திருவருட்பா · 5மகாதேவ மாலை

மெய்ஞ்ஞான விருப்பத்தில் ஏறிக் கேள்வி மீதேறித் தெளிந்திச்சை விடுதல் ஏறி அஞ்ஞான மற்றபடி ஏறி உண்மை அறிந்தபடி நிலைஏறி அதுநான் என்னும் கைஞ்ஞானங் கழன்றேறி மற்ற எல்லாம் கடந்தேறி மவுனவியற் கதியில் ஏறி எஞ்ஞானம் அறத்தெளிந்தோர் கண்டுங் காணேம் என்கின்ற அநுபவமே இன்பத் தேவே.

meynjnjAna viruppattil ERik kELvi mItERit teLintichchai viTutal ERi anjnjAna maRRapaTi ERi uNmai aRintapaTi nilaiERi atunAn ennum kainjnjAnang kazhanRERi maRRa ellAm kaTantERi mavunaviyaR katiyil ERi enjnjAnam aRatteLintOr kaNTung kANEm enkinRa anupavamE inpat tEvE.

பற்றறியா முத்தர்தமை எல்லாம் வாழைப் பழம்போல விழுங்குகின்ற பரமே மாசு பெற்றறியாப் பெரும்பதமே பதத்தைக் காட்டும் பெருமானே ஆனந்தப் பேற்றின் வாழ்வே உற்றறியா தின்னுமின்னும் மறைக ளெல்லாம் ஓலமிட்டுத் தேடநின்ற ஒன்றே ஒன்றும் கற்றறியாப் பேதையேன் தனக்கும் இன்பம் கனிந்தளித்த அருட்கடலே கருணைத் தேவே.

paRRaRiyA muttartamai ellAm vAzhaip pazhampOla vizhungkukinRa paramE mAchu peRRaRiyAp perumpatamE patattaik kATTum perumAnE Anantap pERRin vAzhvE uRRaRiyA tinnuminnum maRaika LellAm OlamiTTut tETaninRa onRE onRum kaRRaRiyAp pEtaiyEn tanakkum inpam kanintaLitta aruTkaTalE karuNait tEvE.

மெய்யுணர்ந்த வாதவூர் மலையைச் சுத்த வெளியாக்கிக் கலந்துகொண்ட வெளியே முற்றும் பொய்யுணர்ந்த எமைப்போல்வார் தமக்கும் இன்பம் புரிந்தருளும் கருணைவெள்ளப் பொற்பே அன்பர் கையுறைந்து வளர்நெல்லிக் கனியே உள்ளம் கரைந்துகரைந் துருகஅவர் கருத்தி னூடே உய்யுநெறி ஒளிகாட்டி வெளியும் உள்ளும் ஓங்குகின்ற சுயஞ்சுடரே உண்மைத் தேவே.

meyyuNarnta vAtavUr malaiyaich chutta veLiyAkkik kalantukoNTa veLiyE muRRum poyyuNarnta emaippOlvAr tamakkum inpam purintaruLum karuNaiveLLap poRpE anpar kaiyuRaintu vaLarnellik kaniyE uLLam karaintukarain turukaavar karutti nUTE uyyuneRi oLikATTi veLiyum uLLum OngkukinRa chuyanjchuTarE uNmait tEvE.

ஒலிவடிவு நிறஞ்சுவைகள் நாற்றம் ஊற்றம் உறுதொழில்கள் பயன்பலவே றுளவாய் எங்கும் மலிவகையாய் எவ்வகையும் ஒன்றாய் ஒன்றும் மாட்டாதாய் எல்லாமும் வல்ல தாகிச் சலிவகையில் லாதமுதற் பொருளே எல்லாம் தன்மயமாய் விளங்குகின்ற தனியே ஆண்பெண் அலிவகையல் லாதவகை கடந்து நின்ற அருட்சிவமே சிவபோகத் தமைந்த தேவே.

olivaTivu niRanjchuvaikaL nARRam URRam uRutozhilkaL payanpalavE RuLavAy engkum malivakaiyAy evvakaiyum onRAy onRum mATTAtAy ellAmum valla tAkich chalivakaiyil lAtamutaR poruLE ellAm tanmayamAy viLangkukinRa taniyE ANpeN alivakaiyal lAtavakai kaTantu ninRa aruTchivamE chivapOkat tamainta tEvE.

பேராய அண்டங்கள் பலவும் பிண்ட பேதங்கள் பற்பலவும் பிண்டாண் டத்தின் வாராய பலபொருளும் கடலும் மண்ணும் மலையுளவும் கடலுளவும் மணலும் வானும் ஊராத வான்மீனும் அணுவும் மற்றை உள்ளனவும் அளந்திடலாம் ஓகோ உன்னை ஆராலும் அளப்பரிதென் றனந்த வேதம் அறைந்திளைக்க அதிதூர மாகுந் தேவே.

pErAya aNTangkaL palavum piNTa pEtangkaL paRpalavum piNTAN Tattin vArAya palaporuLum kaTalum maNNum malaiyuLavum kaTaluLavum maNalum vAnum UrAta vAnmInum aNuvum maRRai uLLanavum aLantiTalAm OkO unnai ArAlum aLappariten Rananta vEtam aRaintiLaikka atitUra mAkun tEvE.

கற்பங்கள் பலகோடி செல்லத் தீய கனலினடு ஊசியின்மேல் காலை ஊன்றிப் பொற்பறமெய் உணவின்றி உறக்க மின்றிப் புலர்ந்தெலும்பு புலப்படஐம் பொறியை ஓம்பி நிற்பவருக் கொளித்துமறைக் கொளித்து யோக நீண்முனிவர்க் கொளித்தமரர்க் கொளித்து மேலாம் சிற்பதத்தில் சின்மயமாய் நிறைந்து ஞானத் திருவாளர் உட்கலந்த தேவ தேவே.

kaRpangkaL palakOTi chellat tIya kanalinaTu UchiyinmEl kAlai UnRip poRpaRamey uNavinRi uRakka minRip pularntelumpu pulappaTaaim poRiyai Ompi niRpavaruk koLittumaRaik koLittu yOka nINmunivark koLittamarark koLittu mElAm chiRpatattil chinmayamAy niRaintu njAnat tiruvALar uTkalanta tEva tEvE.

