திருவருட்பா · 2அருட்பிரகாச மாலை

தன்னுருவங் காட்டாத மலஇரவு விடியுந் தருணத்தே உதயஞ்செய் தாள்மலர்கள் வருந்தப் பொன்னுருவத் திருமேனி கொண்டுநடந் தடியேன் பொருந்துமிடத் தடைந்துகத வந்திறக்கப் புரிந்து தன்னுருவம் போன்றதொன்றங் கெனை அழைத்தென் கரத்தே தந்தருளி மகிழ்ந்திங்கே தங்குகஎன் றுரைத்தாய் என்னுருவம் எனக்குணர்த்தி அருளியநின் பெருமை என்னுரைப்பேன் மணிமன்றில் இன்பநடத் தரசே.

tannuruvang kATTAta malairavu viTiyun taruNattE utayanjchey tALmalarkaL varuntap ponnuruvat tirumEni koNTunaTan taTiyEn poruntumiTat taTaintukata vantiRakkap purintu tannuruvam pOnRatonRang kenai azhaitten karattE tantaruLi makizhntingkE tangkukaen RuraittAy ennuruvam enakkuNartti aruLiyanin perumai ennuraippEn maNimanRil inpanaTat tarachE.

அண்டவகை பிண்டவகை அனைத்தும்உதித் தொடுங்கும் அணிமலர்ச்சே வடிவருத்தம் அடையநடந் தருளிக் கண்டவருங் காணாத நடுஇரவு தனில்யான் கருதுமிடத் தடைந்துகத வந்திறக்கப் புரிந்து தொண்டனென் எனையும்அழைத் தென்கையில்ஒன் றளித்தாய் துரையேநின் அருட்பெருமைத் தொண்மையைஎன் என்பேன் உண்டவர்கள் உணுந்தோறும் உவட்டாத அமுதே உயர்பொதுவில் இன்பநடம் உடையபரம் பொருளே.

aNTavakai piNTavakai anaittumutit toTungkum aNimalarchchE vaTivaruttam aTaiyanaTan taruLik kaNTavarung kANAta naTuiravu tanilyAn karutumiTat taTaintukata vantiRakkap purintu toNTanen enaiyumazhait tenkaiyilon RaLittAy turaiyEnin aruTperumait toNmaiyaien enpEn uNTavarkaL uNuntORum uvaTTAta amutE uyarpotuvil inpanaTam uTaiyaparam poruLE.

அறிவுடையார் உள்ளகப்போ தலருகின்ற தருணத் தருள்மணத்தே னாகிஉற்ற அடிஇணைகள் வருந்தப் பிறிவுடையேன் இருக்குமிடந் தேடிநடந் தடைந்து பெருங்கதவந் திறப்பித்துப் பேயன்எனை அழைத்துச் செறிவுடையாய் இதுவாங்கென் றுதவவும்நான் மறுப்பத் திரும்பவும்என் கைதனிலே சேரஅளித் தனையே பொறிவறியேன் அளவினில்உன் கருணையைஎன் என்பேன் பொற்பொதுவில் நடம்புரியும் பூரணவான் பொருளே.

aRivuTaiyAr uLLakappO talarukinRa taruNat taruLmaNattE nAkiuRRa aTiiNaikaL varuntap piRivuTaiyEn irukkumiTan tETinaTan taTaintu perungkatavan tiRappittup pEyanenai azhaittuch cheRivuTaiyAy ituvAngken RutavavumnAn maRuppat tirumpavumen kaitanilE chEraaLit tanaiyE poRivaRiyEn aLavinilun karuNaiyaien enpEn poRpotuvil naTampuriyum pUraNavAn poruLE.

விடையமொன்றுங் காணாத வெளிநடுவே ஒளியாய் விளங்குகின்ற சேவடிகள் மிகவருந்த நடந்து கடையனையுங் குறிக்கொண்டு கருதுமிடத் தடைந்து கதவுதிறப் பித்தெனது கையில்ஒன்று கொடுக்க இடையின்அது நான்மறுப்பு மறுக்கேல்என் மகனே என்றுபின்னுங் கொடுத்தாய்நின் இன்னருள்என் என்பேன் உடையபரம் பொருளேஎன் உயிர்த்துணையே பொதுவில் உய்யும்வகை அருள்நடனஞ் செய்யும்ஒளி மணியே.

viTaiyamonRung kANAta veLinaTuvE oLiyAy viLangkukinRa chEvaTikaL mikavarunta naTantu kaTaiyanaiyung kuRikkoNTu karutumiTat taTaintu katavutiRap pittenatu kaiyilonRu koTukka iTaiyinatu nAnmaRuppu maRukkElen makanE enRupinnung koTuttAynin innaruLen enpEn uTaiyaparam poruLEen uyirttuNaiyE potuvil uyyumvakai aruLnaTananj cheyyumoLi maNiyE.

நான்தனிக்குந் தரணத்தே தோன்றுகின்ற துணையாய் நான்தனியா இடத்தெனக்குத் தோன்றாத துணையாய் ஏன்றருளுந் திருவடிகள் வருந்தநடந் தருளி யானுறையும் இடத்தடைந்து கதவுதிறப் பித்து ஆன்றஎனை அழைத்தெனது கையில்ஒன்று கொடுத்தாய்க் கறிவிலயேன் செய்யும்வகை அறியேன்நின் கருணை ஈன்றவட்கும் இல்லைஎன நன்கறிந்தேன் பொதுவில் இன்பநடம் புரிகின்ற என்னுயிர்நா யகனே.

nAntanikkun taraNattE tOnRukinRa tuNaiyAy nAntaniyA iTattenakkut tOnRAta tuNaiyAy EnRaruLun tiruvaTikaL varuntanaTan taruLi yAnuRaiyum iTattaTaintu katavutiRap pittu AnRaenai azhaittenatu kaiyilonRu koTuttAyk kaRivilayEn cheyyumvakai aRiyEnnin karuNai InRavaTkum illaiena nankaRintEn potuvil inpanaTam purikinRa ennuyirnA yakanE.

அருள்விளங்கும் உள்ளகத்தே அதுஅதுவாய் விளங்கும் அணிமலர்ச்சே வடிவருத்தம் அடையநடந் தருளிப் பொருள்விளங்கா நடுஇரவில் நானுறையும் இடத்தே போந்துதெருக் காப்பவிழ்க்கப் புரிந்தெனைஅங் கழைத்துத் தெருள்விளங்கும் ஒருபொருள்என் செங்கைதனில் அளித்தாய் சிவபெருமான் பெருங்கருணைத் திறத்தினைஎன் என்பேன் மருள்விளங்கி உணர்ச்சியுறத் திருமணிமன் றிடத்தே மன்னுயிர்க் கின்பருள வயங்குநடத் தரசே.

aruLviLangkum uLLakattE atuatuvAy viLangkum aNimalarchchE vaTivaruttam aTaiyanaTan taruLip poruLviLangkA naTuiravil nAnuRaiyum iTattE pOntuteruk kAppavizhkkap purintenaiang kazhaittut teruLviLangkum oruporuLen chengkaitanil aLittAy chivaperumAn perungkaruNait tiRattinaien enpEn maruLviLangki uNarchchiyuRat tirumaNiman RiTattE mannuyirk kinparuLa vayangkunaTat tarachE.

