திருவருட்பா · 147அனுபவ மாலை

அரசுவரு கின்றதென்றே அறைகின்றேன் நீதான் ஐயமுறேல் உற்றுக்கேள் அசையாது தோழி முரசுசங்கு வீணைமுதல் நாதஒலி மிகவும் முழங்குவது திருமேனி வழங்குதெய்வ மணந்தான் விரசஎங்கும் வீசுவது நாசிஉயிர்த் தறிக வீதிஎலாம் அருட்சோதி விளங்குவது காண்க பரசிஎதிர் கொள்ளுதும்நாம் கற்பூர விளக்குப் பரிந்தெடுத்தென் னுடன்வருக தெரிந்தடுத்து மகிழ்ந்தே.

arachuvaru kinRatenRE aRaikinREn nItAn aiyamuREl uRRukkEL achaiyAtu tOzhi murachuchangku vINaimutal nAtaoli mikavum muzhangkuvatu tirumEni vazhangkuteyva maNantAn virachaengkum vIchuvatu nAchiuyirt taRika vItielAm aruTchOti viLangkuvatu kANka parachietir koLLutumnAm kaRpUra viLakkup parinteTutten nuTanvaruka terintaTuttu makizhntE.

தாழ்குழல்நீ ஆண்மகன்போல் நாணம்அச்சம் விடுத்தே சபைக்கேறு கின்றாய்என் றுரைக்கின்றாய் தோழி வாழ்வகைஎன் கணவர்தமைப் புறத்தணைந்தாள் ஒருத்தி மால்எனும்பேர் உடையாள்ஓர் வளைஆழிப் படையாள் ஆழ்கடலில் துயில்கின்றாள் மாமணிமண் டபத்தே ஆள்கின்றாள் ஆண்மகனாய் அறிந்திலையோ அவரைக் கேழ்வகையில் அகம்புணர்ந்தேன் அவர்கருணை அமுதம் கிடைத்ததுநான் ஆண்மகனா கின்றததி சயமோ.

tAzhkuzhalnI ANmakanpOl nANamachcham viTuttE chapaikkERu kinRAyen RuraikkinRAy tOzhi vAzhvakaien kaNavartamaip puRattaNaintAL orutti mAlenumpEr uTaiyALOr vaLaiAzhip paTaiyAL AzhkaTalil tuyilkinRAL mAmaNimaN TapattE ALkinRAL ANmakanAy aRintilaiyO avaraik kEzhvakaiyil akampuNarntEn avarkaruNai amutam kiTaittatunAn ANmakanA kinRatati chayamO.

துடியேறும் இடைஉனக்கு வந்தஇறு மாப்பென் சொல்என்றாய் அரிபிரமர் சுரர்முனிவர் முதலோர் பொடிஏறு வடிவுடையார் என்கணவர் சபையின் பொற்படிக்கீழ் நிற்பதுபெற் றப்பரிசு நினைந்தே இடிஏறு போன்றிறுமாந் திருக்கின்றா ரடிநான் எல்லாரும் அதிசயிக்க ஈண்டுதிருச் சபையின் படிஏறித் தலைவர்திரு அடிஊறும் அமுதம் பருகுகின்றேன் இறுமாக்கும் பரிசுரைப்ப தென்னே.

tuTiyERum iTaiunakku vantaiRu mAppen cholenRAy aripiramar churarmunivar mutalOr poTiERu vaTivuTaiyAr enkaNavar chapaiyin poRpaTikkIzh niRpatupeR Rapparichu ninaintE iTiERu pOnRiRumAn tirukkinRA raTinAn ellArum atichayikka INTutiruch chapaiyin paTiERit talaivartiru aTiURum amutam parukukinREn iRumAkkum parichuraippa tennE.

ஈற்றறியேன் இருந்திருந்திங் கதிசயிப்ப தென்நீ என்கின்றாய் நீஎனைவிட் டேகுதொறும் நான்தான் காற்றறியாத் தீபம்போல் இருந்திடும்அத் தருணம் கண்டபரி சென்புகல்வேன் அண்டபகி ரண்டம் தோற்றறியாப் பெருஞ்சோதி மலைபரநா தத்தே தோன்றியதாங் கதன்நடுவே தோன்றியதொன் றதுதான் மாற்றறியாப் பொன்ஒளியோ அவ்வொளிக்குள் ஆடும் வள்ளல்அருள் ஒளியோஈ ததிசயிக்கும் வகையே.

IRRaRiyEn iruntirunting katichayippa tennI enkinRAy nIenaiviT TEkutoRum nAntAn kARRaRiyAt tIpampOl iruntiTumat taruNam kaNTapari chenpukalvEn aNTapaki raNTam tORRaRiyAp perunjchOti malaiparanA tattE tOnRiyatAng katannaTuvE tOnRiyaton RatutAn mARRaRiyAp ponoLiyO avvoLikkuL ATum vaLLalaruL oLiyOI tatichayikkum vakaiyE.

நடம்புரிவார் திருமேனி வண்ணம்அதை நான்போய் நன்கறிந்து வந்துனக்கு நவில்வேன்என் கின்றாய் இடம்வலம்இங் கறியாயே நீயோஎன் கணவர் எழில்வண்ணம் தெரிந்துரைப்பாய் இசைமறையா கமங்கள் திடம்படநாம் தெரிதும்எனச் சென்றுதனித் தனியே திருவண்ணம் கண்டளவே சிவசிவஎன் றாங்கே கடம்பெறுகள் உண்டவென மயங்குகின்ற வாறு கண்டிலைநீ ஆனாலும் கேட்டிலையோ தோழீ.

naTampurivAr tirumEni vaNNamatai nAnpOy nankaRintu vantunakku navilvEnen kinRAy iTamvalaming kaRiyAyE nIyOen kaNavar ezhilvaNNam terinturaippAy ichaimaRaiyA kamangkaL tiTampaTanAm teritumenach chenRutanit taniyE tiruvaNNam kaNTaLavE chivachivaen RAngkE kaTampeRukaL uNTavena mayangkukinRa vARu kaNTilainI AnAlum kETTilaiyO tOzhI.

பொய்பிடித்தார் எல்லாரும் புறத்திருக்க நான்போய்ப் பொதுநடங்கண் டுளங்களிக்கும் போதுமண வாளர் மெய்பிடித்தாய் வாழியநீ சமரசசன் மார்க்கம் விளங்கஉல கத்திடையே விளங்குகஎன் றெனது கைபிடித்தார் நானும்அவர் கால்பிடித்துக் கொண்டேன் களித்திடுக இனியுனைநாம் கைவிடோம் என்றும் மைபிடித்த விழிஉலகர் எல்லாரும் காண மாலையிட்டோம் என்றெனக்கு மாலையணிந் தாரே.

poypiTittAr ellArum puRattirukka nAnpOyp potunaTangkaN TuLangkaLikkum pOtumaNa vALar meypiTittAy vAzhiyanI chamarachachan mArkkam viLangkaula kattiTaiyE viLangkukaen Renatu kaipiTittAr nAnumavar kAlpiTittuk koNTEn kaLittiTuka iniyunainAm kaiviTOm enRum maipiTitta vizhiulakar ellArum kANa mAlaiyiTTOm enRenakku mAlaiyaNin tArE.