மட்டகன்ற நெடுங்காலம் மனத்தால் வாக்கால் மதித்திடினும் புலம்பிடினும் வாரா தென்றே கட்டகன்ற மெய்யறிவோர் கரணம் நீக்கிக் கலையகற்றிக் கருவியெலாம் கழற்றி மாயை விட்டகன்று கருமமல போதம் யாவும் விடுத்தொழித்துச் சகசமல வீக்கம் நீக்கிச் சுட்டகன்று நிற்கஅவர் தம்மை முற்றும் சூழ்ந்துகலந் திடுஞ்சிவமே துரியத் தேவே.

maTTakanRa neTungkAlam manattAl vAkkAl matittiTinum pulampiTinum vArA tenRE kaTTakanRa meyyaRivOr karaNam nIkkik kalaiyakaRRik karuviyelAm kazhaRRi mAyai viTTakanRu karumamala pOtam yAvum viTuttozhittuch chakachamala vIkkam nIkkich chuTTakanRu niRkaavar tammai muRRum chUzhntukalan tiTunjchivamE turiyat tEvE.

உருநான்கும் அருநான்கும் நடுவே நின்ற உருஅருவ மொன்றும்இவை உடன்மேல் உற்ற ஒருநான்கும் இவைகடந்த ஒன்று மாய்அவ் வொன்றினடு வாய்நடுவுள் ஒன்றாய் நின்றே இருநான்கும் அமைந்தவரை நான்கி னோடும் எண்ணான்கின் மேலிருத்தும் இறையே மாயைக் கருநான்கும் பொருணான்கும் காட்டு முக்கட் கடவுளே கடவுளர்கள் கருதுந் தேவே.

urunAnkum arunAnkum naTuvE ninRa uruaruva monRumivai uTanmEl uRRa orunAnkum ivaikaTanta onRu mAyav vonRinaTu vAynaTuvuL onRAy ninRE irunAnkum amaintavarai nAnki nOTum eNNAnkin mEliruttum iRaiyE mAyaik karunAnkum poruNAnkum kATTu mukkaT kaTavuLE kaTavuLarkaL karutun tEvE.

பாங்குளநாம் தெரிதுமெனத் துணிந்து கோடிப் பழமறைகள் தனித்தனியே பாடிப் பாடி ஈங்குளதென் றாங்குளதென் றோடி யோடி இளைத்திளைத்துத் தொடர்ந்துதொடர்ந் தெட்டுந் தோறும் வாங்குபர வெளிமுழுதும் நீண்டு நீண்டு மறைந்துமறைந் தொளிக்கின்ற மணியே எங்கும் தேங்குபர மானந்த வெள்ள மேசச் சிதானந்த அருட்சிவமே தேவே தேவே.

pAngkuLanAm teritumenat tuNintu kOTip pazhamaRaikaL tanittaniyE pATip pATi IngkuLaten RAngkuLaten ROTi yOTi iLaittiLaittut toTarntutoTarn teTTun tORum vAngkupara veLimuzhutum nINTu nINTu maRaintumaRain toLikkinRa maNiyE engkum tEngkupara mAnanta veLLa mEchach chitAnanta aruTchivamE tEvE tEvE.

எழுத்தறிந்து தமையுணர்ந்த யோகர் உள்ளத் தியலறிவாம் தருவினில்அன் பெனுமோர் உச்சி பழுத்தளிந்து மவுனநறுஞ் சுவைமேற் பொங்கிப் பதம்பொருந்த அநுபவிக்கும் பழமே மாயைக் கழுத்தரிந்து கருமமலத் தலையை வீசும் கடுந்தொழிலோர் தமக்கேநற் கருணை காட்டி விழுத்துணையாய் அமர்ந்தருளும் பொருளே மோன வெளியினிறை ஆனந்த விளைவாந் தேவே.

ezhuttaRintu tamaiyuNarnta yOkar uLLat tiyalaRivAm taruvinilan penumOr uchchi pazhuttaLintu mavunanaRunj chuvaimER pongkip patamporunta anupavikkum pazhamE mAyaik kazhuttarintu karumamalat talaiyai vIchum kaTuntozhilOr tamakkEnaR karuNai kATTi vizhuttuNaiyAy amarntaruLum poruLE mOna veLiyiniRai Ananta viLaivAn tEvE.

உருத்திரர்நா ரணர்பிரமர் விண்ணோர் வேந்தர் உறுகருடர் காந்தருவர் இயக்கர் பூதர் மருத்துவர்யோ கியர்சித்தர் முனிவர் மற்றை வானவர்கள் முதலோர்தம் மனத்தால் தேடிக் கருத்தழிந்து தனித்தனியே சென்று வேதங் களைவினவ மற்றவையுங் காணேம் என்று வருத்தமுற்றாங் கவரோடு புலம்ப நின்ற வஞ்சவெளி யேஇன்ப மயமாம் தேவே.

uruttirarnA raNarpiramar viNNOr vEntar uRukaruTar kAntaruvar iyakkar pUtar maruttuvaryO kiyarchittar munivar maRRai vAnavarkaL mutalOrtam manattAl tETik karuttazhintu tanittaniyE chenRu vEtang kaLaivinava maRRavaiyung kANEm enRu varuttamuRRAng kavarOTu pulampa ninRa vanjchaveLi yEinpa mayamAm tEvE.

பாயிரமா மறைஅனந்தம் அனந்தம் இன்னும் பார்த்தளந்து காண்டும்எனப் பல்கான் மேவி ஆயிரமா யிரமுகங்க ளாலும் பன்னாள் அளந்தளந்தோர் அணுத்துணையும் அளவு காணா தேயிரங்கி அழுதுசிவ சிவவென் றேங்கித் திரும்பஅருட் பரவெளிவாழ் சிவமே ஈன்ற தாயிரங்கி வளர்ப்பதுபோல் எம்போல் வாரைத் தண்ணருளால் வளர்த்தென்றும் தாங்குந் தேவே.

pAyiramA maRaianantam anantam innum pArttaLantu kANTumenap palkAn mEvi AyiramA yiramukangka LAlum pannAL aLantaLantOr aNuttuNaiyum aLavu kANA tEyirangki azhutuchiva chivaven REngkit tirumpaaruT paraveLivAzh chivamE InRa tAyirangki vaLarppatupOl empOl vArait taNNaruLAl vaLarttenRum tAngkun tEvE.

அந்தரமிங் கறிவோமற் றதனில் அண்டம் அடுக்கடுக்காய் அமைந்தஉள வறிவோம் ஆங்கே உந்துறும்பல் பிண்டநிலை அறிவோஞ் சீவன் உற்றநிலை அறிவோமற் றனைத்து நாட்டும் எந்தைநின தருள்விளையாட் டந்தோ அந்தோ எள்ளளவும் அறிந்திலோம் என்னே என்று முந்தனந்த மறைகளெலாம் வழுத்த நின்ற முழுமுதலே அன்பர்குறை முடிக்கும் தேவே.

antaraming kaRivOmaR Ratanil aNTam aTukkaTukkAy amaintauLa vaRivOm AngkE untuRumpal piNTanilai aRivOnj chIvan uRRanilai aRivOmaR Ranaittu nATTum entainina taruLviLaiyAT TantO antO eLLaLavum aRintilOm ennE enRu muntananta maRaikaLelAm vazhutta ninRa muzhumutalE anparkuRai muTikkum tEvE.