பருவமுறு தருணத்தே சர்க்கரையும் தேனும் பாலுநெய்யும் அளிந்தநறும் பழரசமும் போல மருவும்உளம் உயிர்உணர்வோ டெல்லாந்தித் திக்க வயங்கும்அடி யிணைகள்மிக வருந்தநடந் தருளித் தெருவடைந்து நானிருக்கு மனைக்காப்புத் திறக்கச் செய்தருளிப் பொருள்ஒன்றென் செங்கைதனில் அளித்தாய் திருமணிமன் றிடைநடிக்கும் பெருமான்நின் கருணைத் திறத்தினைஇச் சிறியேன்நான் செப்புதல்எங் ஙனமே.

paruvamuRu taruNattE charkkaraiyum tEnum pAluneyyum aLintanaRum pazharachamum pOla maruvumuLam uyiruNarvO TellAntit tikka vayangkumaTi yiNaikaLmika varuntanaTan taruLit teruvaTaintu nAnirukku manaikkApput tiRakkach cheytaruLip poruLonRen chengkaitanil aLittAy tirumaNiman RiTainaTikkum perumAnnin karuNait tiRattinaiich chiRiyEnnAn chepputaleng nganamE.

என்அறிவை உண்டருளி என்னுடனே கூடி என்இன்பம் எனக்கருளி என்னையுந்தா னாக்கித் தன்அறிவாய் விளங்குகின்ற பொன்னடிகள் வருந்தத் தனிநடந்து தெருக்கதவந் தாள்திறப்பித் தருளி முன்னறிவில் எனைஅழைத்தென் கையில்ஒன்று கொடுத்த முன்னவநின் இன்னருளை என்எனயான் மொழிவேன் மன்அறிவுக் கறிவாம்பொன் னம்பலத்தே இன்ப வடிவாகி நடிக்கின்ற மாகருணை மலையே.

enaRivai uNTaruLi ennuTanE kUTi eninpam enakkaruLi ennaiyuntA nAkkit tanaRivAy viLangkukinRa ponnaTikaL varuntat taninaTantu terukkatavan tALtiRappit taruLi munnaRivil enaiazhaitten kaiyilonRu koTutta munnavanin innaruLai enenayAn mozhivEn manaRivuk kaRivAmpon nampalattE inpa vaTivAki naTikkinRa mAkaruNai malaiyE.

பரயோக அனுபவத்தே அகம்புறந்தோன் றாத பரஞ்சோதி யாகும்இணைப் பாதமலர் வருந்த வரயோகர் வியப்பஅடி யேன்இருக்கும் இடத்தே வந்துதெருக் கதவுதனைக் காப்பவிழ்க்கப் புரிந்து திரயோகர்க் கரிதிதனை வாங்குகஎன் றெனது செங்கைதனில் அளித்தாய்நின் திருவருள்என் என்பேன் உரயோகர் உளம்போல விளங்குமணி மன்றில் உயிர்க்கின்பந் தரநடனம் உடையபரம் பொருளே.

parayOka anupavattE akampuRantOn RAta paranjchOti yAkumiNaip pAtamalar varunta varayOkar viyappaaTi yEnirukkum iTattE vantuteruk katavutanaik kAppavizhkkap purintu tirayOkark karititanai vAngkukaen Renatu chengkaitanil aLittAynin tiruvaruLen enpEn urayOkar uLampOla viLangkumaNi manRil uyirkkinpan taranaTanam uTaiyaparam poruLE.

சொன்னிறைந்த பொருளும்அதன் இலக்கியமும் ஆகித் துரியநடு விருந்தஅடித் துணைவருந்த நடந்து கொன்னிறைந்த இரவினிடை எழுந்தருளிக் கதவம் கொழுங்காப்பை அவிழ்வித்துக் கொடியேனை அழைத்து என்னிறைந்த ஒருபொருள்என் கையில்அளித் தருளி என்மகனே வாழ்கஎன எழில்திருவாய் மலர்ந்தாய் தன்னிறைந்த நின்கருணைத் தன்மையைஎன் புகல்வேன் தனிமன்றில் ஆனந்தத் தாண்டவஞ்செய் அரசே.

chonniRainta poruLumatan ilakkiyamum Akit turiyanaTu viruntaaTit tuNaivarunta naTantu konniRainta iraviniTai ezhuntaruLik katavam kozhungkAppai avizhvittuk koTiyEnai azhaittu enniRainta oruporuLen kaiyilaLit taruLi enmakanE vAzhkaena ezhiltiruvAy malarntAy tanniRainta ninkaruNait tanmaiyaien pukalvEn tanimanRil Anantat tANTavanjchey arachE.

முத்திஒன்று வியத்திஒன்று காண்மின்என்றா கமத்தின் முடிகள்முடித் துரைகின்ற அடிகள்மிக வருந்தப் பத்திஒன்றும் இல்லாத கடைப்புலையேன் பொருட்டாப் படிற்றுளத்தேன் இருக்கும்இடந் தனைத்தேடி நடந்து சித்திஒன்று திருமேனி காட்டிமனைக் கதவம் திறப்பித்தங் கெனைஅழைத்தென் செங்கையிலே மகிழ்ந்து சத்திஒன்று கொடுத்தாய்நின் தண்ணருள்என் என்பேன் தனிமன்றுள் ஆனந்தத் தாண்டவஞ்செய் அரசே.

muttionRu viyattionRu kANminenRA kamattin muTikaLmuTit turaikinRa aTikaLmika varuntap pattionRum illAta kaTaippulaiyEn poruTTAp paTiRRuLattEn irukkumiTan tanaittETi naTantu chittionRu tirumEni kATTimanaik katavam tiRappittang kenaiazhaitten chengkaiyilE makizhntu chattionRu koTuttAynin taNNaruLen enpEn tanimanRuL Anantat tANTavanjchey arachE.

எனக்குநன்மை தீமையென்ப திரண்டுமொத்த இடத்தே இரண்டும்ஒத்துத் தோன்றுகின்ற எழிற்பதங்கள் வருந்தத் தனக்குநல்ல வண்ணம்ஒன்று தாங்கிநடந் தருளித் தனித்திரவில் கடைப்புலையேன் தங்குமிடத் தடைந்து கனக்குமனைத் தெருக்கதவங் காப்பவிழ்க்கப் புரிந்து களிப்பொடெனை அழைத்தெனது கையில்ஒன்று கொடுத்து உனக்கினிய வண்ணம்இதென் றுரைத்தருளிச் சென்றாய் உடையவநின் அருட்பெருமை உரைக்கமுடி யாதே.

enakkunanmai tImaiyenpa tiraNTumotta iTattE iraNTumottut tOnRukinRa ezhiRpatangkaL varuntat tanakkunalla vaNNamonRu tAngkinaTan taruLit tanittiravil kaTaippulaiyEn tangkumiTat taTaintu kanakkumanait terukkatavang kAppavizhkkap purintu kaLippoTenai azhaittenatu kaiyilonRu koTuttu unakkiniya vaNNamiten RuraittaruLich chenRAy uTaiyavanin aruTperumai uraikkamuTi yAtE.