பொருத்தமிலார் எல்லாரும் புறத்திருக்க நான்போய்ப் பொதுநடங்கண் டுவந்துநிற்கும் போதுதனித் தலைவர் திருத்தமுற அருகணைந்து கைபிடித்தார் நானும் தெய்வமல ரடிபிடித்துக் கொண்டேன்சிக் கெனவே வருத்தமுறேல் இனிச்சிறிதும் மயங்கேல்காண் அழியா வாழ்வுவந்த துன்தனக்கே ஏழுலகும் மதிக்கக் கருத்தலர்ந்து வாழியஎன் றாழிஅளித் தெனது கையினில்பொற் கங்கணமும் கட்டினர்காண் தோழி.

poruttamilAr ellArum puRattirukka nAnpOyp potunaTangkaN TuvantuniRkum pOtutanit talaivar tiruttamuRa arukaNaintu kaipiTittAr nAnum teyvamala raTipiTittuk koNTEnchik kenavE varuttamuREl inichchiRitum mayangkElkAN azhiyA vAzhvuvanta tuntanakkE Ezhulakum matikkak karuttalarntu vAzhiyaen RAzhiaLit tenatu kaiyinilpoR kangkaNamum kaTTinarkAN tOzhi.

தமைஅறியார் எல்லாரும் புறத்திருக்க நான்போய்ச் சபைநடங்கண் டுளங்களிக்கும் தருணத்தே தலைவர் இமைஅறியா விழிஉடையார் எல்லாரும் காண இளநகைமங் களமுகத்தே தளதளஎன் றொளிர எமைஅறிந்தாய் என்றெனது கைபிடித்தார் நானும் என்னைமறந் தென்இறைவர் கால்பிடித்துக் கொண்டேன் சுமைஅறியாப் பேரறிவே வடிவாகி அழியாச் சுகம்பெற்று வாழ்கஎன்றார் கண்டாய்என் தோழி.

tamaiaRiyAr ellArum puRattirukka nAnpOych chapainaTangkaN TuLangkaLikkum taruNattE talaivar imaiaRiyA vizhiuTaiyAr ellArum kANa iLanakaimang kaLamukattE taLataLaen RoLira emaiaRintAy enRenatu kaipiTittAr nAnum ennaimaRan teniRaivar kAlpiTittuk koNTEn chumaiaRiyAp pEraRivE vaTivAki azhiyAch chukampeRRu vAzhkaenRAr kaNTAyen tOzhi.

ஐயமுற்றார் எல்லாரும் புறத்திருக்க நான்போய் அம்பலத்தே திருநடங்கண் டகங்களிக்கும் போது மைஅகத்தே பொருந்தாத வள்ளல்அரு கணைத்தென் மடிபிடித்தார் நானும்அவர் அடிபிடித்துக் கொண்டேன் மெய்அகத்தே நம்மைவைத்து விழித்திருக்கின் றாய்நீ விளங்குகசன் மார்க்கநிலை விளக்குகஎன் றெனது கைஅகத்தே ஒருபசும்பொற் கங்கணமும் புனைந்தார் கருணையினில் தாய்அனையார் கண்டாய்என் தோழி.

aiyamuRRAr ellArum puRattirukka nAnpOy ampalattE tirunaTangkaN TakangkaLikkum pOtu maiakattE poruntAta vaLLalaru kaNaitten maTipiTittAr nAnumavar aTipiTittuk koNTEn meyakattE nammaivaittu vizhittirukkin RAynI viLangkukachan mArkkanilai viLakkukaen Renatu kaiakattE orupachumpoR kangkaNamum punaintAr karuNaiyinil tAyanaiyAr kaNTAyen tOzhi.

காமாலைக் கண்ணர்பலர் பூமாலை விழைந்தார் கணங்கொண்ட கண்ணர்பலர் மணங்கொள்ளத் திரிந்தார் கோமாலை மனச்செருக்கால் மயங்கிஉடம் பெல்லாம் குறிகொண்ட கண்ணர்பலர் வெறிகொண்டிங் கலைந்தார் ஆமாலை அவர்எல்லாம் கண்டுளம்நாண் உறவே அரும்பெருஞ்சோ தியர்என்னை விரும்பிமணம் புரிந்தார் தேமாலை அணிகுழலாய் நான்செய்த தவந்தான் தேவர்களோ மூவர்களும் செய்திலர்கண் டறியே.

kAmAlaik kaNNarpalar pUmAlai vizhaintAr kaNangkoNTa kaNNarpalar maNangkoLLat tirintAr kOmAlai manachcherukkAl mayangkiuTam pellAm kuRikoNTa kaNNarpalar veRikoNTing kalaintAr AmAlai avarellAm kaNTuLamnAN uRavE arumperunjchO tiyarennai virumpimaNam purintAr tEmAlai aNikuzhalAy nAncheyta tavantAn tEvarkaLO mUvarkaLum cheytilarkaN TaRiyE.

காமாலைக் கண்ணர்என்றும் கணக்கண்ணர் என்றும் கருதுபல குறிகொண்ட கண்ணர்என்றும் புகன்றேன் ஆமாலும் அவ்வயனும் இந்திரனும் இவர்கள் அன்றிமற்றைத் தேவர்களும் அசைஅணுக்கள் ஆன தாமாலைச் சிறுமாயா சத்திகளாம் இவர்கள் தாமோமா மாயைவரு சத்திகள்ஓங் காரத் தேமாலைச் சத்திகளும் விழித்திருக்க எனக்கே திருமாலை அணிந்தார்சிற் சபையுடையார் தோழி.

kAmAlaik kaNNarenRum kaNakkaNNar enRum karutupala kuRikoNTa kaNNarenRum pukanREn AmAlum avvayanum intiranum ivarkaL anRimaRRait tEvarkaLum achaiaNukkaL Ana tAmAlaich chiRumAyA chattikaLAm ivarkaL tAmOmA mAyaivaru chattikaLOng kArat tEmAlaich chattikaLum vizhittirukka enakkE tirumAlai aNintArchiR chapaiyuTaiyAr tOzhi.

மாதேகேள் அம்பலத்தே திருநடஞ்செய் பாத மலர்அணிந்த பாதுகையின் புறத்தெழுந்த அணுக்கள் மாதேவர் உருத்திரர்கள் ஒருகோடி கோடி வளைபிடித்த நாரணர்கள் ஒருகோடி கோடி போதேயும் நான்முகர்கள் ஒருகோடி கோடி புரந்தரர்கள் பலகோடி ஆகஉருப் புனைந்தே ஆதேயர் ஆகிஇங்கே தொழில்புரிவார் என்றால் ஐயர்திரு வடிப்பெருமை யார்உரைப்பார் தோழி.

mAtEkEL ampalattE tirunaTanjchey pAta malaraNinta pAtukaiyin puRattezhunta aNukkaL mAtEvar uruttirarkaL orukOTi kOTi vaLaipiTitta nAraNarkaL orukOTi kOTi pOtEyum nAnmukarkaL orukOTi kOTi purantararkaL palakOTi Akaurup punaintE AtEyar AkiingkE tozhilpurivAr enRAl aiyartiru vaTipperumai yAruraippAr tOzhi.

