளித்தனம் வாழ்கநீ மகனேஎன் றேணை பெற்றிட எனக்கருள் புரிந்தநின் இணைமலர்ப் பதம்போற்றி.

ANai ANainI anjchalai anjchalai aruLoLi tarukinRAm kONai mAnilat tavarelAm ninnaiyE kuRikkoLvar ninakkEem ANai ampalat tarachaiyum aLittanam vAzhkanI makanEen RENai peRRiTa enakkaruL purintanin iNaimalarp patampORRi.

நாய்க்கும் ஓர்தவி சிட்டுப்பொன் மாமுடி நன்று சூட்டினை என்றுநின் அன்பர்கள் வாய்க்கு வந்த படிபல பேசவே மதியி லேனையும் மன்னருட் சத்தியாம் தாய்க்குக் காட்டிநல் தண்ணமு தூட்டிஓர் தவள மாடப்பொன் மண்டபத் தேற்றியே சேய்க்கு நேரஎன் கையில்பொற் கங்கணம் திகழக் கட்டினை என்னைநின் செய்கையே.

nAykkum Ortavi chiTTuppon mAmuTi nanRu chUTTinai enRunin anparkaL vAykku vanta paTipala pEchavE matiyi lEnaiyum mannaruT chattiyAm tAykkuk kATTinal taNNamu tUTTiOr tavaLa mATappon maNTapat tERRiyE chEykku nEraen kaiyilpoR kangkaNam tikazhak kaTTinai ennainin cheykaiyE.

தன்னைவிடத் தலைமைஒரு தகவினும்இங் கியலாத் தனித்தலைமைப் பெரும்பதியே தருணதயா நிதியே பொன்னடிஎன் சிரத்திருக்கப் புரிந்தபரம் பொருளே புத்தமுதம் எனக்களித்த புண்ணியனே நீதான் என்னைவிட மாட்டாய்நான் உன்னைவிட மாட்டேன் இருவரும்ஒன் றாகிஇங்கே இருக்கின்றோம் இதுதான் நின்னருளே அறிந்ததெனில் செயுஞ்செய்கை அனைத்தும் நின்செயலோ என்செயலோ நிகழ்த்திடுக நீயே.

tannaiviTat talaimaioru takavinuming kiyalAt tanittalaimaip perumpatiyE taruNatayA nitiyE ponnaTien chirattirukkap purintaparam poruLE puttamutam enakkaLitta puNNiyanE nItAn ennaiviTa mATTAynAn unnaiviTa mATTEn iruvarumon RAkiingkE irukkinROm itutAn ninnaruLE aRintatenil cheyunjcheykai anaittum nincheyalO encheyalO nikazhttiTuka nIyE.

கடல்கடந்தேன் கரையடைந்தேன் கண்டுகொண்டேன் கோயில் கதவுதிறந் திடப்பெற்றேன் காட்சியெலாம் கண்டேன் அடர்கடந்த திருஅமுதுண் டருள்ஒளியால் அனைத்தும் அறிந்துதெளிந் தறிவுருவாய் அழியாமை அடைந்தேன் உடல்குளிர்ந்தேன் உயிர்கிளர்ந்தேன் உள்ளமெலாம் தழைத்தேன் உள்ளபடி உள்ளபொருள் உள்ளனவாய் நிறைந்தேன் இடர்தவிர்க்கும் சித்திஎலாம் என்வசம்ஓங் கினவே இத்தனையும் பொதுநடஞ்செய் இறைவன்அருட் செயலே.

kaTalkaTantEn karaiyaTaintEn kaNTukoNTEn kOyil katavutiRan tiTappeRREn kATchiyelAm kaNTEn aTarkaTanta tiruamutuN TaruLoLiyAl anaittum aRintuteLin taRivuruvAy azhiyAmai aTaintEn uTalkuLirntEn uyirkiLarntEn uLLamelAm tazhaittEn uLLapaTi uLLaporuL uLLanavAy niRaintEn iTartavirkkum chittielAm envachamOng kinavE ittanaiyum potunaTanjchey iRaivanaruT cheyalE.

காற்றாலே புவியாலே ககனமத னாலே கனலாலே புனலாலே கதிராதி யாலே கூற்றாலே பிணியாலே கொலைக்கருவி யாலே கோளாலே பிறஇயற்றும் கொடுஞ்செயல்க ளாலே வேற்றாலே எஞ்ஞான்றும் அழியாதே விளங்கும் மெய்அளிக்க வேண்டுமென்றேன் விரைந்தளித்தான் எனக்கே ஏற்றாலே இழிவெனநீர் நினையாதீர் உலகீர் எந்தைஅருட் பெருஞ்ஜோதி இறைவனைச்சார் வீரே.

kARRAlE puviyAlE kakanamata nAlE kanalAlE punalAlE katirAti yAlE kURRAlE piNiyAlE kolaikkaruvi yAlE kOLAlE piRaiyaRRum koTunjcheyalka LAlE vERRAlE enjnjAnRum azhiyAtE viLangkum meyaLikka vENTumenREn viraintaLittAn enakkE ERRAlE izhivenanIr ninaiyAtIr ulakIr entaiaruT perunjjOti iRaivanaichchAr vIrE.