இம்மையினோ டம்மையினும் எய்துகின்ற இன்பம் எனைத்தொன்றும் வேண்டாத இயற்கைவருந் தருணம் எம்மையினும் நிறைசொருப சுத்தசுகா ரம்பம் இயற்சொருப சுத்தசுக அனுபவம்என் றிரண்டாய்ச் செம்மையிலே விளங்குகின்ற திருவடிகள் வருந்தச் சிறியேன்பால் அடைந்தெனது செங்கையில்ஒன் றளித்தாய் உம்மையிலே யான்செய்தவம் யாதெனவும் அறியேன் உயர்பொதுவில் இன்பநடம் உடையபரம் பொருளே.

immaiyinO Tammaiyinum eytukinRa inpam enaittonRum vENTAta iyaRkaivarun taruNam emmaiyinum niRaichorupa chuttachukA rampam iyaRchorupa chuttachuka anupavamen RiraNTAych chemmaiyilE viLangkukinRa tiruvaTikaL varuntach chiRiyEnpAl aTaintenatu chengkaiyilon RaLittAy ummaiyilE yAncheytavam yAtenavum aRiyEn uyarpotuvil inpanaTam uTaiyaparam poruLE.

அன்பளிப்பு தொன்றுபின்னர் இன்பளிப்ப தொன்றென் றறிஞரெலாம் மதிக்கின்ற அடிமலர்கள் வருந்த என்பளித்த உடல்கள்தொறும் உயிர்க்குயிராய் இருக்கும் எம்பெருமான் நடந்தருளிக் கதவுதிறப் பித்துத் துன்பளிக்கும் நெஞ்சகத்தென் றனைக்கூவி அழைத்துத் தூயஇள நகைமுகத்தே துளும்பஎனை நோக்கி முன்பளித்த தென்றனது கையில்ஒன்றை அளித்தாய் முன்னவநின் அருட்பெருமை முன்னஅறி யேனே.

anpaLippu tonRupinnar inpaLippa tonRen RaRinjarelAm matikkinRa aTimalarkaL varunta enpaLitta uTalkaLtoRum uyirkkuyirAy irukkum emperumAn naTantaruLik katavutiRap pittut tunpaLikkum nenjchakatten RanaikkUvi azhaittut tUyaiLa nakaimukattE tuLumpaenai nOkki munpaLitta tenRanatu kaiyilonRai aLittAy munnavanin aruTperumai munnaaRi yEnE.

மோகஇருட் கடல்கடத்தும் புணைஒன்று நிறைந்த மோகனசுகம் அளிப்பிக்கும் துணைஒன்றென் றுரைக்கும் யோகமலர்த் திருவடிகள் வருந்தநடந் தருளி உணர்விலியேன் பொருட்டாக இருட்டிரவில் நடந்து போகமனைப் பெருங்கதவந் திறப்பித்துட் புகுந்து புலையேனை அழைத்தொன்று பொருந்தஎன்கை கொடுத்தாய் நாகமணிப் பணிமிளிர அம்பலத்தே நடஞ்செய் நாயகநின் பெருங்கருணை நவிற்றமுடி யாதே.

mOkairuT kaTalkaTattum puNaionRu niRainta mOkanachukam aLippikkum tuNaionRen Ruraikkum yOkamalart tiruvaTikaL varuntanaTan taruLi uNarviliyEn poruTTAka iruTTiravil naTantu pOkamanaip perungkatavan tiRappittuT pukuntu pulaiyEnai azhaittonRu poruntaenkai koTuttAy nAkamaNip paNimiLira ampalattE naTanjchey nAyakanin perungkaruNai naviRRamuTi yAtE.

காணுகின்ற கண்களுக்குக் காட்டுகின்ற ஒளியாய்க் காட்டுகின்ற ஒளிதனக்குக் காட்டுவிக்கும் ஒளியாய் பூணுகின்ற திருவடிகள் வருந்தநடந் தடியேன் பொருந்துமிடத் தடைந்துகத வந்திறக்கப் புரிந்து கோணுகின்ற மனத்தாலே நாணுவதேன் மகனே குறைவறவாழ் கெனமகிழ்ந்து கொடுத்தனைஒன் றெனக்கு மாணுகின்ற நின்னருளின் பெருமையைஎன் என்பேன் மணிமன்றில் ஆனந்த மாநடஞ்செய் அரசே.

kANukinRa kaNkaLukkuk kATTukinRa oLiyAyk kATTukinRa oLitanakkuk kATTuvikkum oLiyAy pUNukinRa tiruvaTikaL varuntanaTan taTiyEn poruntumiTat taTaintukata vantiRakkap purintu kONukinRa manattAlE nANuvatEn makanE kuRaivaRavAzh kenamakizhntu koTuttanaion Renakku mANukinRa ninnaruLin perumaiyaien enpEn maNimanRil Ananta mAnaTanjchey arachE.

ஆறறு தத்துவத்தின் சொரூபமுதல் அனைத்தும் அறிவிக்கும் ஒன்றவற்றின் அப்பாலே இருந்த வீறாய தற்சொருப முதலனைத்தும் அறிவில் விளக்குவிக்கும் ஒன்றென்று விளைவறிந்தோர் விளம்பும் பேறாய திருவடிகள் வருந்தநடந் திரவில் பேயடியேன் இருக்குமிடத் தடைந்தென்னை அழைத்துச் சோறாய பொருள்ஒன்றென் கரத்தளித்தாய் பொதுவில் சோதிநின தருட்பெருமை ஓதிமுடி யாதே.

ARaRu tattuvattin chorUpamutal anaittum aRivikkum onRavaRRin appAlE irunta vIRAya taRchorupa mutalanaittum aRivil viLakkuvikkum onRenRu viLaivaRintOr viLampum pERAya tiruvaTikaL varuntanaTan tiravil pEyaTiyEn irukkumiTat taTaintennai azhaittuch chORAya poruLonRen karattaLittAy potuvil chOtinina taruTperumai OtimuTi yAtE.

கருவிகளை நம்முடனே கலந்துளத்தே இயக்கிக் காட்டுவதொன் றக்கருவி கரணங்கள் அனைத்தும் ஒருவிஅப்பாற் படுத்திநமை ஒருதனியாக் குவதொன் றுபயம்எனப் பெரியர்சொலும் அபயபதம் வருந்தத் துருவிஅடி யேன்இருக்கும் இடத்திரவில் அடைந்து துணிந்தெனது கையில்ஒன்று சோதியுறக் கொடுத்து வெருவியிடேல் இன்றுமுதல் மிகமகிழ்க என்றாய் வித்தகிநின் திருவருளை வியக்கமுடி யாதே.

karuvikaLai nammuTanE kalantuLattE iyakkik kATTuvaton Rakkaruvi karaNangkaL anaittum oruviappAR paTuttinamai orutaniyAk kuvaton Rupayamenap periyarcholum apayapatam varuntat turuviaTi yEnirukkum iTattiravil aTaintu tuNintenatu kaiyilonRu chOtiyuRak koTuttu veruviyiTEl inRumutal mikamakizhka enRAy vittakinin tiruvaruLai viyakkamuTi yAtE.

ஆதியிலே கலப்பொழிய ஆன்மசுத்தி அளித்தாங் கதுஅதுஆக் குவதொன்றாம் அதுஅதுவாய் ஆக்கும் சோதியிலே தானாகிச் சூழ்வதொன்றாம் என்று சூழ்ச்சிஅறிந் தோர்புகலும் துணையடிகள் வருந்த வீதியிலே நடந்தடியேன் இருக்கும்இடந் தேடி விரும்பிஅடைந் தெனைக்கூவி விளைவொன்று கொடுத்தாய் பாதியிலே ஒன்றான பசுபதிநின் கருணைப் பண்மைபஅறிந் தேன்ஒழியா நண்பைஅடைந் தேனே.