உருத்திரர்கள் ஒருகோடி நாரணர்பல் கோடி உறுபிரமர் பலகோடி இந்திரர்பல் கோடி பெருத்தமற்றைத் தேவர்களும் முனிவர்களும் பிறரும் பேசில்அனந் தங்கோடி ஆங்காங்கே கூடித் திருத்தமுறு திருச்சபையின் படிப்புறத்தே நின்று தியங்குகின்றார் நடங்காணும் சிந்தையராய் அந்தோ வருத்தமொன்றும் காணாதே நான்ஒருத்தி ஏறி மாநடங்காண் கின்றேன்என் மாதவந்தான் பெரிதே.

uruttirarkaL orukOTi nAraNarpal kOTi uRupiramar palakOTi intirarpal kOTi peruttamaRRait tEvarkaLum munivarkaLum piRarum pEchilanan tangkOTi AngkAngkE kUTit tiruttamuRu tiruchchapaiyin paTippuRattE ninRu tiyangkukinRAr naTangkANum chintaiyarAy antO varuttamonRum kANAtE nAnorutti ERi mAnaTangkAN kinREnen mAtavantAn peritE.

பார்உலகா திபர்புவனா திபர்அண்டா திபர்கள் பகிரண்டா திபர்வியோமா திபர்முதலாம் அதிபர் ஏர்உலவாத் திருப்படிக்கீழ் நின்றுவிழித் திருக்க எனைமேலே ஏற்றினர்நான் போற்றிஅங்கு நின்றேன் சீர்உலவா யோகாந்த நடம்திருக்க லாந்தத் திருநடம்நா தாந்தத்தே செயும்நடம்போ தாந்தப் பேர்உலவா நடங்கண்டேன் திருஅமுதம் உணவும் பெற்றேன்நான் செய்ததவம் பேருலகில் பெரிதே.

pArulakA tiparpuvanA tiparaNTA tiparkaL pakiraNTA tiparviyOmA tiparmutalAm atipar ErulavAt tiruppaTikkIzh ninRuvizhit tirukka enaimElE ERRinarnAn pORRiangku ninREn chIrulavA yOkAnta naTamtirukka lAntat tirunaTamnA tAntattE cheyumnaTampO tAntap pErulavA naTangkaNTEn tiruamutam uNavum peRREnnAn cheytatavam pErulakil peritE.

என்புகல்வேன் தோழிநான் பின்னர்கண்ட காட்சி இசைப்பதற்கும் நினைப்பதற்கும் எட்டாது கண்டாய் அன்புறுசித் தாந்தநடம் வேதாந்த நடமும் ஆதிநடு அந்தமிலாச் சோதிமன்றில் கண்டேன் இன்பமய மாய்ஒன்றாய் இரண்டாய்ஒன் றிரண்டும் இல்லதுவாய் எல்லாஞ்செய் வல்லதுவாய் விளங்கித் தன்பரமாம் பரங்கடந்த சமரசப்பே ரந்தத் தனிநடமும் கண்ணுற்றேன் தனித்தசுகப் பொதுவே.

enpukalvEn tOzhinAn pinnarkaNTa kATchi ichaippataRkum ninaippataRkum eTTAtu kaNTAy anpuRuchit tAntanaTam vEtAnta naTamum AtinaTu antamilAch chOtimanRil kaNTEn inpamaya mAyonRAy iraNTAyon RiraNTum illatuvAy ellAnjchey vallatuvAy viLangkit tanparamAm parangkaTanta chamarachappE rantat taninaTamum kaNNuRREn tanittachukap potuvE.

தூங்குகநீ என்கின்றாய் தூங்குவனோ எனது துரைவரும்ஓர் தருணம்இதில் தூக்கமுந்தான் வருமோ ஈங்கினிநான் தனித்திருக்க வேண்டுவதா தலினால் என்னுடைய தூக்கம்எலாம் நின்னுடைய தாக்கி ஏங்கலறப் புறத்தேபோய்த் தூங்குகநீ தோழி என்னிருகண் மணிஅனையார் எனைஅணைந்த உடனே ஓங்குறவே நான்அவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை எழுப்புகின்றேன் உவந்தே.

tUngkukanI enkinRAy tUngkuvanO enatu turaivarumOr taruNamitil tUkkamuntAn varumO IngkininAn tanittirukka vENTuvatA talinAl ennuTaiya tUkkamelAm ninnuTaiya tAkki EngkalaRap puRattEpOyt tUngkukanI tOzhi ennirukaN maNianaiyAr enaiaNainta uTanE OngkuRavE nAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai ezhuppukinREn uvantE.

ஐயமுறேல் காலையில்யாம் வருகின்றோம் இதுநம் ஆணைஎன்றார் அவராணை அருளாணை கண்டாய் வெய்யர்உளத் தேபுகுதப் போனதிருள் இரவு விடிந்ததுநல் சுடர்உதயம் மேவுகின்ற தருணம் தையல்இனி நான்தனிக்க வேண்டுவதா தலினால் சற்றேஅப் புறத்திருநீ தலைவர்வந்த உடனே உய்யஇங்கே நான்அவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை அழைக்கின்றேன் உவந்தே.

aiyamuREl kAlaiyilyAm varukinROm itunam ANaienRAr avarANai aruLANai kaNTAy veyyaruLat tEpukutap pOnatiruL iravu viTintatunal chuTarutayam mEvukinRa taruNam taiyalini nAntanikka vENTuvatA talinAl chaRREap puRattirunI talaivarvanta uTanE uyyaingkE nAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai azhaikkinREn uvantE.

மன்றுடையார் என்கணவர் என்உயிர்நா யகனார் வாய்மலர்ந்த மணிவார்த்தை மலைஇலக்காம் தோழி துன்றியபே ரிருள்எல்லாம் தொலைந்ததுபன் மாயைத் துகள்ஒளிமா மாயைமதி ஒளியொடுபோ யினவால் இன்றருளாம் பெருஞ்சோதி உதயமுற்ற ததனால் இனிச்சிறிது புறத்திருநீ இறைவர்வந்த உடனே ஒன்றுடையேன் நான்அவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை அழைக்கின்றேன் உவந்தே.

manRuTaiyAr enkaNavar enuyirnA yakanAr vAymalarnta maNivArttai malaiilakkAm tOzhi tunRiyapE riruLellAm tolaintatupan mAyait tukaLoLimA mAyaimati oLiyoTupO yinavAl inRaruLAm perunjchOti utayamuRRa tatanAl inichchiRitu puRattirunI iRaivarvanta uTanE onRuTaiyEn nAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai azhaikkinREn uvantE.

வைகறைஈ தருளுதயம் தோன்றுகின்ற தெனது வள்ளல்வரு தருணம்இனி வார்த்தைஒன்றா னாலும் சைகரையேல் இங்ஙனம்நான் தனித்திருத்தல் வேண்டும் தாற்குழல்நீ ஆங்கேபோய்த் தத்துவப்பெண் குழுவில் பொய்கரையா துள்ளபடி புகழ்பேசி இருநீ புத்தமுதம் அளித்தஅருட் சித்தர்வந்த உடனே உய்கரைவாய் நான்அவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை அழைக்கின்றேன் உவந்தே.

vaikaRaiI taruLutayam tOnRukinRa tenatu vaLLalvaru taruNamini vArttaionRA nAlum chaikaraiyEl ingnganamnAn tanittiruttal vENTum tARkuzhalnI AngkEpOyt tattuvappeN kuzhuvil poykaraiyA tuLLapaTi pukazhpEchi irunI puttamutam aLittaaruT chittarvanta uTanE uykaraivAy nAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai azhaikkinREn uvantE.