தோன்றுபர சாக்கிரமும் கண்டோம் அந்தச் சொப்பனமும் கண்டோம்மேல் சுழுத்தி கண்டோம் ஆன்றபர துரியநிலை கண்டோம் அப்பால் அதுகண்டோம் அப்பாலாம் அதுவும் கண்டோம் ஏன்றஉப சாந்தநிலை கண்டோம் அப்பால் இருந்தநினைக் காண்கிலோம் என்னே என்று சான்றவுப நிடங்களெலாம் வழுத்த நின்ற தன்மயமே சின்மயமே சகசத் தேவே.

tOnRupara chAkkiramum kaNTOm antach choppanamum kaNTOmmEl chuzhutti kaNTOm AnRapara turiyanilai kaNTOm appAl atukaNTOm appAlAm atuvum kaNTOm EnRaupa chAntanilai kaNTOm appAl iruntaninaik kANkilOm ennE enRu chAnRavupa niTangkaLelAm vazhutta ninRa tanmayamE chinmayamE chakachat tEvE.

பரிக்கிரக நிலைமுழுதுந் தொடர்ந்தோம் மேலைப் பரவிந்து நிலையனைத்தும் பார்த்தோம் பாசம் எரிக்கும்இயற் பரநாத நிலைக்கண் மெல்ல எய்தினோம் அப்பாலும் எட்டிப் போனோம் தெரிக்கரிய வெளிமூன்றும் தெரிந்தோம் எங்கும் சிவமேநின் சின்மயம்ஓர் சிறிதும் தேறோம் தரிக்கரிதென் றாகமங்க ளெல்லாம் போற்றத் தனிநின்ற பரம்பொருளே சாந்தத் தேவே.

parikkiraka nilaimuzhutun toTarntOm mElaip paravintu nilaiyanaittum pArttOm pAcham erikkumiyaR paranAta nilaikkaN mella eytinOm appAlum eTTip pOnOm terikkariya veLimUnRum terintOm engkum chivamEnin chinmayamOr chiRitum tEROm tarikkariten RAkamangka LellAm pORRat tanininRa paramporuLE chAntat tEvE.

மணக்குமலர்த் தேனுண்ட வண்டே போல வளர்பரமா னந்தமுண்டு மகிழ்ந்தோர் எல்லாம் இணக்கமுறக் கலந்துகலந் ததீத மாதற் கியற்கைநிலை யாததுதான் எம்மாற் கூறும் கணக்குவழக் கனைத்தினையும் கடந்த தந்தோ காண்பரிதிங் கெவர்க்கும்எனக் கலைக ளெல்லாம் பிணக்கறநின் றோலமிடத் தனித்து நின்ற பெரும்பதமே மதாதீதப் பெரிய தேவே.

maNakkumalart tEnuNTa vaNTE pOla vaLarparamA nantamuNTu makizhntOr ellAm iNakkamuRak kalantukalan tatIta mAtaR kiyaRkainilai yAtatutAn emmAR kURum kaNakkuvazhak kanaittinaiyum kaTanta tantO kANpariting kevarkkumenak kalaika LellAm piNakkaRanin ROlamiTat tanittu ninRa perumpatamE matAtItap periya tEvE.

பொதுவென்றும் பொதுவில்நடம் புரியா நின்ற பூரணசிற் சிவமென்றும் போதா னந்த மதுவென்றும் பிரமமென்றும் பரம மென்றும் வகுக்கின்றோர் வகுத்திடுக அதுதான் என்றும் இதுவென்றும் சுட்டவொணா ததனால் சும்மா இருப்பதுவே துணிவெனக்கொண் டிருக்கின் றோரை விதுவென்ற தண்ணளியால் கலந்து கொண்டு விளங்குகின்ற பெருவெளியே விமலத் தேவே.

potuvenRum potuvilnaTam puriyA ninRa pUraNachiR chivamenRum pOtA nanta matuvenRum piramamenRum parama menRum vakukkinROr vakuttiTuka atutAn enRum ituvenRum chuTTavoNA tatanAl chummA iruppatuvE tuNivenakkoN Tirukkin ROrai vituvenRa taNNaLiyAl kalantu koNTu viLangkukinRa peruveLiyE vimalat tEvE.

அருமறையா கமங்கள்முதல் நடுவீ றெல்லாம் அமைந்தமைந்து மற்றவைக்கும் அப்பா லாகிக் கருமறைந்த உயிர்கள்தொறுங் கலந்து மேவிக் கலவாமல் பன்னெறியும் கடந்து ஞானத் திருமணிமன் றகத்தின்ப உருவாய் என்றும் திகழ்கருணை நடம்புரியும் சிவமே மோனப் பெருமலையே பரமஇன்ப நிலையே முக்கட் பெருமானே எத்திறத்தும் பெரிய தேவே.

arumaRaiyA kamangkaLmutal naTuvI RellAm amaintamaintu maRRavaikkum appA lAkik karumaRainta uyirkaLtoRung kalantu mEvik kalavAmal panneRiyum kaTantu njAnat tirumaNiman Rakattinpa uruvAy enRum tikazhkaruNai naTampuriyum chivamE mOnap perumalaiyE paramainpa nilaiyE mukkaT perumAnE ettiRattum periya tEvE.

என்னுயிர்நீ என்னுயிர்க்கோர் உயிரும் நீஎன் இன்னுயிர்க்குத் துணைவனீ என்னை ஈன்ற அன்னைநீ என்னுடைய அப்ப னீஎன் அரும்பொருள்நீ என்னிதயத் தன்பு நீஎன் நன்னெறிநீ எனக்குரிய உறவு நீஎன் நற்குருநீ எனைக்கலந்த நட்பு நீஎன் தன்னுடைய வாழ்வுநீ என்னைக் காக்குந் தலைவன்நீ கண்மூன்று தழைத்த தேவே.

ennuyirnI ennuyirkkOr uyirum nIen innuyirkkut tuNaivanI ennai InRa annainI ennuTaiya appa nIen arumporuLnI ennitayat tanpu nIen nanneRinI enakkuriya uRavu nIen naRkurunI enaikkalanta naTpu nIen tannuTaiya vAzhvunI ennaik kAkkun talaivannI kaNmUnRu tazhaitta tEvE.