AtiyilE kalappozhiya Anmachutti aLittAng katuatuAk kuvatonRAm atuatuvAy Akkum chOtiyilE tAnAkich chUzhvatonRAm enRu chUzhchchiaRin tOrpukalum tuNaiyaTikaL varunta vItiyilE naTantaTiyEn irukkumiTan tETi virumpiaTain tenaikkUvi viLaivonRu koTuttAy pAtiyilE onRAna pachupatinin karuNaip paNmaipaaRin tEnozhiyA naNpaiaTain tEnE.

இருட்டாய மலச்சிறையில் இருக்கும்நமை எல்லாம் எடுப்பதொன்றாம் இன்பநிலை கொடுப்பதொன்றாம் எனவே பொருட்டாயர் போற்றுகின்ற பொன்னடிகள் வருந்தப் பொறையிரவில் யானிருக்கும் இடந்தேடிப் புகுந்து மருட்டாயத் திருந்தேனைக் கூவிவர வழைத்து வண்ணம்ஒன்றென் கைதனிலே மகிழ்ந்தளித்தாய் நின்றன் அருட்டாயப் பெருமைதனை என்னுரைப்பேன் பொதுவில் ஆனந்தத் திருநடஞ்செய் தருளுகின்ற அரசே.

iruTTAya malachchiRaiyil irukkumnamai ellAm eTuppatonRAm inpanilai koTuppatonRAm enavE poruTTAyar pORRukinRa ponnaTikaL varuntap poRaiyiravil yAnirukkum iTantETip pukuntu maruTTAyat tiruntEnaik kUvivara vazhaittu vaNNamonRen kaitanilE makizhntaLittAy ninRan aruTTAyap perumaitanai ennuraippEn potuvil Anantat tirunaTanjchey taruLukinRa arachE.

உன்மனியின் உள்ளகத்தே ஒளிருவதொன் றாகி உற்றஅதன் வெளிப்புறத்தே ஓங்குவதொன் றாகிச் சின்மயமாய் விளங்குகின்ற திருவடிகள் வருந்தச் சிறுநாயேன் பொருட்டாகத் தெருவில்நடந் தருளிப் பொன்மயமாந் திருமேனி விளங்கஎன்பால் அடைந்து பொருள்ஒன்றென் கைதனிலே பொருந்தஅளித் தனையே நின்மலனே நின்னருளை என்புகல்வேன் பொதுவில் நிறைந்தஇன்ப வடிவாகி நிருத்தம்இடும் பதியே.

unmaniyin uLLakattE oLiruvaton RAki uRRaatan veLippuRattE Ongkuvaton RAkich chinmayamAy viLangkukinRa tiruvaTikaL varuntach chiRunAyEn poruTTAkat teruvilnaTan taruLip ponmayamAn tirumEni viLangkaenpAl aTaintu poruLonRen kaitanilE poruntaaLit tanaiyE ninmalanE ninnaruLai enpukalvEn potuvil niRaintainpa vaTivAki niruttamiTum patiyE.

ஐவர்களுக் கைந்தொழிலும் அளித்திடுவ தொன்றாம் அத்தொழிற்கா ரணம்புரிந்து களித்திடுவ தொன்றாம் தெய்வநெறி என்றறிஞர் புகழ்ந்துபுகழ்ந் தேத்துந் திருவடிகள் மிகவருந்தத் தெருவினிடை நடந்து கைவரயான் இருக்கும்மணைக் கதவுதிறப் பித்துக் களித்தெனைஅங் கழைத்தெனது கையில்ஒன்று கொடுத்தாய் சைவமணி மன்றிடத்தே தனிநடனம் புரியும் தற்பரநின் அருட்பெருமை சாற்றமுடி யாதே.

aivarkaLuk kaintozhilum aLittiTuva tonRAm attozhiRkA raNampurintu kaLittiTuva tonRAm teyvaneRi enRaRinjar pukazhntupukazhn tEttun tiruvaTikaL mikavaruntat teruviniTai naTantu kaivarayAn irukkummaNaik katavutiRap pittuk kaLittenaiang kazhaittenatu kaiyilonRu koTuttAy chaivamaNi manRiTattE taninaTanam puriyum taRparanin aruTperumai chARRamuTi yAtE.

அருளுதிக்குந் தருணத்தே அமுதவடி வாகி ஆனந்த மயமாகி அமர்ந்ததிரு வடிகள் இருளுதிக்கும் இரவினிடை வருந்தநடந் தருளி யானிருக்கும் மனைக்கதவந் திறப்பித்தங் கடைந்து மருளுதிக்கும் மனத்தேனை வரவழைத்து நோக்கி மகிழ்ந்தெனது கரத்தொன்று வழங்கியசற் குருவே தெருளுதிக்கும் மணிமன்றில் திருநடஞ்செய் அரசே சிவபெருமான் நின்கருணைத் திறத்தைவியக் கேனே .

aruLutikkun taruNattE amutavaTi vAki Ananta mayamAki amarntatiru vaTikaL iruLutikkum iraviniTai varuntanaTan taruLi yAnirukkum manaikkatavan tiRappittang kaTaintu maruLutikkum manattEnai varavazhaittu nOkki makizhntenatu karattonRu vazhangkiyachaR kuruvE teruLutikkum maNimanRil tirunaTanjchey arachE chivaperumAn ninkaruNait tiRattaiviyak kEnE .

நான்கண்ட போதுசுயஞ் சோதிமய மாகி நான்பிடித்த போதுமதி நளினவண்ண மாகித் தேன்கொண்ட பாலெனநான் சிந்திக்குந் தோறுந் தித்திப்ப தாகிஎன்றன் சென்னிமிசை மகிழ்ந்து தான்கொண்டு வைத்தஅந்நாள் சில்லென்றென் உடம்பும் தகஉயிருங் குளிர்வித்த தாண்மலர்கள் வருந்த வான்கொண்டு நடந்திங்கு வந்தெனக்கும் அளித்தாய் மன்றில்நடத் தரசேநின் மாகருணை வியப்பே.

nAnkaNTa pOtuchuyanj chOtimaya mAki nAnpiTitta pOtumati naLinavaNNa mAkit tEnkoNTa pAlenanAn chintikkun tORun tittippa tAkienRan chennimichai makizhntu tAnkoNTu vaittaannAL chillenRen uTampum takauyirung kuLirvitta tANmalarkaL varunta vAnkoNTu naTantingku vantenakkum aLittAy manRilnaTat tarachEnin mAkaruNai viyappE.

யோகாந்த மிசைஇருப்ப தொன்றுகலாந் தத்தே உவந்திருப்ப தொன்றெனமெய் யுணர்வுடையோர் உணர்வால் ஏகாந்தத் திருந்துணரும் இணையடிகள் வருந்த என்பொருட்டாய் யானிருக்கும் இடந்தேடி நடந்து வாகாந்தச் சணிக்கதவந் திறப்பித்தங் கென்னை வரவழைத்தென் கைதனிலே மகிழ்ந்தொன்று கொடுத்தாய் மோகாந்த காரம்அறுத் தவர்ஏத்தப் பொதுவில் முயங்கிநடம் புரிகின்ற முக்கனுடை அரசே.

yOkAnta michaiiruppa tonRukalAn tattE uvantiruppa tonRenamey yuNarvuTaiyOr uNarvAl EkAntat tiruntuNarum iNaiyaTikaL varunta enporuTTAy yAnirukkum iTantETi naTantu vAkAntach chaNikkatavan tiRappittang kennai varavazhaitten kaitanilE makizhntonRu koTuttAy mOkAnta kAramaRut tavarEttap potuvil muyangkinaTam purikinRa mukkanuTai arachE.