காலையிலே வருகுவர்என் கணவர்என்றே நினக்குக் கழறினன்நான் என்னல்அது காதில்உற்ற திலையோ வேலைஇலா தவள்போலே வம்பளக்கின் றாய்நீ விடிந்ததுநான் தனித்திருக்க வேண்டுவதா தலினால் சோலையிலே மலர்கொய்து தொடுத்துவந்தே புறத்தில் சூழ்ந்திருப்பாய் தோழிஎன்றன் துணைவர்வந்த உடனே ஓலைஉறா தியானவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை அழைக்கின்றேன் உவந்தே.

kAlaiyilE varukuvaren kaNavarenRE ninakkuk kazhaRinannAn ennalatu kAtiluRRa tilaiyO vElaiilA tavaLpOlE vampaLakkin RAynI viTintatunAn tanittirukka vENTuvatA talinAl chOlaiyilE malarkoytu toTuttuvantE puRattil chUzhntiruppAy tOzhienRan tuNaivarvanta uTanE OlaiuRA tiyAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai azhaikkinREn uvantE.

விடிந்ததுபேர் ஆணவமாம் கார்இருள்நீங் கியது வெய்யவினைத் திரள்எல்லாம் வெந்ததுகாண் மாயை ஒடிந்ததுமா மாயைஒழிந் ததுதிரைதீர்ந் ததுபே ரொளிஉதயம் செய்ததினித் தலைவர்வரு தருணம் திடம்பெறநான் தனித்திருக்க வேண்டுவதா தலினால் தேமொழிநீ புறத்திருமா தேவர்வந்த உடனே உடம்புறவே நான்அவரைக் கலந்தவரும் நானும் ஒன்றான பின்னர்உனை அழைக்கின்றேன் உவந்தே.

viTintatupEr ANavamAm kAriruLnIng kiyatu veyyavinait tiraLellAm ventatukAN mAyai oTintatumA mAyaiozhin tatutiraitIrn tatupE roLiutayam cheytatinit talaivarvaru taruNam tiTampeRanAn tanittirukka vENTuvatA talinAl tEmozhinI puRattirumA tEvarvanta uTanE uTampuRavE nAnavaraik kalantavarum nAnum onRAna pinnarunai azhaikkinREn uvantE.

மாலையிலே உலகியலார் மகிழ்நரொடு கலத்தல் வழக்கம்அது கண்டனம்நீ மணவாள ருடனே காலையிலே கலப்பதற்கிங் கெனைப்புறம்போ என்றாய் கண்டிலன்ஈ ததிசயம்என் றுரையேல்என் தோழி ஓலையிலே பொறித்ததைநீ உன்னுளத்தே கருதி உழல்கின்றாய் ஆதலில்இவ் வுளவறியாய் தருமச் சாலையிலே சமரசசன் மார்க்கசங்கந் தனிலே சற்றிருந்தாய் எனில்இதனை உற்றுணர்வாய் காணே.

mAlaiyilE ulakiyalAr makizhnaroTu kalattal vazhakkamatu kaNTanamnI maNavALa ruTanE kAlaiyilE kalappataRking kenaippuRampO enRAy kaNTilanI tatichayamen RuraiyElen tOzhi OlaiyilE poRittatainI unnuLattE karuti uzhalkinRAy Ataliliv vuLavaRiyAy tarumach chAlaiyilE chamarachachan mArkkachangkan tanilE chaRRiruntAy enilitanai uRRuNarvAy kANE.

இரவகத்தே கணவரொடு கலக்கின்றார் உலகர் இயல்அறியார் உயல்அறியார் மயல்ஒன்றே அறிவார் கரவகத்தே கள்உண்டு மயங்கிநிற்கும் தருணம் கனிகொடுத்தால் உண்டுசுவை கண்டுகளிப் பாரோ துரவகத்தே விழுந்தார்போன் றிவர்கூடும் கலப்பில் சுகம்ஒன்றும் இல்லையடி துன்பம்அதே கண்டார் உரவகத்தே என்கணவர் காலையில்என் னுடனே உறுகலப்பால் உறுசுகந்தான் உரைப்பரிதாம் தோழி.

iravakattE kaNavaroTu kalakkinRAr ulakar iyalaRiyAr uyalaRiyAr mayalonRE aRivAr karavakattE kaLuNTu mayangkiniRkum taruNam kanikoTuttAl uNTuchuvai kaNTukaLip pArO turavakattE vizhuntArpOn RivarkUTum kalappil chukamonRum illaiyaTi tunpamatE kaNTAr uravakattE enkaNavar kAlaiyilen nuTanE uRukalappAl uRuchukantAn uraipparitAm tOzhi.

என்னுடைய தனித்தோழி இதுகேள்நீ மயங்கேல் எல்லாஞ்செய் வல்லவர்என் இன்னுயிர்நா யகனார் தன்னுடைய திருத்தோளை நான்தழுவும் தருணம் தனித்தசிவ சாக்கிரம்என் றினித்தநிலை கண்டாய் பன்னும்இந்த நிலைபரசாக் கிரமாக உணரேல் பகர்பரசாக் கிரம்அடங்கும் பதியாகும் புணர்ந்து மன்னுநிலை மற்றிரண்டும் கடந்தகுரு துரிய மாநிலைஎன் றுணர்கஒளிர் மேனிலையில் இருந்தே.

ennuTaiya tanittOzhi itukELnI mayangkEl ellAnjchey vallavaren innuyirnA yakanAr tannuTaiya tiruttOLai nAntazhuvum taruNam tanittachiva chAkkiramen Rinittanilai kaNTAy pannuminta nilaiparachAk kiramAka uNarEl pakarparachAk kiramaTangkum patiyAkum puNarntu mannunilai maRRiraNTum kaTantakuru turiya mAnilaien RuNarkaoLir mEnilaiyil iruntE.

நான்புகலும் மொழிஇதுகேள் என்னுடைய தோழி நாயகனார் தனிஉருவம் நான்தழுவும் தருணம் வான்புகழும் சுத்தசிவ சாக்கிரம்என் றுணர்ந்தோர் வழுத்துநிலை ஆகும்உருச் சுவைகலந்தே அதுவாய்த் தேன்கலந்த சுவையொடுநன் மணிகலந்த ஒளியாய்த் திரிபின்றி இயற்கைஇன்பச் சிவங்கலந்த நிலையே தான்புகல்மற் றையமூன்றும் கடந்தப்பால் இருந்த சாக்கிரா தீதம்எனத் தனித்துணர்ந்து கொள்ளே.

nAnpukalum mozhiitukEL ennuTaiya tOzhi nAyakanAr taniuruvam nAntazhuvum taruNam vAnpukazhum chuttachiva chAkkiramen RuNarntOr vazhuttunilai Akumuruch chuvaikalantE atuvAyt tEnkalanta chuvaiyoTunan maNikalanta oLiyAyt tiripinRi iyaRkaiinpach chivangkalanta nilaiyE tAnpukalmaR RaiyamUnRum kaTantappAl irunta chAkkirA tItamenat tanittuNarntu koLLE.