தானாகித் தானல்ல தொன்று மில்லாத் தன்மையனாய் எவ்வெவைக்குந் தலைவ னாகி வானாகி வளியனலாய் நீரு மாகி மலர் தலைய உலகாகி மற்று மாகித் தேனாகித் தேனினறுஞ் சுவைய தாகித் தீஞ்சுவையின் பயனாகித் தேடு கின்ற நானாகி என்னிறையாய் நின்றோய் நின்னை நாயடியேன் எவ்வாறு நவிற்று மாறே.

tAnAkit tAnalla tonRu millAt tanmaiyanAy evvevaikkun talaiva nAki vAnAki vaLiyanalAy nIru mAki malar talaiya ulakAki maRRu mAkit tEnAkit tEninaRunj chuvaiya tAkit tInjchuvaiyin payanAkit tETu kinRa nAnAki enniRaiyAy ninROy ninnai nAyaTiyEn evvARu naviRRu mARE.

ஆனேறும் பெருமானே அரசே என்றன் ஆருயிருக் கொருதுணையே அமுதே கொன்றைத் தேனேறு மலர்ச்சடைஎஞ் சிவனே தில்லைச் செழுஞ்சுடரே ஆனந்தத் தெய்வ மேஎன் ஊனேறும் உயிர்க்குள்நிறை ஒளியே எல்லாம் உடையானே நின்னடிச்சீர் உன்னி அன்பர் வானேறு கின்றார்நான் ஒருவன் பாவி மண்ணேறி மயக்கேறி வருந்துற் றேனே.

AnERum perumAnE arachE enRan Aruyiruk korutuNaiyE amutE konRait tEnERu malarchchaTaienj chivanE tillaich chezhunjchuTarE Anantat teyva mEen UnERum uyirkkuLniRai oLiyE ellAm uTaiyAnE ninnaTichchIr unni anpar vAnERu kinRArnAn oruvan pAvi maNNERi mayakkERi varuntuR REnE.

செஞ்சடைஎம் பெருமானே சிறுமான் ஏற்ற செழுங்கமலக் கரத்தவனே சிவனே சூழ்ந்து மஞ்சடையும் மதிற்றில்லை மணியே ஒற்றி வளர்மருந்தே என்னுடைய வாழ்வே வேட்கை அஞ்சடைய வஞ்சியர்மால் அடைய வஞ்சம் அடையநெடுந் துயரடைய அகன்ற பாவி நெஞ்சடைய நினைதியோ நினைதி யேல்மெய்ந் நெறியுடையார் நெஞ்சமர்ந்த நீத னன்றே.

chenjchaTaiem perumAnE chiRumAn ERRa chezhungkamalak karattavanE chivanE chUzhntu manjchaTaiyum matiRRillai maNiyE oRRi vaLarmaruntE ennuTaiya vAzhvE vETkai anjchaTaiya vanjchiyarmAl aTaiya vanjcham aTaiyaneTun tuyaraTaiya akanRa pAvi nenjchaTaiya ninaitiyO ninaiti yElmeyn neRiyuTaiyAr nenjchamarnta nIta nanRE.

அன்னையினும் பெரிதினிய கருணை ஊட்டும் ஆரமுதே என்னுறவே அரசே இந்த மன்னுலகில் அடியேனை என்னே துன்ப வலையிலகப் படஇயற்றி மறைந்தாய் அந்தோ பொன்னைமதித் திடுகின்றோர் மருங்கே சூழ்ந்து போனகமும் பொய்யுறவும் பொருந்தல் ஆற்றேன் என்னைஉளங் கொள்ளுதியோ கொள்கி லாயோ என்செய்வேன் என்செய்வேன் என்செய் வேனே.

annaiyinum peritiniya karuNai UTTum AramutE ennuRavE arachE inta mannulakil aTiyEnai ennE tunpa valaiyilakap paTaiyaRRi maRaintAy antO ponnaimatit tiTukinROr marungkE chUzhntu pOnakamum poyyuRavum poruntal ARREn ennaiuLang koLLutiyO koLki lAyO encheyvEn encheyvEn enchey vEnE.

படித்தேன்பொய் உலகியனூல் எந்தாய் நீயே படிப்பித்தாய் அன்றியும்அப் படிப்பில் இச்சை ஒடித்தேன்நான் ஒடித்தேனோ ஒடிப்பித் தாய்பின் உன்னடியே துணையெனநான் உறுதி யாகப் பிடித்தேன்மற் றதுவும்நீ பிடிப்பித் தாய்இப் பேதையேன் நின்னருளைப் பெற்றோர் போல நடித்தேன்எம் பெருமான்ஈ தொன்றும் நானே நடித்தேனோ அல்லதுநீ நடிப்பித் தாயோ.

paTittEnpoy ulakiyanUl entAy nIyE paTippittAy anRiyumap paTippil ichchai oTittEnnAn oTittEnO oTippit tAypin unnaTiyE tuNaiyenanAn uRuti yAkap piTittEnmaR RatuvumnI piTippit tAyip pEtaiyEn ninnaruLaip peRROr pOla naTittEnem perumAnI tonRum nAnE naTittEnO allatunI naTippit tAyO.

மத்தேறி அலைதயிர்போல் வஞ்ச வாழ்க்கை மயலேறி விருப்பேறி மதத்தி னோடு பித்தேறி உழல்கின்ற மனத்தால் அந்தோ பேயேறி நலிகின்ற பேதை யானேன் வித்தேறி விளைவேறி மகிழ்கின் றோர்போல் மேலேறி அன்பரெலாம் விளங்கு கின்றார் ஒத்தேறி உயிர்க்குயிராய் நிறைந்த எங்கள் உடையானே இதுதகுமோ உணர்கி லேனே.

mattERi alaitayirpOl vanjcha vAzhkkai mayalERi viruppERi matatti nOTu pittERi uzhalkinRa manattAl antO pEyERi nalikinRa pEtai yAnEn vittERi viLaivERi makizhkin ROrpOl mElERi anparelAm viLangku kinRAr ottERi uyirkkuyirAy niRainta engkaL uTaiyAnE itutakumO uNarki lEnE.

மதியணிந்த முடிக்கனியே மணியே எல்லாம் வல்லஅருட் குருவேநின் மலர்த்தாள் வாழ்த்திக் கதியணிந்தார் அன்பரெலாம் அடியேன் ஒன்றும் கண்டறியேன் கருமத்தால் கலங்கி அந்தோ பொதியணிந்து திரிந்துழலும் ஏறு போலப் பொய்யுலகில் பொய்சுமந்து புலம்பா நின்றேன் துதியணிந்த நின்னருளென் றனக்கு முண்டோ இன்றெனிலிப் பாவியேன் சொல்வ தென்னே.

matiyaNinta muTikkaniyE maNiyE ellAm vallaaruT kuruvEnin malarttAL vAzhttik katiyaNintAr anparelAm aTiyEn onRum kaNTaRiyEn karumattAl kalangki antO potiyaNintu tirintuzhalum ERu pOlap poyyulakil poychumantu pulampA ninREn tutiyaNinta ninnaruLen Ranakku muNTO inRenilip pAviyEn cholva tennE.