மகமதிக்கு மறையும்மறை யான்மதிக்கும் அயனும் மகிழ்ந்தயனான் மதிக்கும்நெடு மாலும்நெடு மாலான் மிகமதிக்கும் உருத்திரனும் உருத்திரனால் மதிக்கும் மேலவனும் அவன்மதிக்க விளங்குசதா சிவனும் தகமதிக்குந் தோறும்அவர் அவர்உளத்தின் மேலும் தலைமேலும் மறைந்துறையுந் தாள்மலர்கள் வருந்த அகமதிக்க நடந்தென்பால் அடைந்தொன்று கொடுத்தாய் அம்பலத்தில் ஆடுகின்றாய் அருட்பெருமை வியப்பே.

makamatikku maRaiyummaRai yAnmatikkum ayanum makizhntayanAn matikkumneTu mAlumneTu mAlAn mikamatikkum uruttiranum uruttiranAl matikkum mElavanum avanmatikka viLangkuchatA chivanum takamatikkun tORumavar avaruLattin mElum talaimElum maRaintuRaiyun tALmalarkaL varunta akamatikka naTantenpAl aTaintonRu koTuttAy ampalattil ATukinRAy aruTperumai viyappE.

இருவினைஒப் பாகிமல பரிபாகம் பொருந்தல் எத்தருணம் அத்தருணத் தியல்ஞான ஒளியாம் உருவினையுற் றுள்ளகத்தும் பிரணவமே வடிவாய் உற்றுவெளிப் புறத்தும்எழுந் துணர்த்திஉரைத் தருளும் திருவடிகள் மிகவருந்த நடந்தெளியேன் பொருட்டாத் தெருக்கவந் திறப்பித்துச் சிறியேனை அழைத்துக் குருவடிவங் காட்டிஒன்று கொடுத்தாய் என்கரத்தே குணக்குன்றே நின்னருட்கென் குற்றமெலாங் குணமே.

iruvinaiop pAkimala paripAkam poruntal ettaruNam attaruNat tiyalnjAna oLiyAm uruvinaiyuR RuLLakattum piraNavamE vaTivAy uRRuveLip puRattumezhun tuNarttiurait taruLum tiruvaTikaL mikavarunta naTanteLiyEn poruTTAt terukkavan tiRappittuch chiRiyEnai azhaittuk kuruvaTivang kATTionRu koTuttAy enkarattE kuNakkunRE ninnaruTken kuRRamelAng kuNamE.

தம்மடியார் வருந்திலது சகியாதக் கணத்தே சார்ந்துவருத் தங்களெலாந் தயவினொடு தவிர்த்தே எம்மடியார் என்றுகொளும் இணையடிகள் வருந்த இரவினிடை நடந்தெளியேன் இருக்கும்இடத் தடைந்து கம்மடியாக் கதவுபெருங் காப்பவிழப் புரிந்து கடையேனை அழைத்தெனது கையில்ஒன்று கொடுத்து நம்மடியான் என்றெனையுந் திருவுளத்தே அடைத்தாய் நடம்புரியும் நாயகநின் நற்கருணை வியப்பே.

tammaTiyAr varuntilatu chakiyAtak kaNattE chArntuvarut tangkaLelAn tayavinoTu tavirttE emmaTiyAr enRukoLum iNaiyaTikaL varunta iraviniTai naTanteLiyEn irukkumiTat taTaintu kammaTiyAk katavuperung kAppavizhap purintu kaTaiyEnai azhaittenatu kaiyilonRu koTuttu nammaTiyAn enRenaiyun tiruvuLattE aTaittAy naTampuriyum nAyakanin naRkaruNai viyappE.

உம்பருக்குங் கிடைப்பரிநாம் மணிமன்றில் பூத உருவடிவங் கடந்தாடுந் திருவடிக ளிடத்தே செம்பருக்கைக் கல்லுறத்தத் தெருவில்நடந் திரவில் தெருக்கதவந் திறப்பித்துச் சிறியேனை அழைத்து வம்பருக்குப் பெறலரிதாம் ஒருபொருள்என் கரத்தே மகிழ்ந்தளித்துத் துயர்தீர்ந்து வாழ்கஎன உரைத்தாய் இம்பருக்கோ அம்பருக்கும் இதுவியப்பாம் எங்கள் இறைவநின் தருட்பெருமை இசைப்பதெவன் அணிந்தே.

umparukkung kiTaipparinAm maNimanRil pUta uruvaTivang kaTantATun tiruvaTika LiTattE chemparukkaik kalluRattat teruvilnaTan tiravil terukkatavan tiRappittuch chiRiyEnai azhaittu vamparukkup peRalaritAm oruporuLen karattE makizhntaLittut tuyartIrntu vAzhkaena uraittAy imparukkO amparukkum ituviyappAm engkaL iRaivanin taruTperumai ichaippatevan aNintE.

உருவம்ஒரு நான்காகி அருவமும்அவ் வளவாய் உருஅருஒன் றாகிஇவை ஒன்பானுங் கடந்து துருவமுடி யாப்பரம துரியநடு விருந்த சொருபஅனு பவமயமாந் துணையடிகள் வருந்தத் தெருவமிசை நடந்துசிறு செம்பரற்கல் உறுத்தச் சிறியேன்பால் அடைந்தெனது செங்கையில்ஒன் றளித்தாய் மருவஇனி யாய்மன்றில் நடம்புரிவாய் கருணை மாகடலே நின்பெருமை வழுத்தமுடி யாதே.

uruvamoru nAnkAki aruvamumav vaLavAy uruaruon RAkiivai onpAnung kaTantu turuvamuTi yApparama turiyanaTu virunta chorupaanu pavamayamAn tuNaiyaTikaL varuntat teruvamichai naTantuchiRu chemparaRkal uRuttach chiRiyEnpAl aTaintenatu chengkaiyilon RaLittAy maruvaini yAymanRil naTampurivAy karuNai mAkaTalE ninperumai vazhuttamuTi yAtE.

பக்குவத்தால் உயர்வாழைப் பழங்கனிந்தாற் போலும் பரங்கருணை யாற்கனிந்த பத்தர்சித்தந் தனிலே பொக்கமில்அப் பழந்தனிலே தெள்ளமுதங் கலந்தாற் போற்கலந்து தித்திக்கும் பொன்னடிகள் வருந்த மிக்கஇருள் இரவினிடை நடந்தெளியேன் இருக்கும் வியன்மனையில் அடைந்துகத வந்திறக்கப் புரிந்து ஒக்கஎனை அழைத்தொன்று கொடுத்திங்கே இருஎன் றுரைத்தனைஎம் பெருமான்நின் உயர்கருணை வியப்பே.

pakkuvattAl uyarvAzhaip pazhangkanintAR pOlum parangkaruNai yARkaninta pattarchittan tanilE pokkamilap pazhantanilE teLLamutang kalantAR pORkalantu tittikkum ponnaTikaL varunta mikkairuL iraviniTai naTanteLiyEn irukkum viyanmanaiyil aTaintukata vantiRakkap purintu okkaenai azhaittonRu koTuttingkE iruen Ruraittanaiem perumAnnin uyarkaruNai viyappE.