இவ்வுலகோர் இரவகத்தே புணர்கின்றார் அதனை எங்ஙனம்நான் இசைப்பதுவோ என்னினும்மற் றிதுகேள் எவ்வமுறும் இருட்பொழுதில் இருட்டறையில் அறிவோர் எள்ளளவும் காணாதே கள்ளளவின் றருந்திக் கவ்வைபெறக் கண்களையும் கட்டிமறைத் தம்மா கலக்கின்றார் கணச்சுகமும் கண்டறியார் கண்டாய் செவ்வையுறக் காலையில்என் கணவரொடு நான்தான் சேர்தருணச் சுகம்புகல யார்தருணத் தவரே.

ivvulakOr iravakattE puNarkinRAr atanai engnganamnAn ichaippatuvO enninummaR RitukEL evvamuRum iruTpozhutil iruTTaRaiyil aRivOr eLLaLavum kANAtE kaLLaLavin Raruntik kavvaipeRak kaNkaLaiyum kaTTimaRait tammA kalakkinRAr kaNachchukamum kaNTaRiyAr kaNTAy chevvaiyuRak kAlaiyilen kaNavaroTu nAntAn chErtaruNach chukampukala yArtaruNat tavarE.

பொன்பறியாப் புகல்வார்போல் மறைப்பதென்னை மடவாய் பூவையர்கா லையில்புணர நாணுவர்காண் என்றாய் அன்பறியாப் பெண்களுக்கே நின்உரைசம் மதமாம் ஆசைவெட்கம் அறியாதென் றறிந்திலையோ தோழி இன்பறியாய் ஆதலினால் இங்ஙனம்நீ இசைத்தாய் இறைவர்திரு வடிவதுகண் டிட்டதரு ணந்தான் துன்பறியாக் காலைஎன்றும் மாலைஎன்றும் ஒன்றும் தோன்றாது சுகம்ஒன்றே தோன்றுவதென் றறியே.

ponpaRiyAp pukalvArpOl maRaippatennai maTavAy pUvaiyarkA laiyilpuNara nANuvarkAN enRAy anpaRiyAp peNkaLukkE ninuraicham matamAm AchaiveTkam aRiyAten RaRintilaiyO tOzhi inpaRiyAy AtalinAl ingnganamnI ichaittAy iRaivartiru vaTivatukaN TiTTataru NantAn tunpaRiyAk kAlaienRum mAlaienRum onRum tOnRAtu chukamonRE tOnRuvaten RaRiyE.

அருளுடையார் எனையுடையார் அம்பலத்தே நடிக்கும் அழகர்எலாம் வல்லவர்தாம் அணைந்தருளும் காலம் இருளுடைய இரவகத்தே எய்தாது கண்டாய் எதனால்என் றெண்ணுதியேல் இயம்புவன்கேள் மடவாய் தெருளுடைஎன் தனித்தலைவர் திருமேனிச் சோதி செப்புறுபார் முதல்நாத பரியந்தம் கடந்தே அருளுறும்ஓர் பரநாத வெளிகடந்தப் பாலும் அப்பாலும் விளங்குமடி அகம்புறத்தும் நிறைந்தே.

aruLuTaiyAr enaiyuTaiyAr ampalattE naTikkum azhakarelAm vallavartAm aNaintaruLum kAlam iruLuTaiya iravakattE eytAtu kaNTAy etanAlen ReNNutiyEl iyampuvankEL maTavAy teruLuTaien tanittalaivar tirumEnich chOti cheppuRupAr mutalnAta pariyantam kaTantE aruLuRumOr paranAta veLikaTantap pAlum appAlum viLangkumaTi akampuRattum niRaintE.

அம்மாநான் சொன்மாலை தொடுக்கின்றேன் நீதான் ஆர்க்கணிய என்கின்றாய் அறியாயோ தோழி இம்மாலை அம்பலத்தே எம்மானுக் கன்றி யார்க்கணிவேன் இதைஅணிவார் யாண்டைஉளார் புகல்நீ செம்மாப்பில் உரைத்தனைஇச் சிறுமொழிஎன் செவிக்கே தீநுழைந்தால் போன்றதுநின் சிந்தையும்நின் நாவும் பன்மாலைத் தத்துவத்தால் அன்றிரும்பொன் றாலே படைத்ததுனைப் பழக்கத்தால் பொறுத்தனன்என் றறியே.

ammAnAn chonmAlai toTukkinREn nItAn ArkkaNiya enkinRAy aRiyAyO tOzhi immAlai ampalattE emmAnuk kanRi yArkkaNivEn itaiaNivAr yANTaiuLAr pukalnI chemmAppil uraittanaiich chiRumozhien chevikkE tInuzhaintAl pOnRatunin chintaiyumnin nAvum panmAlait tattuvattAl anRirumpon RAlE paTaittatunaip pazhakkattAl poRuttananen RaRiyE.

நாடுகின்ற பலகோடி அண்டபகி ரண்ட நாட்டார்கள் யாவரும்அந் நாட்டாண்மை வேண்டி நீடுகின்ற தேவர்என்றும் மூர்த்திகள்தாம் என்றும் நித்தியர்கள் என்றும்அங்கே நிலைத்ததெலாம் மன்றில் ஆடுகின்ற திருவடிக்கே தங்கள்தங்கள் தரத்துக் கானவகை சொல்மாலை அணிந்ததனால் அன்றோ பாடுகின்ற என்னுடைய பாட்டெல்லாம் பொன்னம் பலப்பாட்டே திருச்சிற்றம் பலப்பாட்டே தோழி.

nATukinRa palakOTi aNTapaki raNTa nATTArkaL yAvaruman nATTANmai vENTi nITukinRa tEvarenRum mUrttikaLtAm enRum nittiyarkaL enRumangkE nilaittatelAm manRil ATukinRa tiruvaTikkE tangkaLtangkaL tarattuk kAnavakai cholmAlai aNintatanAl anRO pATukinRa ennuTaiya pATTellAm ponnam palappATTE tiruchchiRRam palappATTE tOzhi.

தொடுக்கின்றேன் மாலைஇது மணிமன்றில் நடிக்கும் துரைஅவர்க்கே அவருடைய தூக்கியகால் மலர்க்கே அடுக்கின்றோர்க் கருள்அளிக்கும் ஊன்றியசே வடிக்கே அவ்வடிகள் அணிந்ததிரு அலங்காரக் கழற்கே கொடுக்கின்றேன் மற்றவர்க்குக் கொடுப்பேனோ அவர்தாம் குறித்திதனை வாங்குவரோ அணிதரம்தாம் உளரோ எடுக்கின்றேன் கையில்மழுச் சிற்சபைபொற் சபைவாழ் இறைவர்அலால் என்மாலைக் கிறைவர்இலை எனவே.

toTukkinREn mAlaiitu maNimanRil naTikkum turaiavarkkE avaruTaiya tUkkiyakAl malarkkE aTukkinROrk karuLaLikkum UnRiyachE vaTikkE avvaTikaL aNintatiru alangkArak kazhaRkE koTukkinREn maRRavarkkuk koTuppEnO avartAm kuRittitanai vAngkuvarO aNitaramtAm uLarO eTukkinREn kaiyilmazhuch chiRchapaipoR chapaivAzh iRaivaralAl enmAlaik kiRaivarilai enavE.

நான்தொடுக்கும் மாலைஇது பூமாலை எனவே நாட்டார்கள் முடிமேலே நாட்டார்கள் கண்டாய் வான்தொடுக்கும் மறைதொடுக்கும் ஆகமங்கள் தொடுக்கும் மற்றவையை அணிவார்கள் மதத்துரிமை யாலே தான்தொடுத்த மாலைஎலாம் பரத்தையர்தோள் மாலை தனித்திடும்என் மாலைஅருட் சபைநடுவே நடிக்கும் ஊன்றெடுத்த மலர்கள்அன்றி வேறுகுறி யாதே ஓங்குவதா தலில்அவைக்கே உரித்தாகும் தோழி.

nAntoTukkum mAlaiitu pUmAlai enavE nATTArkaL muTimElE nATTArkaL kaNTAy vAntoTukkum maRaitoTukkum AkamangkaL toTukkum maRRavaiyai aNivArkaL matatturimai yAlE tAntoTutta mAlaielAm parattaiyartOL mAlai tanittiTumen mAlaiaruT chapainaTuvE naTikkum UnReTutta malarkaLanRi vERukuRi yAtE OngkuvatA talilavaikkE urittAkum tOzhi.