எல்லா உலகமும் என்வசம் ஆயின எல்லா உயிர்களும் என்உயிர் ஆயின எல்லா ஞானமும் என்ஞானம் ஆயின எல்லா வித்தையும் என்வித்தை ஆயின எல்லா போகமும் என்போகம் ஆயின எல்லாஇன்பமும் என்இன்பம் ஆயின எல்லாம் வல்லசிற் றம்பலத் தென்னப்பர் எல்லாம் நல்கிஎன் உள்ளத்துள் ளாரே.

ellA ulakamum envacham Ayina ellA uyirkaLum enuyir Ayina ellA njAnamum ennjAnam Ayina ellA vittaiyum envittai Ayina ellA pOkamum enpOkam Ayina ellAinpamum eninpam Ayina ellAm vallachiR Rampalat tennappar ellAm nalkien uLLattuL LArE.

சன்மார்க்க சங்கத்தீர் சிற்றடியேன் உமது தாள்வணங்கிச் சாற்றுகின்றேன் தயவினொடும் கேட்பீர் என்மார்க்கத் தெனைநுமக்குள் ஒருவனெனக் கொள்வீர் எல்லாம்செய் வல்லநம திறைவனையே தொழுவீர் புன்மார்க்கத் தவர்போலே வேறுசில புகன்றே புந்திமயக் கடையாதீர் பூரணமெய்ச் சுகமாய்த் தன்மார்க்க மாய்விளங்கும் சுத்தசிவம் ஒன்றே தன்ஆணை என்ஆணை சார்ந்தறிமின் ஈண்டே.

chanmArkka changkattIr chiRRaTiyEn umatu tALvaNangkich chARRukinREn tayavinoTum kETpIr enmArkkat tenainumakkuL oruvanenak koLvIr ellAmchey vallanama tiRaivanaiyE tozhuvIr punmArkkat tavarpOlE vERuchila pukanRE puntimayak kaTaiyAtIr pUraNameych chukamAyt tanmArkka mAyviLangkum chuttachivam onRE tanANai enANai chArntaRimin INTE.

ஆதியும் நடுவும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ் சோதிஎன் உளத்தே நீதியில் கலந்து நிறைந்தது நானும் நித்தியன் ஆயினேன் உலகீர் சாதியும் மதமும் சமயமும் தவிர்த்தே சத்தியச் சுத்தசன் மார்க்க வீதியில் உமைத்தான் நிறுவுவல் உண்மை விளம்பினேன் வம்மினோ விரைந்தே.

Atiyum naTuvum antamum illA aruTperunj chOtien uLattE nItiyil kalantu niRaintatu nAnum nittiyan AyinEn ulakIr chAtiyum matamum chamayamum tavirttE chattiyach chuttachan mArkka vItiyil umaittAn niRuvuval uNmai viLampinEn vamminO viraintE.

வாது பேசிய மனிதர் காள்ஒரு வார்த்தை கேண்மீன்கள் வந்துநும் போது போவதன் முன்ன ரேஅருட் பொதுவி லேநடம் போற்றுவீர் தீது பேசினீர் என்றி டாதுமைத் திருவு ளங்கொளும் காண்மினோ சூது பேசிலன் நன்மை சொல்கின்றேன் சுற்றம் என்பது பற்றியே.

vAtu pEchiya manitar kALoru vArttai kENmInkaL vantunum pOtu pOvatan munna rEaruT potuvi lEnaTam pORRuvIr tItu pEchinIr enRi TAtumait tiruvu LangkoLum kANminO chUtu pEchilan nanmai cholkinREn chuRRam enpatu paRRiyE.

தூக்கமும் துயரும் அச்சமும் இடரும் தொலைந்தன தொலைந்தன எனைவிட் டேக்கமும் வினையும் மாயையும் இருளும் இரிந்தன ஒழிந்தன முழுதும் ஆக்கமும் அருளும் அறிவும்மெய் அன்பும் அழிவுறா உடம்பும்மெய் இன்ப ஊக்கமும் எனையே உற்றன உலகீர் உண்மைஇவ் வாசகம் உணர்மின்.

tUkkamum tuyarum achchamum iTarum tolaintana tolaintana enaiviT TEkkamum vinaiyum mAyaiyum iruLum irintana ozhintana muzhutum Akkamum aruLum aRivummey anpum azhivuRA uTampummey inpa Ukkamum enaiyE uRRana ulakIr uNmaiiv vAchakam uNarmin.

பிச்சுலகர் மெச்சப் பிதற்றிநின்ற பேதையனேன் இச்சைஎலாம் எய்த இசைந்தருளிச் செய்தனையே அச்சமெலாம் தீர்ந்தேன் அருளமுதம் உண்கின்றேன் நிச்சலும்பே ரானந்த நித்திரைசெய் கின்றேனே.

pichchulakar mechchap pitaRRininRa pEtaiyanEn ichchaielAm eyta ichaintaruLich cheytanaiyE achchamelAm tIrntEn aruLamutam uNkinREn nichchalumpE rAnanta nittiraichey kinREnE.