உளவறிந்தோர் தமக்கெல்லாம் உபநிடதப் பொருளாய் உளவறியார்க் கிகபரமும் உறுவிக்கும் பொருளாய் அளவறிந்த அறிவாலே அறிந்திடநின் றாடும் அடிமலர்கள் வருந்தியிட நடந்திரவில் அடைந்து களவறிந்தேன் தனைக்கூவிக் கதவுதிறப் பித்துக் கையில்ஒன்று கொடுத்தாய்நின் கருணையைஎன் என்பேன் விளவெறிந்தோன் அயன்முதலோர் பணிந்தேத்தப் பொதுவில் விளங்குநடம் புரிகின்ற துளங்கொளிமா மணியே.

uLavaRintOr tamakkellAm upaniTatap poruLAy uLavaRiyArk kikaparamum uRuvikkum poruLAy aLavaRinta aRivAlE aRintiTanin RATum aTimalarkaL varuntiyiTa naTantiravil aTaintu kaLavaRintEn tanaikkUvik katavutiRap pittuk kaiyilonRu koTuttAynin karuNaiyaien enpEn viLaveRintOn ayanmutalOr paNintEttap potuvil viLangkunaTam purikinRa tuLangkoLimA maNiyE.

எவ்வுலகும் எவ்வுயிரும் எச்செயலும் தோன்றி இயங்கும்இட மாகிஎல்லாம் முயங்கும்இட மாகித் தெவ்வுலகும் நண்புலகுஞ் சமனாகக் கண்ட சித்தர்கள்தம் சித்தத்தே தித்திக்கும் பதங்கள் இவ்வுலகில் வருந்தநடந் தென்பொருட்டால் இரவில் எழிற்கதவந் திறப்பித்தங் கென்கையில்ஒன் றளித்தாய் அவ்வுலக முதல்உலகம் அனைத்துமகிழ்ந் தேத்த அம்பலத்தே நடம்புரியும் செம்பவளக் குன்றே.

evvulakum evvuyirum echcheyalum tOnRi iyangkumiTa mAkiellAm muyangkumiTa mAkit tevvulakum naNpulakunj chamanAkak kaNTa chittarkaLtam chittattE tittikkum patangkaL ivvulakil varuntanaTan tenporuTTAl iravil ezhiRkatavan tiRappittang kenkaiyilon RaLittAy avvulaka mutalulakam anaittumakizhn tEtta ampalattE naTampuriyum chempavaLak kunRE.

மானினொடு மோகினியும் மாமாயை யுடனே வைந்துவமும் ஒன்றினொன்று வதிந்தசைய அசைத்தே ஊனினொடும் உயிருணர்வுங் கலந்துகலப் புறுமா றுறுவித்துப் பின்கரும ஒப்புவருந் தருணம் தேனினொடு கலந்தஅமு தெனருசிக்க இருந்த திருவடிகள் வருந்தநடந் தடியேன்பால் அடைந்து வானினொடு விளங்குபொருள் ஒன்றெனக்கும் அளித்தாய் மன்றில்நடத் தரசேநின் மாகருணை வியப்பே.

mAninoTu mOkiniyum mAmAyai yuTanE vaintuvamum onRinonRu vatintachaiya achaittE UninoTum uyiruNarvung kalantukalap puRumA RuRuvittup pinkaruma oppuvarun taruNam tEninoTu kalantaamu tenaruchikka irunta tiruvaTikaL varuntanaTan taTiyEnpAl aTaintu vAninoTu viLangkuporuL onRenakkum aLittAy manRilnaTat tarachEnin mAkaruNai viyappE.

பசுபாச பந்தம்அறும் பாங்குதனைக் காட்டிப் பரமாகி உள்ளிருந்து பற்றவும் புரிந்தே அசமான மானசிவா ளந்தஅனு பவமும் அடைவித்தவ் வனுபவந்தாம் ஆகியசே வடிகள் வசுமீது வருந்தியிட நடந்தடியேன் இருக்கும் மனையைஅடைந் தணிக்கவந் திறப்பித்து நின்று விசுவாச முறஎனைஅங் கழைத்தொன்று கொடுத்தாய் விடையவநின் அருட்பெருமை என்புகல்வேன் வியந்தே.

pachupAcha pantamaRum pAngkutanaik kATTip paramAki uLLiruntu paRRavum purintE achamAna mAnachivA Lantaanu pavamum aTaivittav vanupavantAm AkiyachE vaTikaL vachumItu varuntiyiTa naTantaTiyEn irukkum manaiyaiaTain taNikkavan tiRappittu ninRu vichuvAcha muRaenaiang kazhaittonRu koTuttAy viTaiyavanin aruTperumai enpukalvEn viyantE.

ஆதியுமாய் அந்தமுமாய் நடுவாகி ஆதி அந்தநடு வில்லாத மந்தணவான் பொருளாய்ச் சோதியுமாய்ச் சோதியெலாந் தோன்றுபர மாகித் துரியமுமாய் விளங்குகின்ற துணையடிகள் வருந்த பாதியிர விடைநடந்து நான்இருக்கும் இடத்தே படர்ந்துதெருக் கதவங்காப் பவிழ்த்திடவும் புரிந்து ஓதியிலங் கெனையழைத்தென் கரத்தொன்று கொடுத்தாய் உடையவநின் அருட்பெருமை என்னுரைப்பேன் உவந்தே.

AtiyumAy antamumAy naTuvAki Ati antanaTu villAta mantaNavAn poruLAych chOtiyumAych chOtiyelAn tOnRupara mAkit turiyamumAy viLangkukinRa tuNaiyaTikaL varunta pAtiyira viTainaTantu nAnirukkum iTattE paTarntuteruk katavangkAp pavizhttiTavum purintu Otiyilang kenaiyazhaitten karattonRu koTuttAy uTaiyavanin aruTperumai ennuraippEn uvantE.

பாடுகின்ற மறைகளெலாம் ஒருபுறஞ்சூழ்ந் தாடப் பத்தரொடு முத்தரெலாம் பாத்தாடப் பொதுவில் ஆடுகின்ற திருவடிகள் வருந்தநடந் தடியேன் அடையும்இடத் தடைந்திரவிற் காப்பவிழ்க்கப் புரிந்து நாடுகின்ற சிறியேனை அழைத்தருளி நோக்கி நகைமுகஞ்செய் தென்கரத்தே நல்கினைஒன் றிதனால் வாடுகின்ற வாட்டமெலாந் தவிர்ந்துமகிழ் கின்றேன் மன்னவநின் பொன்னருளை என்னெனவாழ்த் துவனே.

pATukinRa maRaikaLelAm orupuRanjchUzhn tATap pattaroTu muttarelAm pAttATap potuvil ATukinRa tiruvaTikaL varuntanaTan taTiyEn aTaiyumiTat taTaintiraviR kAppavizhkkap purintu nATukinRa chiRiyEnai azhaittaruLi nOkki nakaimukanjchey tenkarattE nalkinaion RitanAl vATukinRa vATTamelAn tavirntumakizh kinREn mannavanin ponnaruLai ennenavAzht tuvanE.

எம்மதத்தில் எவரெவர்க்கும் இயைந்தஅனு பவமாய் எல்லாமாய் அல்லவுமாய் இருந்தபடி இருந்தே அம்மதப்பொன் னம்பலத்தில் ஆனந்த நடஞ்செய் அரும்பெருஞ்சே வடியிணைகள் அசைந்துமிக வருந்த இம்மதத்தில் என்பொருட்டாய் இரவில்நடந் தருளி எழிற்கதவந் திறப்பித்தங் கொனைஅழைத்தென் கரத்தே சம்மபதத்தால் ஒன்றளித்த தயவினைஎன் புகல்வேன் தம்மைஅறிந் தவர்அறிவின் மன்னும்ஒளி மணியே.

emmatattil evarevarkkum iyaintaanu pavamAy ellAmAy allavumAy iruntapaTi iruntE ammatappon nampalattil Ananta naTanjchey arumperunjchE vaTiyiNaikaL achaintumika varunta immatattil enporuTTAy iravilnaTan taruLi ezhiRkatavan tiRappittang konaiazhaitten karattE chammapatattAl onRaLitta tayavinaien pukalvEn tammaiaRin tavaraRivin mannumoLi maNiyE.