வான்கொடுத்த மணிமன்றில் திருநடனம் புரியும் வள்ளல்எலாம் வல்லவர்நன் மலர்எடுத்தென் உளத்தே தான்கொடுக்க நான்வாங்கித் தொடுக்கின்றேன் இதனைத் தலைவர்பிறர் அணிகுவரோ அணிதரந்தாம் உளரோ தேன்கொடுத்த சுவைபோலே தித்தித்தென் உளத்தே திருக்கூத்துக் காட்டுகின்ற திருவடிக்கே உரித்தாம் யான்கொடுக்கும் பரிசிந்த மாலைமட்டோ தோழி என்ஆவி உடல்பொருளும் கொடுத்தனன்உள் இசைந்தே.

vAnkoTutta maNimanRil tirunaTanam puriyum vaLLalelAm vallavarnan malareTutten uLattE tAnkoTukka nAnvAngkit toTukkinREn itanait talaivarpiRar aNikuvarO aNitarantAm uLarO tEnkoTutta chuvaipOlE tittitten uLattE tirukkUttuk kATTukinRa tiruvaTikkE urittAm yAnkoTukkum parichinta mAlaimaTTO tOzhi enAvi uTalporuLum koTuttananuL ichaintE.

என்மாலை மாத்திரமோ யார்மாலை எனினும் இறைவரையே இலக்கியமாய் இசைப்பதெனில் அவைதாம் நன்மாலை ஆகும்அந்தச் சொன்மாலை தனக்கே நான்அடிமை தந்தனன்பல் வந்தனம்செய் கின்றேன் புன்மாலை பலபலவாப் புகல்கின்றார் அம்மா பொய்புகுந்தாற் போல்செவியில் புகுந்தோறும் தனித்தே வன்மாலை நோய்செயுமே கேட்டிடவும் படுமோ மன்றாடி பதம்பாடி நின்றாடும் அவர்க்கே.

enmAlai mAttiramO yArmAlai eninum iRaivaraiyE ilakkiyamAy ichaippatenil avaitAm nanmAlai Akumantach chonmAlai tanakkE nAnaTimai tantananpal vantanamchey kinREn punmAlai palapalavAp pukalkinRAr ammA poypukuntAR pOlcheviyil pukuntORum tanittE vanmAlai nOycheyumE kETTiTavum paTumO manRATi patampATi ninRATum avarkkE.

உரியபெருந் தனித்தலைவர் ஓங்குசடாந் தத்தின் உட்புறத்தும் அப்புறத்தும் ஒருசெங்கோல் செலுத்தும் துரியர்துரி யங்கடந்த சுகசொருபர் பொதுவில் சுத்தநடம் புரிகின்ற சித்தர்அடிக் கழலே பெரியபதத் தலைவர்எலாம் நிற்குநிலை இதுஓர் பெண்உரைஎன் றெள்ளுதியோ கொள்ளுதியோ தோழி அரியபெரும் பொருள்மறைகள் ஆகமங்கள் உரைக்கும் ஆணையும்இங் கீதிதற்கோர் ஐயம்இலை அறியே.

uriyaperun tanittalaivar OngkuchaTAn tattin uTpuRattum appuRattum oruchengkOl cheluttum turiyarturi yangkaTanta chukachorupar potuvil chuttanaTam purikinRa chittaraTik kazhalE periyapatat talaivarelAm niRkunilai ituOr peNuraien ReLLutiyO koLLutiyO tOzhi ariyaperum poruLmaRaikaL AkamangkaL uraikkum ANaiyuming kItitaRkOr aiyamilai aRiyE.

மதம்எனும்பேய் பிடித்தாட்ட ஆடுகின்றோர் எல்லாம் மன்றிடத்தே வள்ளல்செயும் மாநடம்காண் குவரோ சதம்எனவே இருக்கின்றார் படுவதறிந் திலரே சாகாத கல்விகற்கும் தரம்இவர்க்கும் உளதோ பதம்அறியா இந்தமதவாதிகளோ சிற்றம் பலநடங்கண் டுய்ந்தேனைச் சிலபுகன்றார் என்றாய் சுதைமொழிநீ அன்றுசொன்ன வார்த்தைஅன்றோ இன்று தோத்திரஞ்செய் தாங்காங்கே தொழுகின்றார் காணே.

matamenumpEy piTittATTa ATukinROr ellAm manRiTattE vaLLalcheyum mAnaTamkAN kuvarO chatamenavE irukkinRAr paTuvataRin tilarE chAkAta kalvikaRkum taramivarkkum uLatO patamaRiyA intamatavAtikaLO chiRRam palanaTangkaN TuyntEnaich chilapukanRAr enRAy chutaimozhinI anRuchonna vArttaianRO inRu tOttiranjchey tAngkAngkE tozhukinRAr kANE.

எவ்வுலகில் எவ்வௌர்க்கும் அரும்பெருஞ்சோ தியரே இறைவர்என்ப தறியாதே இம்மதவா திகள்தாம் கவ்வைபெறு குருடர்கரி கண்டகதை போலே கதைக்கின்றார் சாகாத கல்விநிலை அறியார் நவ்விவிழி யாய்இவரோ சிலபுகன்றார் என்றாய் ஞானநடம் கண்டேன்மெய்த் தேன்அமுதம் உண்டேன் செவ்வைபெறு சமரசசன் மார்க்கசங்கந் தனிலே சேர்ந்தேன்அத் தீமொழியும் தேமொழிஆ யினவே.

evvulakil evvaurkkum arumperunjchO tiyarE iRaivarenpa taRiyAtE immatavA tikaLtAm kavvaipeRu kuruTarkari kaNTakatai pOlE kataikkinRAr chAkAta kalvinilai aRiyAr navvivizhi yAyivarO chilapukanRAr enRAy njAnanaTam kaNTEnmeyt tEnamutam uNTEn chevvaipeRu chamarachachan mArkkachangkan tanilE chErntEnat tImozhiyum tEmozhiA yinavE.

பெருகியபே ரருளுடையார் அம்பலத்தே நடிக்கும் பெருந்தகைஎன் கணவர்திருப் பேர்புகல்என் கின்றாய் அருகர்புத்த ராதிஎன்பேன் அயன்என்பேன் நாரா யணன்என்பேன் அரன்என்பேன் ஆதிசிவன் என்பேன் பருகுசதா சிவம்என்பேன் சத்திசிவம் என்பேன் பரமம்என்பேன் பிரமம்என்பேன் பரப்பிரமம் என்பேன் துருவுசுத்தப் பிரமம்என்பேன் துரியநிறை வென்பேன் சுத்தசிவம் என்பன்இவை சித்துவிளை யாட்டே.

perukiyapE raruLuTaiyAr ampalattE naTikkum peruntakaien kaNavartirup pErpukalen kinRAy arukarputta rAtienpEn ayanenpEn nArA yaNanenpEn aranenpEn Atichivan enpEn parukuchatA chivamenpEn chattichivam enpEn paramamenpEn piramamenpEn parappiramam enpEn turuvuchuttap piramamenpEn turiyaniRai venpEn chuttachivam enpanivai chittuviLai yATTE.