என்னரசே என்னுயிரே என்னை ஈன்ற என்தாயே என்குருவே எளியேன் இங்கே தன்னரசே செலுத்திஎங்கும் உழலா நின்ற சஞ்சலநெஞ் சகத்தாலே தயங்கி அந்தோ மின்னரசே பெண்ணமுதே என்று மாதர் வெய்யசிறு நீர்க்குழிக்கண் விழவே எண்ணி கொன்னரைசேர் கிழக்குருடன் கோல்போல் வீணே குப்புறுகின் றேன்மயலில் கொடிய னேனே.

ennarachE ennuyirE ennai InRa entAyE enkuruvE eLiyEn ingkE tannarachE cheluttiengkum uzhalA ninRa chanjchalanenj chakattAlE tayangki antO minnarachE peNNamutE enRu mAtar veyyachiRu nIrkkuzhikkaN vizhavE eNNi konnaraichEr kizhakkuruTan kOlpOl vINE kuppuRukin REnmayalil koTiya nEnE.

அல்விலங்கு செழுஞ்சுடராய் அடியார் உள்ளத் தமர்ந்தருளும் சிவகுருவே அடியேன் இங்கே இல்விலங்கு மடந்தையென்றே எந்தாய் அந்த இருப்புவிலங் கினைஒழித்தும் என்னே பின்னும் மல்விலங்கு பரத்தையர்தம் ஆசை என்னும் வல்விலங்கு பூண்டந்தோ மயங்கி நின்றேன் புல்விலங்கும் இதுசெய்யா ஓகோ இந்தப் புலைநாயேன் பிழைபொறுக்கில் புதிதே அன்றோ.

alvilangku chezhunjchuTarAy aTiyAr uLLat tamarntaruLum chivakuruvE aTiyEn ingkE ilvilangku maTantaiyenRE entAy anta iruppuvilang kinaiozhittum ennE pinnum malvilangku parattaiyartam Achai ennum valvilangku pUNTantO mayangki ninREn pulvilangkum itucheyyA OkO intap pulainAyEn pizhaipoRukkil putitE anRO.

வன்கொடுமை மலநீக்கி அடியார் தம்மை வாழ்விக்குங் குருவேநின் மலர்த்தாள் எண்ண முன்கொடுசென் றிடுமடியேன் தன்னை இந்த மூடமனம் இவ்வுலக முயற்சி நாடிப் பின்கொடுசென் றலைத்திழுக்கு தந்தோ நாயேன் பேய்பிடித்த பித்தனைப்போல் பிதற்றா நின்றேன் என்கொடுமை என்பாவம் எந்தாய் எந்தாய் என்னுரைப்பேன் எங்குறுவேன் என்செய் வேனே.

vankoTumai malanIkki aTiyAr tammai vAzhvikkung kuruvEnin malarttAL eNNa munkoTuchen RiTumaTiyEn tannai inta mUTamanam ivvulaka muyaRchi nATip pinkoTuchen Ralaittizhukku tantO nAyEn pEypiTitta pittanaippOl pitaRRA ninREn enkoTumai enpAvam entAy entAy ennuraippEn engkuRuvEn enchey vEnE.

உய்குவித்து மெய்யடியார் தம்மை எல்லாம் உண்மைநிலை பெறஅருளும் உடையாய் இங்கே மைகுவித்த நெடுங்கண்ணார் மயக்கில் ஆழ்ந்து வருந்துகின்றேன் அல்லால்உன் மலர்த்தாள் எண்ணிக் கைகுவித்துக் கண்களில்நீர் பொழிந்து நானோர் கணமேனும் கருதிநினைக் கலந்த துண்டோ செய்குவித்துக் கொள்ளுதியோ கொள்கி லாயோ திருவுளத்தை அறியேன்என் செய்கு வேனே.

uykuvittu meyyaTiyAr tammai ellAm uNmainilai peRaaruLum uTaiyAy ingkE maikuvitta neTungkaNNAr mayakkil Azhntu varuntukinREn allAlun malarttAL eNNik kaikuvittuk kaNkaLilnIr pozhintu nAnOr kaNamEnum karutininaik kalanta tuNTO cheykuvittuk koLLutiyO koLki lAyO tiruvuLattai aRiyEnen cheyku vEnE.

அருள்வெளியில் ஆனந்த வடிவி னால்நின் றாடுகின்ற பெருவாழ்வே அரசே இந்த மருள்வலையில் அகப்பட்ட மனத்தால் அந்தோ மதிகலங்கி மெய்ந்நிலைக்கோர் வழிகா ணாதே இருள்நெறியில் கோலிழந்த குருட்டூ மன்போல் எண்ணாதெல் லாம்எண்ணி ஏங்கி ஏங்கி உருள்சகடக் கால்போலுஞ் சுழலா நின்றேன் உய்யும்வகை அறியேனிவ் வொதிய னேனே.

aruLveLiyil Ananta vaTivi nAlnin RATukinRa peruvAzhvE arachE inta maruLvalaiyil akappaTTa manattAl antO matikalangki meynnilaikkOr vazhikA NAtE iruLneRiyil kOlizhanta kuruTTU manpOl eNNAtel lAmeNNi Engki Engki uruLchakaTak kAlpOlunj chuzhalA ninREn uyyumvakai aRiyEniv votiya nEnE.

கற்றவளை தனக்கும்உண வளிக்கும் உன்றன் கருணைநிலை தனைஅறியேன் கடையேன் இங்கே எற்றவளை எறும்பேபோல் திரிந்து நாளும் இளைத்துநின தருள்காணா தெந்தாய் அந்தோ பெற்றவளைக் காணாத பிள்ளை போலப் பேதுறுகின் றேன்செய்யும் பிழையை நோக்கி இற்றவளைக் கேள்விடல்போல் விடுதி யேல்யான் என்செய்வேன் எங்குறுவேன் என்சொல் வேனே.

kaRRavaLai tanakkumuNa vaLikkum unRan karuNainilai tanaiaRiyEn kaTaiyEn ingkE eRRavaLai eRumpEpOl tirintu nALum iLaittunina taruLkANA tentAy antO peRRavaLaik kANAta piLLai pOlap pEtuRukin REncheyyum pizhaiyai nOkki iRRavaLaik kELviTalpOl viTuti yElyAn encheyvEn engkuRuvEn enchol vEnE.