பூதவெளி கரணவெளி பகுதிவெளி மாயா போகவெளி மாமாயா யோகவெளி புகலும் வேதவெளி அபரவிந்து வெளிஅபர நாத வெளிஏக வெளிபரம வெளிஞான வெளிமா நாதவெளி சுத்தவெறு வெளிவெட்ட வெளியா நலில்கின்ற வெளிகளலாம் நடிக்கும்அடி வருந்த ஏதஎளி யேன்பொருட்டா நடந்தென்பால் அடைந்தே என்கையின்ஒன் றளித்தனைநின் இரக்கம்எவர்க் குளதே.

pUtaveLi karaNaveLi pakutiveLi mAyA pOkaveLi mAmAyA yOkaveLi pukalum vEtaveLi aparavintu veLiapara nAta veLiEka veLiparama veLinjAna veLimA nAtaveLi chuttaveRu veLiveTTa veLiyA nalilkinRa veLikaLalAm naTikkumaTi varunta EtaeLi yEnporuTTA naTantenpAl aTaintE enkaiyinon RaLittanainin irakkamevark kuLatE.

வானதுவாய்ப் பசுமலம்போய்த் தனித்துநிற்குந் தருணம் வயங்குபரா னந்தசுகம் வளைந்துகொள்ளுந் தருணம் தானதுவாய் அதுதானாய்ச் சகசமுறுந் தருணம் தடையற்ற அனுபவமாந் தன்மையடி வருந்த மானதுவாய் நடந்தெளியேன் இருக்குமிடத் தடைந்து மணிக்கதவந் திறப்பித்து மகிழ்ந்தெனைஅங் கழைத்து ஆனதொரு பொருளளித்தாய் நின்னருள்என் என்பேன் அம்பலத்தே நடம்புரியும் எம்பெருஞ்சோ தியனே.

vAnatuvAyp pachumalampOyt tanittuniRkun taruNam vayangkuparA nantachukam vaLaintukoLLun taruNam tAnatuvAy atutAnAych chakachamuRun taruNam taTaiyaRRa anupavamAn tanmaiyaTi varunta mAnatuvAy naTanteLiyEn irukkumiTat taTaintu maNikkatavan tiRappittu makizhntenaiang kazhaittu Anatoru poruLaLittAy ninnaruLen enpEn ampalattE naTampuriyum emperunjchO tiyanE.

புன்றனை தலையெனநான் அறியாமல் ஒருநாள் பொருத்தியபோ தினிற்சிவந்து பொருந்தியபொன் னடிகள் இன்றலைவின் மிகச்சிவந்து வருந்தநடந் தெளியேன் இருக்குமிடத் தடைத்துகத வந்திறக்கப் புரிந்து மன்றலின்அங் கெனைஅழைத்தேன் கையில்ஒன்று கொடுத்தாய் மன்னவநின் பெருங்கருணை வண்மையைஎன் என்பேன் பொன்றவிலாச் சித்தர்முத்தர் போற்றமணி மன்றில் புயங்கநடம் புரிகின்ற வயங்கொளிமா மணியே.

punRanai talaiyenanAn aRiyAmal orunAL poruttiyapO tiniRchivantu poruntiyapon naTikaL inRalaivin mikachchivantu varuntanaTan teLiyEn irukkumiTat taTaittukata vantiRakkap purintu manRalinang kenaiazhaittEn kaiyilonRu koTuttAy mannavanin perungkaruNai vaNmaiyaien enpEn ponRavilAch chittarmuttar pORRamaNi manRil puyangkanaTam purikinRa vayangkoLimA maNiyE.

தஞ்சமுறும் உயிர்க்குணர்வாய் இன்பமுமாய் நிறைந்த தம்பெருமை தாமறியாத் தன்மைவாய் ஒருநாள் வஞ்சகனேன் புன்றலையில் வைத்திடவுஞ் சிவந்து வருந்தியசே வடிபின்னும் வருந்தநடத் தருளி எஞ்சிலா இரவினிடை யானிருக்கும் இடஞ்சேர்ந் தெழிற்கதவந் திறப்பித்தங் கெனைஅழைத்தொன் றளித்தாய் விஞ்சுபரா னந்தநடம் வியன்பொதுவிற் புரியும் மேலவநின் அருட்பெருமை விளம்பலெவன் வியந்தே.

tanjchamuRum uyirkkuNarvAy inpamumAy niRainta tamperumai tAmaRiyAt tanmaivAy orunAL vanjchakanEn punRalaiyil vaittiTavunj chivantu varuntiyachE vaTipinnum varuntanaTat taruLi enjchilA iraviniTai yAnirukkum iTanjchErn tezhiRkatavan tiRappittang kenaiazhaitton RaLittAy vinjchuparA nantanaTam viyanpotuviR puriyum mElavanin aruTperumai viLampalevan viyantE.

எழுத்தினொடு பதமாகி மந்திரமாய் புவனம் எல்லாமாய்த் தத்துவமாய் இயம்புகலை யாகி வழுத்துமிவைக் குள்ளாகிப் புறமாகி நடத்தும் வழியாகி நடத்துவிக்கும் மன்னிறையு மாகி அழுத்துறமிங் கிவையெல்லாம் அல்லனவாய் அப்பால் ஆகியதற் கப்பாலும் ஆனபதம் வருந்த இழைத்துநடந் திரவில்என்பால் அடைந்தொன்று கொடுத்தாய் எம்பெருமான் நின்பெருமை என்னுரைப்பேன் வியந்தே.

ezhuttinoTu patamAki mantiramAy puvanam ellAmAyt tattuvamAy iyampukalai yAki vazhuttumivaik kuLLAkip puRamAki naTattum vazhiyAki naTattuvikkum manniRaiyu mAki azhuttuRaming kivaiyellAm allanavAy appAl AkiyataR kappAlum Anapatam varunta izhaittunaTan tiravilenpAl aTaintonRu koTuttAy emperumAn ninperumai ennuraippEn viyantE.

மாவின்மணப் போர்விடைமேல் நந்திவிடை மேலும் வயங்கிஅன்பர் குறைதவிர்த்து வாழ்வளிப்ப தன்றிப் பூவின்மணம் போல்உயிருக் குயிராகி நிறைந்து போகம்அளித் தருள்கின்ற பொன்னடிகள் வருந்தத் தாவிநடந் திரவின்மனைக் கதவுதிப் பித்தே தயவுடன்அங் கெனைஅழைத்துத் தக்கதொன்று கொடுத்தாய் நாவின்மணந் துறப்புலவர் வியந்தேத்தும் பொதுவில் நடம்புரியும் நாயகநின் நற்கருணை இதுவே.

mAvinmaNap pOrviTaimEl nantiviTai mElum vayangkianpar kuRaitavirttu vAzhvaLippa tanRip pUvinmaNam pOluyiruk kuyirAki niRaintu pOkamaLit taruLkinRa ponnaTikaL varuntat tAvinaTan tiravinmanaik katavutip pittE tayavuTanang kenaiazhaittut takkatonRu koTuttAy nAvinmaNan tuRappulavar viyantEttum potuvil naTampuriyum nAyakanin naRkaruNai ituvE.