சிற்சபையில் நடிக்கின்ற நாயகனார் தமக்குச் சேர்ந்தபுறச் சமயப்பேர் பொருந்துவதோ என்றாய் பிற்சமயத் தார்பெயரும் அவர்பெயரே கண்டாய் பித்தர்என்றே பெயர்படைத்தார்க் கெப்பெயர்ஒவ் வாதோ அச்சமயத் தேவர்மட்டோ நின்பெயர்என் பெயரும் அவர்பெயரே எவ்வுயிரின் பெயரும்அவர் பெயரே சிற்சபையில் என்கணவர் செய்யும்ஒரு ஞானத் திருக்கூத்துக் கண்டளவே தெளியும்இது தோழி.

chiRchapaiyil naTikkinRa nAyakanAr tamakkuch chErntapuRach chamayappEr poruntuvatO enRAy piRchamayat tArpeyarum avarpeyarE kaNTAy pittarenRE peyarpaTaittArk keppeyarov vAtO achchamayat tEvarmaTTO ninpeyaren peyarum avarpeyarE evvuyirin peyarumavar peyarE chiRchapaiyil enkaNavar cheyyumoru njAnat tirukkUttuk kaNTaLavE teLiyumitu tOzhi.

எப்பொருட்கும் எவ்வுயிர்க்கும் உள்ளகத்தும் புறத்தும் இயல்உண்மை அறிவின்ப வடிவாகி நடிக்கும் மெய்ப்பொருளாம் சிவம்ஒன்றே என்றறிந்தேன் உனக்கும் விளம்புகின்றேன் மடவாய்நீ கிளம்புகின்றாய் மீட்டும் இப்பொருள்அப் பொருள்என்றே இசைப்பதென்னே பொதுவில் இறைவர்செயும் நிரதிசய இன்பநடந் தனைநீ பைப்பறவே காணுதியேல் அத்தருணத் தெல்லாம் பட்டநடுப் பகல்போல வெட்டவெளி யாமே.

epporuTkum evvuyirkkum uLLakattum puRattum iyaluNmai aRivinpa vaTivAki naTikkum meypporuLAm chivamonRE enRaRintEn unakkum viLampukinREn maTavAynI kiLampukinRAy mITTum ipporuLap poruLenRE ichaippatennE potuvil iRaivarcheyum niratichaya inpanaTan tanainI paippaRavE kANutiyEl attaruNat tellAm paTTanaTup pakalpOla veTTaveLi yAmE.

காணாத காட்சியெலாம் காண்கின்றேன் பொதுவில் கருணைநடம் புரிகின்ற கணவரைஉட் கலந்தேன் கோணாத மேல்நிலைமேல் இன்பஅனு பவத்தில் குறையாத வாழ்வடைந்தேன் தாழ்வனைத்தும் தவிர்ந்தேன் நாணாளும் திருப்பொதுவில் நடம்பாடிப் பாடி நயக்கின்றேன் நற்றவரும் வியக்கின்ற படியே மாணாகம் பொன்ஆகம் ஆகவரம் பெற்றேன் வள்ளல்அருள் நோக்கடைந்தேன் கண்டாய்என் தோழி.

kANAta kATchiyelAm kANkinREn potuvil karuNainaTam purikinRa kaNavaraiuT kalantEn kONAta mElnilaimEl inpaanu pavattil kuRaiyAta vAzhvaTaintEn tAzhvanaittum tavirntEn nANALum tiruppotuvil naTampATip pATi nayakkinREn naRRavarum viyakkinRa paTiyE mANAkam ponAkam Akavaram peRREn vaLLalaruL nOkkaTaintEn kaNTAyen tOzhi.

சாதிசம யங்களிலே வீதிபல வகுத்த சாத்திரக்குப் பைகள்எல்லாம் பாத்திரம்அன் றெனவே ஆதியில்என் உளத்திருந்தே அறிவித்த படியே அன்பால்இன் றுண்மைநிலை அறிவிக்க அறிந்தேன் ஓதிஉணர்ந் தோர்புகழும் சமரசசன் மார்க்கம் உற்றேன்சிற் சபைகாணப் பெற்றேன்மெய்ப் பொருளாம் சோதிநடத் தரசைஎன்றன் உயிர்க்குயிராம் பதியைச் சுத்தசிவ நிறைவைஉள்ளே பெற்றுமகிழ்ந் தேனே.

chAtichama yangkaLilE vItipala vakutta chAttirakkup paikaLellAm pAttiraman RenavE Atiyilen uLattiruntE aRivitta paTiyE anpAlin RuNmainilai aRivikka aRintEn OtiuNarn tOrpukazhum chamarachachan mArkkam uRREnchiR chapaikANap peRREnmeyp poruLAm chOtinaTat tarachaienRan uyirkkuyirAm patiyaich chuttachiva niRaivaiuLLE peRRumakizhn tEnE.

சரியைநிலை நான்கும்ஒரு கிரியைநிலை நான்கும் தனியோக நிலைநான்கும் தனித்தனிகண் டறிந்தேன் உரியசிவ ஞானநிலை நான்கும்அருள் ஒளியால் ஒன்றொன்றா அறிந்தேன்மேல் உண்மைநிலை பெற்றேன் அரியசிவ சித்தாந்த வேதாந்த முதலாம் ஆறந்த நிலைஅறிந்தேன் அப்பால்நின் றோங்கும் பெரியசிவ அனுபவத்தால் சமரசசன் மார்க்கம் பெற்றேன்இங் கிறவாமை உற்றேன்காண் தோழி.

chariyainilai nAnkumoru kiriyainilai nAnkum taniyOka nilainAnkum tanittanikaN TaRintEn uriyachiva njAnanilai nAnkumaruL oLiyAl onRonRA aRintEnmEl uNmainilai peRREn ariyachiva chittAnta vEtAnta mutalAm ARanta nilaiaRintEn appAlnin ROngkum periyachiva anupavattAl chamarachachan mArkkam peRREning kiRavAmai uRREnkAN tOzhi.

நான்பசித்த போதெல்லாம் தான்பசித்தார் ஆகி நல்லதிரு அமுதளித்தே அல்லல்பசி தவிர்த்தே ஊன்பதித்த என்னுடைய உளத்தேதம் முடைய உபயபதம் பதித்தருளி அபயம்எனக் களித்தார் வான்பதிக்கும் கிடைப்பரியார் சிற்சபையில் நடிக்கும் மணவாளர் எனைப்புணர்ந்த புறப்புணர்ச்சித் தருணம் தான்பதித்த பொன்வடிவம் தனைஅடைந்து களித்தேன் சாற்றும்அகப் புணர்ச்சியின்ஆம் ஏற்றம் உரைப் பதுவே.

nAnpachitta pOtellAm tAnpachittAr Aki nallatiru amutaLittE allalpachi tavirttE Unpatitta ennuTaiya uLattEtam muTaiya upayapatam patittaruLi apayamenak kaLittAr vAnpatikkum kiTaippariyAr chiRchapaiyil naTikkum maNavALar enaippuNarnta puRappuNarchchit taruNam tAnpatitta ponvaTivam tanaiaTaintu kaLittEn chARRumakap puNarchchiyinAm ERRam uraip patuvE.