அடிமைசெயப் புகுந்திடும்எம் போல்வார் குற்றம் ஆயிரமும் பொறுத்தருளும் அரசே நாயேன் கொடுமைசெயு மனத்தாலே வருந்தி அந்தோ குரங்கின்கை மாலையெனக் குலையா நின்றேன் கடுமைசெயப் பிறர்துணிந்தால் அடிமை தன்னைக் கண்டிருத்தல் அழகன்றே கருணைக் கெந்தாய் செடிமையுளப் பாதகனேன் என்செய் வேன்நின் திருவுளத்தை அறிந்திலேன் திகைக்கின் றேனே.

aTimaicheyap pukuntiTumem pOlvAr kuRRam Ayiramum poRuttaruLum arachE nAyEn koTumaicheyu manattAlE varunti antO kurangkinkai mAlaiyenak kulaiyA ninREn kaTumaicheyap piRartuNintAl aTimai tannaik kaNTiruttal azhakanRE karuNaik kentAy cheTimaiyuLap pAtakanEn enchey vEnnin tiruvuLattai aRintilEn tikaikkin REnE.

கூம்பாத மெய்ந்நெறியோர் உளத்தே என்றும் குறையாத இன்பளிக்கும் குருவே ஆசைத் தாம்பாலே யாப்புண்டு வருந்தி நாயேன் தையலார் மையலெனும் சலதி ஆழ்ந்து ஓம்பாமல் உவர்நீருண் டுயங்கு கின்றேன் உன்னடியர் அக்கரைமேல் உவந்து நின்றே தீம்பாலுஞ் சருக்கரையுந் தேனும் நெய்யும் தேக்குகின்றார் இதுதகுமோ தேவ தேவே.

kUmpAta meynneRiyOr uLattE enRum kuRaiyAta inpaLikkum kuruvE Achait tAmpAlE yAppuNTu varunti nAyEn taiyalAr maiyalenum chalati Azhntu OmpAmal uvarnIruN Tuyangku kinREn unnaTiyar akkaraimEl uvantu ninRE tImpAlunj charukkaraiyun tEnum neyyum tEkkukinRAr itutakumO tEva tEvE.

வெள்ளமணி சடைக்கனியே மூவ ராகி விரிந்தருளும் ஒருதனியே விழல னேனைக் கள்ளமனக் குரங்காட்டும் ஆட்ட மெல்லாம் கண்டிருந்தும் இரங்கிலையேல் கவலை யாலே உள்ளமெலிந் துழல்கின்ற சிறியேன் பின்னர் உய்யும்வகை எவ்வகையீ துன்னுந் தோறும் பொள்ளெனமெய் வியர்க்கஉளம் பதைக்கச் சோபம் பொங்கிவழி கின்றதுநான் பொறுக்கி லேனே.

veLLamaNi chaTaikkaniyE mUva rAki virintaruLum orutaniyE vizhala nEnaik kaLLamanak kurangkATTum ATTa mellAm kaNTiruntum irangkilaiyEl kavalai yAlE uLLamelin tuzhalkinRa chiRiyEn pinnar uyyumvakai evvakaiyI tunnun tORum poLLenamey viyarkkauLam pataikkach chOpam pongkivazhi kinRatunAn poRukki lEnE.

எனையறியாப் பருவத்தே ஆண்டு கொண்ட என்னரசே என்குருவே இறையே இன்று மனையறியாப் பிழைகருது மகிழ்நன் போல மதியறியேன் செய்பிழையை மனத்துட் கொண்டே தனையறியா முகத்தவர்போல் இருந்தாய் எந்தாய் தடங்கருணைப் பெருங்கடற்குத் தகுமோ கண்டாய் அனையறியாச் சிறுகுழவி யாகி இங்கே அடிநாயேன் அரற்றுகின்றேன் அந்தோ அந்தோ.

enaiyaRiyAp paruvattE ANTu koNTa ennarachE enkuruvE iRaiyE inRu manaiyaRiyAp pizhaikarutu makizhnan pOla matiyaRiyEn cheypizhaiyai manattuT koNTE tanaiyaRiyA mukattavarpOl iruntAy entAy taTangkaruNaip perungkaTaRkut takumO kaNTAy anaiyaRiyAch chiRukuzhavi yAki ingkE aTinAyEn araRRukinREn antO antO.

தீவினைநல் வினையெனும்வன் கயிற்றால் இந்தச் சீவர்களை ஆட்டுகின்ற தேவே நாயேன் ஏவினைநேர் கண்மடவார் மையற் பேயால் இடருழந்தும் சலிப்பின்றி என்னே இன்னும் நாவினைஎன் பால்வருந்திக் கரண்டு கின்ற நாய்க்கும்நகை தோன்றநின்று நயக்கின் றேனான் ஆவினைவிட் டெருதுகறந் திடுவான் செல்லும் அறிவிலிக்கும் அறிவிலியேன் ஆன வாறே.

tIvinainal vinaiyenumvan kayiRRAl intach chIvarkaLai ATTukinRa tEvE nAyEn EvinainEr kaNmaTavAr maiyaR pEyAl iTaruzhantum chalippinRi ennE innum nAvinaien pAlvaruntik karaNTu kinRa nAykkumnakai tOnRaninRu nayakkin REnAn AvinaiviT TerutukaRan tiTuvAn chellum aRivilikkum aRiviliyEn Ana vARE.

எம்பெருமான் நின்விளையாட் டென்சொல் கேன்நான் ஏதுமறி யாச்சிறியேன் எனைத்தான் இங்கே செம்புனலால் குழைத்தபுலால் சுவர்சூழ் பொத்தைச் சிறுவீட்டில் இருட்டறையில் சிறைசெய் தந்தோ கம்பமுறப் பசித்தழலுங் கொளுந்த அந்தக் கரணமுதல் பொறிபுலப்பேய் கவர்ந்து சூழ்ந்து வம்பியற்றக் காமாதி அரட்டர் எல்லாம் மடிபிடித்து வருத்தவென்றோ வளர்த்தாய் எந்தாய்.

emperumAn ninviLaiyAT Tenchol kEnnAn EtumaRi yAchchiRiyEn enaittAn ingkE chempunalAl kuzhaittapulAl chuvarchUzh pottaich chiRuvITTil iruTTaRaiyil chiRaichey tantO kampamuRap pachittazhalung koLunta antak karaNamutal poRipulappEy kavarntu chUzhntu vampiyaRRak kAmAti araTTar ellAm maTipiTittu varuttavenRO vaLarttAy entAy.