மணப்போது வீற்றிருந்தான் மாலவன்மற் றவரும் மனஅழுக்கா றுறச்சிறியேன் வருந்தியநாள் அந்தோ கணப்போதுந் தரியாமற் கருணைஅடி வருந்தக் கங்குலிலே நடந்தென்னைக் கருதிஒன்று கொடுத்தாய் உணப்போது போக்கினன்முன் உளவறியா மையினால் உளவறிந்தேன் இந்நாள்என் உள்ளமகிழ் வுற்றேன் தணப்போது மறைகளெலாந் தனித்தனிநின் றேத்தத் தனிமன்றில் ஆனந்தத் தாண்டவஞ்செய் அரசே.

maNappOtu vIRRiruntAn mAlavanmaR Ravarum manaazhukkA RuRachchiRiyEn varuntiyanAL antO kaNappOtun tariyAmaR karuNaiaTi varuntak kangkulilE naTantennaik karutionRu koTuttAy uNappOtu pOkkinanmun uLavaRiyA maiyinAl uLavaRintEn innALen uLLamakizh vuRREn taNappOtu maRaikaLelAn tanittaninin REttat tanimanRil Anantat tANTavanjchey arachE.

நடுங்கமலக் கண்குறுகி நெடுங்கமலக் கண்விளங்கும் நல்லதிரு வடிவருந்த வல்இரவில் நடந்து தொடுங்கவந் திறப்பித்துத் துணிந்தெனையங் கழைத்துத் துயரமெலாம் விடுகஇது தொடுகஎனக் கொடுத்தாய் கொடுங்குணத்தேன் அளவினில்என் குற்றமெலாங் குணமாக் கொண்டகுணக் குன்றேநின் குறிப்பினைஎன் புகல்வேன் இடுங்கிடுக என்றுணர்த்தி ஏற்றுகின்ற அறிவோர் ஏத்தமணிப் பொதுவில்அருட் கூத்துடைய பொருளே.

naTungkamalak kaNkuRuki neTungkamalak kaNviLangkum nallatiru vaTivarunta valiravil naTantu toTungkavan tiRappittut tuNintenaiyang kazhaittut tuyaramelAm viTukaitu toTukaenak koTuttAy koTungkuNattEn aLavinilen kuRRamelAng kuNamAk koNTakuNak kunREnin kuRippinaien pukalvEn iTungkiTuka enRuNartti ERRukinRa aRivOr EttamaNip potuvilaruT kUttuTaiya poruLE.

வெய்யபவக் கோடையிலே மிகஇளைத்து மெலிந்த மெய்யடியர் தமக்கெல்லாம் விரும்புகுளிர் சோலைத் துய்யநிழ லாய்அமுதாய் மெலிவனைத்துந் தவிர்க்கும் துணையடிகள் மிகவருந்தத் துணிந்துநடந் தடியேன் உய்யநடு இரவினில்யான் இருக்குமிடத் தடைந்தே உயர்கதவந் திறப்பித்தங் குவந்தழைத்தொன் றளித்தாய் வையகமும் வானகமும் வாழமணிப் பொதுவில் மாநடஞ்செய் அரசேநின் வண்மைஎவர்க் குளதே.

veyyapavak kOTaiyilE mikaiLaittu melinta meyyaTiyar tamakkellAm virumpukuLir chOlait tuyyanizha lAyamutAy melivanaittun tavirkkum tuNaiyaTikaL mikavaruntat tuNintunaTan taTiyEn uyyanaTu iravinilyAn irukkumiTat taTaintE uyarkatavan tiRappittang kuvantazhaitton RaLittAy vaiyakamum vAnakamum vAzhamaNip potuvil mAnaTanjchey arachEnin vaNmaievark kuLatE.

சிறயவனேன் சிறுமையெலாம் திருவுளங்கொள் ளாதென் சென்னிமிசை அமர்ந்தருளும் திருவடிகள் வருந்தச் செறியிரவில் நடந்தணைந்து நானிருக்கு மிடத்தே தெருக்கதவந் திறப்பித்துச் சிறப்பின்எனை அழைத்துப் பிறிவிலதிங் கிதுதணைநீ பெறுகவெனப் பரிந்து பேசிஒன்று கொடுத்தாய்நின் பெருமையைஎன் என்பேன் பொறியினற வோர்துதிக்கப் பொதுவில்நடம் புரியும் பொருளேநின் அருளேமெய்ப் பொருள்எனத்தேர்ந் தனனே.

chiRayavanEn chiRumaiyelAm tiruvuLangkoL LAten chennimichai amarntaruLum tiruvaTikaL varuntach cheRiyiravil naTantaNaintu nAnirukku miTattE terukkatavan tiRappittuch chiRappinenai azhaittup piRivilating kitutaNainI peRukavenap parintu pEchionRu koTuttAynin perumaiyaien enpEn poRiyinaRa vOrtutikkap potuvilnaTam puriyum poruLEnin aruLEmeyp poruLenattErn tananE.

அடிநாளில் அடியேனை அறிவுகுறிக் கொள்ளா தாட்கொண்டேன் சென்னிமிசை அமர்ந்தபதம் வருந்தப் படிநாளில் நடந்திரவில் அடைந்தருளித் தெருவில் படர்கதவந் திறப்பித்துப் பரிந்தெனைஅங் கழைத்துப் பிடிநாளு மகிழ்ந்துனது மனங்கொண்ட படியே பேரறஞ்செய் துறுகஎனப் பேசிஒன்று கொடுத்தாய் பொடிநாளும் அணிந்துமணிப் பொதுவில்நடம் புரியும் பொருளேநின் அருளேமெய்ப் பொருள்எனத்தேர்ந் தனனே.

aTinALil aTiyEnai aRivukuRik koLLA tATkoNTEn chennimichai amarntapatam varuntap paTinALil naTantiravil aTaintaruLit teruvil paTarkatavan tiRappittup parintenaiang kazhaittup piTinALu makizhntunatu manangkoNTa paTiyE pEraRanjchey tuRukaenap pEchionRu koTuttAy poTinALum aNintumaNip potuvilnaTam puriyum poruLEnin aruLEmeyp poruLenattErn tananE.

உலகியலோ டருளியலும் ஒருங்கறியச் சிறியேன் உணர்விலிருந் துணர்த்திஎன துயிர்க்குயிராய் விளங்கித் திலகமெனத் திகழ்ந்தெனது சென்னிமிசை அமர்ந்த திருவடிகள் வருந்தநடை செய்தருளி அடியேன் இலகுமனைக் கதவிரவில் திறப்பித்தங் கென்னை இனிதழைத்தொன் றளித்துமகிழ்ந் தின்னும்நெடுங் காலம் புலவர்தொழ வாழ்கஎன்றாய் பொதுவில்நடம் புரியும் பொருளேநின் அருளேமெய்ப் பொருள்எனத்தேர்ந் தனனே.

ulakiyalO TaruLiyalum orungkaRiyach chiRiyEn uNarvilirun tuNarttiena tuyirkkuyirAy viLangkit tilakamenat tikazhntenatu chennimichai amarnta tiruvaTikaL varuntanaTai cheytaruLi aTiyEn ilakumanaik kataviravil tiRappittang kennai initazhaitton RaLittumakizhn tinnumneTung kAlam pulavartozha vAzhkaenRAy potuvilnaTam puriyum poruLEnin aruLEmeyp poruLenattErn tananE.