துருவுபர சாக்கிரத்தைக் கண்டுகொண்டேன் பரம சொப்பனங்கண் டேன்பரம சுழுத்தியுங்கண் டுணர்ந்தேன் குருபிரம சாக்கிரத்தைக் கண்டேன்பின் பிரமம் குலவியசொப் பனங்கண்டேன் சிவசுழுத்தி கண்டேன் குருதுரியம் காண்கின்றேன் சமரசசன் மார்க்கம் கூடினேன் பொதுவில்அருட் கூத்தாடும் கணவர் மருவிடப்பெற் றவர்வடிவம் நான்ஆனேன் களித்து வாழ்கின்றேன் எதிர்அற்ற வாழ்க்கையில்என் தோழி.

turuvupara chAkkirattaik kaNTukoNTEn parama choppanangkaN TEnparama chuzhuttiyungkaN TuNarntEn kurupirama chAkkirattaik kaNTEnpin piramam kulaviyachop panangkaNTEn chivachuzhutti kaNTEn kuruturiyam kANkinREn chamarachachan mArkkam kUTinEn potuvilaruT kUttATum kaNavar maruviTappeR RavarvaTivam nAnAnEn kaLittu vAzhkinREn etiraRRa vAzhkkaiyilen tOzhi.

தனிப்படும்ஓர் சுத்தசிவ சாக்கிரநல் நிலையில் தனித்திருந்தேன் சுத்தசிவ சொப்பனத்தே சார்ந்தேன் கனிப்படுமெய்ச் சுத்தசிவ சுழுத்தியிலே களித்தேன் கலந்துகொண்டேன் சுத்தசிவ துரியநிலை அதுவாய்ச் செனிப்பிலதாய் எல்லாமாய் அல்லதுவாம் சுத்த சிவதுரியா தீதத்தே சிவமயமாய் நிறைந்தேன் இனிப்புறுசிற் சபைஇறையைப் பெற்றபரி சதனால் இத்தனையும் பெற்றிங்கே இருக்கின்றேன் தோழி.

tanippaTumOr chuttachiva chAkkiranal nilaiyil tanittiruntEn chuttachiva choppanattE chArntEn kanippaTumeych chuttachiva chuzhuttiyilE kaLittEn kalantukoNTEn chuttachiva turiyanilai atuvAych chenippilatAy ellAmAy allatuvAm chutta chivaturiyA tItattE chivamayamAy niRaintEn inippuRuchiR chapaiiRaiyaip peRRapari chatanAl ittanaiyum peRRingkE irukkinREn tOzhi.

அருட்சோதித் தலைவர்எனக் கன்புடைய கணவர் அழகியபொன் மேனியைநான் தழுவிநின்ற தருணம் இருட்சாதித் தத்துவங்கள் எல்லாம்போ யினவால் எங்கணும்பே ரொளிமயமாய் இருந்தனஆங் கவர்தாம் மருட்சாதி நீக்கிஎனைப் புணர்ந்தஒரு தருணம் மன்னுசிவா னந்தமயம் ஆகிநிறை வுற்றேன் தெருட்சார்பில் இருந்தோங்கு சமரசசன் மார்க்கத் திருச்சபைக்கண் உற்றேன்என் திருக்கணவ ருடனே.

aruTchOtit talaivarenak kanpuTaiya kaNavar azhakiyapon mEniyainAn tazhuvininRa taruNam iruTchAtit tattuvangkaL ellAmpO yinavAl engkaNumpE roLimayamAy iruntanaAng kavartAm maruTchAti nIkkienaip puNarntaoru taruNam mannuchivA nantamayam AkiniRai vuRREn teruTchArpil iruntOngku chamarachachan mArkkat tiruchchapaikkaN uRREnen tirukkaNava ruTanE.

புறப்புணர்ச்சி என்கணவர் புரிந்ததரு ணந்தான் புத்தமுதம் நான்உண்டு பூரித்த தருணம் சிறப்புணர்ச்சி மயமாகி அகப்புணர்ச்சி அவர்தாம் செய்ததரு ணச்சுகத்தைச் செப்புவதெப் படியோ பிறப்புணர்ச்சி விடயமிலை சுத்தசிவா னந்தப் பெரும்போகப் பெருஞ்சுகந்தான் பெருகிஎங்கும் நிறைந்தே மறப்புணர்ச்சி இல்லாதே நான்அதுவாய் அதுஎன் மயமாய்ச்சின் மயமாய்த்தன் மயமான நிலையே.

puRappuNarchchi enkaNavar purintataru NantAn puttamutam nAnuNTu pUritta taruNam chiRappuNarchchi mayamAki akappuNarchchi avartAm cheytataru Nachchukattaich cheppuvatep paTiyO piRappuNarchchi viTayamilai chuttachivA nantap perumpOkap perunjchukantAn perukiengkum niRaintE maRappuNarchchi illAtE nAnatuvAy atuen mayamAychchin mayamAyttan mayamAna nilaiyE.

தாயினும்பே ரருளுடையார் என்னுயிரில் கலந்த தனித்தலைவர் நான்செய்தபெருந் தவத்தாலே கிடைத்தார் வாயினும்ஓர் மனத்தினும்மா மதியினும்எத் திறத்தும் மதித்தளத்தற் கருந்துரிய மன்றில்நடம் புரிவார் ஆயினும்என் அளவின்மிக எளியர்என என்னை அகம்புணர்ந்தார் புறம்புணர்ந்தார் புறப்புணர்ச்சித் தருணம் தூயஒளி பெற்றழியா தோங்குவடி வானேன் சுகமயமாம் அகப்புணர்ச்சி சொல்லுவதெப் படியோ.

tAyinumpE raruLuTaiyAr ennuyiril kalanta tanittalaivar nAncheytaperun tavattAlE kiTaittAr vAyinumOr manattinummA matiyinumet tiRattum matittaLattaR karunturiya manRilnaTam purivAr Ayinumen aLavinmika eLiyarena ennai akampuNarntAr puRampuNarntAr puRappuNarchchit taruNam tUyaoLi peRRazhiyA tOngkuvaTi vAnEn chukamayamAm akappuNarchchi cholluvatep paTiyO.

அறியாத பருவத்தே என்னைவலிந் தழைத்தே ஆடல்செயும் திருவடிக்கே பாடல்செயப் பணித்தார் செறியாத மனச்சிறியேன் செய்தபிழை எல்லாம் திருவிளையாட் டெனக்கொண்டே திருமாலை அணிந்தார் பிறியாமல் என்னுயிரில் கலந்துகலந் தினிக்கும் பெருந்தலைவர் நடராயர் எனைப்புணர்ந்தார் அருளாம் அறிவாளர் புறப்புணர்ச்சி எனைஅழியா தோங்க அருளியதீண் டகப்புணர்ச்சி அளவுரைக்க லாமே.

aRiyAta paruvattE ennaivalin tazhaittE ATalcheyum tiruvaTikkE pATalcheyap paNittAr cheRiyAta manachchiRiyEn cheytapizhai ellAm tiruviLaiyAT TenakkoNTE tirumAlai aNintAr piRiyAmal ennuyiril kalantukalan tinikkum peruntalaivar naTarAyar enaippuNarntAr aruLAm aRivALar puRappuNarchchi enaiazhiyA tOngka aruLiyatIN TakappuNarchchi aLavuraikka lAmE.