தொடர்ந்து படிக்கread this section continuously
பாழே முதலா எழும்பயிர் அவ்விடம்பாழே அடங்கினும் பண்டைப்பாழ் ஆகாவாம்வாழாச்சங் காரத்தின் மாலயன் செய்தியாம்பாழாம் பயிராய் அடங்கும்அப் பாழிலே.
உரைmeaning
சேற்றுச் சகதியில் விதைத்த விதை அந்தச் சகதியையே ஆதாரமாகக் கொண்டு அதிலிருந்து வெளிப்பட்டுப் பயிராக மேலெழும்புவதைப் போல, அனைத்திற்கும் தொன்மையான இறைவனிடமிருந்தே தோன்றி, அவனிடமிருந்து வெளிப்பட்டு, உலகில் கருவாக வந்து பிறக்கின்றது ஆன்மா. விளைந்த பயிர் பயன்படுத்தப்பட்ட பின் அழிந்து மீண்டும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டாலும், அது முன்பு விதைத்த விதைக்குள் திரும்பிச் சேர முடியாதது போலவே, உலகில் கருவாகப் பிறந்த ஆன்மாவும் வாழ்ந்து இறந்தபின் திரும்பவும் இறைவனிடமே சென்று சேர்ந்துவிட முடியாது. இதனாலேயே, தனித்த வாழ்வென்பதே இல்லாத சங்காரச் சுழற்சியில் ஆன்மா தள்ளப்பட்டு, மீண்டும் பிரம்மனால் கருவாகப் பிறந்து, திருமாலால் காக்கப்பட்டு வளர்ந்து, மறுபடியும் சங்காரத்தில் இறந்துகொண்டே இருக்கும். மண்ணில் பிறந்த பயிர் மண்ணிலேயே கலந்து அந்த மண்ணும் ஒருநாள் மறைந்துபோகும்போது அந்தப் பயிரின் சுவடே அழிந்துவிடுவது போல, உலகில் மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுத்து இறக்கும் ஆன்மா எப்போது வினைகளையெல்லாம் முடித்து, தான் என்கிற சுவட்டை (ஆணவ மலம்) முற்றிலும் துறந்து, மாயைகளை நீக்கி உண்மையை உணருகின்றதோ, அப்போது அது தோன்றிய இறைவனிடமே சென்று அடங்கிவிடும்.
ஆன்மாவைப் பயிராகவும் இறைவனைச் சகதியாகவும் உருவகித்துக் காட்டும் திருமூலர், இந்த உவமையின் வழியாக சங்காரத்தின் தத்துவத்தையும் அது ஏன் நிகழ்கின்றது என்பதையும் விளக்கி அருளுகின்றார். இறைவனிடமிருந்து முதலில் தோன்றிய ஆன்மா, உலகில் பிறவி எடுத்து வினையால் பிறவிச் சுழலில் சிக்கி, தன் வினைகளையெல்லாம் முடித்தபின் திரும்பவும் இறைவனிடமே வந்து அடங்கிவிடுவதே சங்காரத்தின் தத்துவமும் அதன் பயனுமாகும்.
Just as a seed sown in marshy mud takes that very mud as its base and rises out of it as a growing crop, the soul, having its origin in God who is ancient to everything, comes forth from him and is born in the world as a fetus. Just as a grown crop, once used and destroyed, becomes soil once more but cannot go back into the very seed that was sown, the soul too, once born as a fetus in the world, having lived and died, cannot go back and rejoin God directly. And so, having no life of its own, the soul is pushed into the cycle of sangaram, born again as a fetus through Brahma, protected and raised by Thirumal, and dying again in sangaram once more. Just as a crop born in the soil mingles back into the soil, and when that soil itself one day vanishes, even the trace of the crop is destroyed, so too the soul that is born and dies again and again in the world, when it finishes all its deeds, wholly renounces the trace called 'I' (anava mala), removes the illusions and realizes the truth, it goes and subsides into the very God from whom it arose.
Thirumoolar, who figures the soul as the crop and God as the marsh, gives through this simile an explanation of the philosophy of sangaram and why it happens. The soul, first arisen from God, is born in the world, gets caught in the cycle of birth through its deeds, and, once it has finished all its deeds, comes back and subsides in God once more; this alone is the philosophy of sangaram and its fruit.
வரி வாரியாகline by line
- வரி 1Line 1
சேற்றுச் சகதியில் விதைத்த விதை அதே சகதியை ஆதாரமாகக் கொண்டு வெளிப்பட்டுப் பயிராக மேலெழும்புவதைப் போல, தொன்மையான இறைவனிடமிருந்தே தோன்றி, அவனிடமிருந்து வெளிப்பட்டு உலகில் கருவாக வந்து பிறக்கின்றது ஆன்மா.
Just as a seed sown in marshy mud takes that very mud as its base and rises out of it as a growing crop, the soul, arising from God who is ancient to everything, comes forth from him and is born in the world as a fetus.
- வரி 2Line 2
விளைந்த பயிர் அழிந்து மீண்டும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டாலும் முன்பு விதைத்த விதைக்குள் திரும்பிச் சேர முடியாதது போல, உலகில் பிறந்த ஆன்மாவும் இறந்தபின் திரும்பவும் இறைவனிடமே சென்று சேர்ந்துவிட முடியாது.
Just as a grown crop, once destroyed, becomes soil once more but cannot go back into the very seed that was sown, the soul too, once it has died, cannot go back and rejoin God directly.
- வரி 3Line 3
இதனாலேயே, தனித்த வாழ்வென்பதே இல்லாத சங்காரச் சுழற்சியில் ஆன்மா தள்ளப்பட்டு, மீண்டும் பிரம்மனால் கருவாகப் பிறந்து, திருமாலால் காக்கப்பட்டு வளர்ந்து, மறுபடியும் சங்காரத்தில் இறந்துகொண்டே இருக்கும்.
And so, having no life of its own, the soul is pushed into the cycle of sangaram, born again as a fetus through Brahma, protected and raised by Thirumal, and dying again in sangaram once more.
- வரி 4Line 4
மண்ணில் பிறந்த பயிர் மண்ணிலேயே கலந்து அந்த மண்ணும் ஒருநாள் மறைந்துபோகும்போது பயிரின் சுவடே அழிவதைப் போல, ஆன்மாவும் வினைகளையெல்லாம் முடித்து, தான் என்கிற சுவட்டை (ஆணவ மலம்) துறந்து, மாயையை நீக்கி உண்மையை உணரும்போது, தோன்றிய இறைவனிடமே சென்று அடங்கிவிடும்.
Just as a crop born in the soil mingles into the soil, and when that soil itself vanishes even the trace of the crop is destroyed, so the soul too, once it finishes all its deeds, renounces the trace called 'I' (anava mala), removes illusion and realizes the truth, and goes and subsides in the very God from whom it arose.
திருமந்திரம் பாடல் #429