அம்பரத்தே ஆனந்த வடிவால் என்றும் ஆடுகின்ற மாமணியே அரசே நாயேன் இம்பரத்தம் எனும்உலக நடையில் அந்தோ இடருழந்தேன் பன்னெறியில் எனைஇ ழுத்தே பம்பரத்தின் ஆடியலைப் படுத்தும் இந்தப் பாவிமனம் எனக்குவயப் படுவ தில்லை கொம்பரற்ற இளங்கொடிபோல் தளர்ந்தேன் என்னைக் குறிக்கொள்ளக் கருதுதியோ குறித்தி டாயோ.

amparattE Ananta vaTivAl enRum ATukinRa mAmaNiyE arachE nAyEn imparattam enumulaka naTaiyil antO iTaruzhantEn panneRiyil enaii zhuttE pamparattin ATiyalaip paTuttum intap pAvimanam enakkuvayap paTuva tillai komparaRRa iLangkoTipOl taLarntEn ennaik kuRikkoLLak karututiyO kuRitti TAyO.

கண்ணுடைய நுதற்கரும்பே மன்றில் ஆடும் காரணகா ரியங்கடந்த கடவு ளேநின் தண்ணுடைய மலரடிக்கோர் சிறிதும் அன்பு சார்ந்தேனோ செம்மரம்போல் தணிந்த நெஞ்சேன் பெண்ணுடைய மயலாலே சுழல்கின் றேன்என் பேதைமையை என்புகல்வேன் பேய னேனைப் புண்ணுடைய புழுவிரும்பும் புள்ளென் கேனோ புலைவிழைந்து நிலைவெறுத்தேன் புலைய னேனே.

kaNNuTaiya nutaRkarumpE manRil ATum kAraNakA riyangkaTanta kaTavu LEnin taNNuTaiya malaraTikkOr chiRitum anpu chArntEnO chemmarampOl taNinta nenjchEn peNNuTaiya mayalAlE chuzhalkin REnen pEtaimaiyai enpukalvEn pEya nEnaip puNNuTaiya puzhuvirumpum puLLen kEnO pulaivizhaintu nilaiveRuttEn pulaiya nEnE.

பொன்னுடையார் இடம்புகவோ அவர்கட் கேற்கப் பொய்ம்மொழிகள் புகன்றிடவோ பொதிபோல் இந்தக் கொன்னுடையா உடல்பருக்கப் பசிக்குச் சோறு கொடுக்கவோ குளிர்க்காடை கொளவோ வஞ்ச மின்னிடையார் முடைச்சிறுநீர்க் குழிக்கண் அந்தோ வீழ்ந்திடவோ தாழ்ந்திளைத்து விழிக்க வோதான் என்னுடையாய் என்னுடையாய் என்னை இங்கே எடுத்துவளர்த் தனைஅறியேன் என்சொல் வேனே.

ponnuTaiyAr iTampukavO avarkaT kERkap poymmozhikaL pukanRiTavO potipOl intak konnuTaiyA uTalparukkap pachikkuch chORu koTukkavO kuLirkkATai koLavO vanjcha minniTaiyAr muTaichchiRunIrk kuzhikkaN antO vIzhntiTavO tAzhntiLaittu vizhikka vOtAn ennuTaiyAy ennuTaiyAy ennai ingkE eTuttuvaLart tanaiaRiyEn enchol vEnE.

வருகணத்து வாழ்ந்திடுமோ விழுமோ இந்த மலக்கூடென் றறிஞரெலாம் வருந்தக் கேட்டும் அருகணைத்துக் கொளப்பெண்பேய் எங்கே மேட்டுக் கடைத்திடவெண் சோறெங்கே ஆடை யெங்கே இருகணுக்கு வியப்பெங்கே வசதி யான இடமெங்கே என்றுதிரிந் திளைத்தேன் அல்லால் ஒருகணத்தும் உனைநினைந்த துண்டோ என்னை உடையானே எவ்வகைநான் உய்யும் மாறே

varukaNattu vAzhntiTumO vizhumO inta malakkUTen RaRinjarelAm varuntak kETTum arukaNaittuk koLappeNpEy engkE mETTuk kaTaittiTaveN chORengkE ATai yengkE irukaNukku viyappengkE vachati yAna iTamengkE enRutirin tiLaittEn allAl orukaNattum unaininainta tuNTO ennai uTaiyAnE evvakainAn uyyum mARE

பொன்மலையோ சிறிதெனப்பே ராசை பொங்கிப் புவிநடையில் பற்பலகால் போந்து போந்து நென்மலையோ நிதிமலையோ என்று தேடி நிலைகுலைந்த தன்றிஉனை நினைந்து நேடி மன்மலையோ மாமணியோ மருந்தோ என்று வழுத்தியதே இல்லைஇந்த வஞ்ச நெஞ்சம் கன்மலையோ இரும்போசெம் மரமோ பாறைக் கருங்கல்லோ பராய்முருட்டுக் கட்டை யேயோ.

ponmalaiyO chiRitenappE rAchai pongkip puvinaTaiyil paRpalakAl pOntu pOntu nenmalaiyO nitimalaiyO enRu tETi nilaikulainta tanRiunai ninaintu nETi manmalaiyO mAmaNiyO maruntO enRu vazhuttiyatE illaiinta vanjcha nenjcham kanmalaiyO irumpOchem maramO pARaik karungkallO parAymuruTTuk kaTTai yEyO.

தம்மைமறந் தருளமுதம் உண்டு தேக்கும் தகையுடையார் திருக்கூட்டம் சார்ந்து நாயேன் வெம்மையெலாம் தவிர்ந்துமனங் குளிரக் கேள்வி விருந்தருந்தி மெய்யறிவாம் வீட்டில் என்றும் செம்மையெலாம் தரும்மௌன அணைமேற் கொண்டு செறிஇரவு பகலொன்றும் தெரியா வண்ணம் இம்மையிலே எம்மையினும் காணாச் சுத்த இன்பநிலை அடைவேனோ ஏழை யேனே.

tammaimaRan taruLamutam uNTu tEkkum takaiyuTaiyAr tirukkUTTam chArntu nAyEn vemmaiyelAm tavirntumanang kuLirak kELvi viruntarunti meyyaRivAm vITTil enRum chemmaiyelAm tarummauna aNaimER koNTu cheRiiravu pakalonRum teriyA vaNNam immaiyilE emmaiyinum kANAch chutta inpanilai aTaivEnO Ezhai yEnE.

அடியனேன் பிழையனைத்தும் பொறுத்தாட் கொண்ட அருட்கடலே மன்றோங்கும் அரசே இந்நாள் கொடியனேன் செய்பிழையைத் திருவுள் ளத்தே கொள்ளுதியோ கொண்டுகுலங் குறிப்ப துண்டோ நெடியனே முதற்கடவுட் சமுகத் தோர்தம் நெடும்பிழைகள் ஆயிரமும் பொறுத்து மாயை ஒடியநேர் நின்றபெருங் கருணை வள்ளல் எனமறைகள் ஓதுவதிங் குனைத்தா னன்றே.

aTiyanEn pizhaiyanaittum poRuttAT koNTa aruTkaTalE manROngkum arachE innAL koTiyanEn cheypizhaiyait tiruvuL LattE koLLutiyO koNTukulang kuRippa tuNTO neTiyanE mutaRkaTavuT chamukat tOrtam neTumpizhaikaL Ayiramum poRuttu mAyai oTiyanEr ninRaperung karuNai vaLLal enamaRaikaL Otuvating kunaittA nanRE.

கண்மயக்கும் பேரிருட்டுக் கங்குற் போதில் கருத்தறியாச் சிறுவனைஓர் கடுங்கா னத்தே உண்மயக்கம் கொளவிடுத்தே ஒருவன் பின்போம் ஒருதாய்போல் மாயைஇருள் ஓங்கும் போதின் மண்மயக்கம் பெறும்விடயக் காட்டில் அந்தோ மதியிலேன் மாழாந்து மயங்க நீதான் வண்மையுற்ற நியதியின்பின் என்னை விட்டே மறைந்தனையே பரமேநின் வண்மை என்னே.

kaNmayakkum pEriruTTuk kangkuR pOtil karuttaRiyAch chiRuvanaiOr kaTungkA nattE uNmayakkam koLaviTuttE oruvan pinpOm orutAypOl mAyaiiruL Ongkum pOtin maNmayakkam peRumviTayak kATTil antO matiyilEn mAzhAntu mayangka nItAn vaNmaiyuRRa niyatiyinpin ennai viTTE maRaintanaiyE paramEnin vaNmai ennE.

நற்றாயும் பிழைகுறிக்கக் கண்டோம் இந்த நானிலத்தே மற்றவர்யார் நாடார் வீணே பற்றாயும் அவர்தமைநாம் பற்றோம் பற்றில் பற்றாத பற்றுடையார் பற்றி உள்ளே உற்றாயுஞ் சிவபெருமான் கருணை ஒன்றே உறுபிழைகள் எத்துணையும் பொறுப்ப தென்றுன் பொற்றாளை விரும்பியது மன்று ளாடும் பொருளேஎன் பிழையனைத்தும் பொறுக்க வன்றே.

naRRAyum pizhaikuRikkak kaNTOm inta nAnilattE maRRavaryAr nATAr vINE paRRAyum avartamainAm paRROm paRRil paRRAta paRRuTaiyAr paRRi uLLE uRRAyunj chivaperumAn karuNai onRE uRupizhaikaL ettuNaiyum poRuppa tenRun poRRALai virumpiyatu manRu LATum poruLEen pizhaiyanaittum poRukka vanRE.

எண்ணியநம் எண்ணமெலாம் முடிப்பான் மன்றுள் எம்பெருமான் என்றுமகிழ்ந் திறுமாந் திங்கே நண்ணியமற் றையர்தம்மை உறாமை பேசி நன்குமதி யாதிருந்த நாயி னேனைத் தண்ணியநல் அருட்கடலே மன்றில் இன்பத் தாண்டவஞ்செய் கின்றபெருந் தகையே எங்கள் புண்ணியனே பிழைகுறித்து விடுத்தி யாயில் பொய்யனேன் எங்குற்றென் புரிவேன் அந்தோ.

eNNiyanam eNNamelAm muTippAn manRuL emperumAn enRumakizhn tiRumAn tingkE naNNiyamaR Raiyartammai uRAmai pEchi nankumati yAtirunta nAyi nEnait taNNiyanal aruTkaTalE manRil inpat tANTavanjchey kinRaperun takaiyE engkaL puNNiyanE pizhaikuRittu viTutti yAyil poyyanEn engkuRRen purivEn antO.

அன்பர்திரு வுளங்கோயி லாகக்கொண்டே அற்புதச்சிற் சபையோங்கும் அரசே இங்கு வன்பரிடைச் சிறியேனை மயங்க வைத்து மறைந்தனையே ஆனந்த வடிவோய் நின்னைத் துன்பவடி வுடைப்பிறரில் பிரித்து மேலோர் துரியவடி வினனென்று சொன்ன வெல்லாம் இன்பவடி வடைந்தன்றே எந்தாய் அந்தோ என்னளவென் சொல்கேனிவ் வேழை யேனே.

anpartiru vuLangkOyi lAkakkoNTE aRputachchiR chapaiyOngkum arachE ingku vanpariTaich chiRiyEnai mayangka vaittu maRaintanaiyE Ananta vaTivOy ninnait tunpavaTi vuTaippiRaril pirittu mElOr turiyavaTi vinanenRu chonna vellAm inpavaTi vaTaintanRE entAy antO ennaLaven cholkEniv vEzhai yEnE.

புற்றோங்கும் அரவமெல்லாம் பணியாக் கொண்டு பொன்மேனி தனில்அணிந்த பொருளே மாயை உற்றோங்கு வஞ்சமனக் கள்வ னேனை உளங்கொண்டு பணிகொள்வ துனக்கே ஒக்கும் மற்றோங்கும் அவரெல்லாம் பெருமை வேண்டும் வன்மனத்தர் எனைவேண்டார் வள்ள லேநான் கற்றோங்கும் அறிவறியேன் பலவாச் சொல்லும் கருத்தறியேன் எனக்கருளக் கருது வாயே.

puRROngkum aravamellAm paNiyAk koNTu ponmEni tanilaNinta poruLE mAyai uRROngku vanjchamanak kaLva nEnai uLangkoNTu paNikoLva tunakkE okkum maRROngkum avarellAm perumai vENTum vanmanattar enaivENTAr vaLLa lEnAn kaRROngkum aRivaRiyEn palavAch chollum karuttaRiyEn enakkaruLak karutu vAyE.

அருளுடைய பரம்பொருளே மன்றி லாடும் ஆனந்தப் பெருவாழ்வே அன்பு ளோர்தம் தெருளுடைய உளமுழுதும் கோயில் கொண்ட சிவமேமெய் அறிவுருவாம் தெய்வ மேஇம் மருளுடைய மனப்பேதை நாயி னேன்செய் வன்பிழையைச் சிறிதேனும் மதித்தி யாயில் இருளுடைய பவக்கடல்விட் டேறேன் என்னை ஏற்றுவதற் கெண்ணுகஎன் இன்பத் தேவே.

aruLuTaiya paramporuLE manRi lATum Anantap peruvAzhvE anpu LOrtam teruLuTaiya uLamuzhutum kOyil koNTa chivamEmey aRivuruvAm teyva mEim maruLuTaiya manappEtai nAyi nEnchey vanpizhaiyaich chiRitEnum matitti yAyil iruLuTaiya pavakkaTalviT TEREn ennai ERRuvataR keNNukaen inpat tEvE.