திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 956

மரச்சிற்பப் பட்டறையில் ஏற்பட்ட திடீர் தீ விபத்தால் தன் சேமிப்பு மரங்கள் அனைத்தையும் இழந்து, கடுமையான கடன் நெருக்கடியில் தவித்தார் மூத்த மரச்சிற்பி தேவநாதன். கடன் கொடுத்தவர்கள் அவரது வாசலில் வந்து நின்ற இக்கட்டான சூழலில், ஒரு கள்ளத் தரகன் அவரைத் தேடி வந்தான். "தேவநாதரே, கோயில் தேருக்குரிய உயர்தரத் தேக்கு மரங்களுக்குப் பதிலாக, மலிவான உளுத்துப் போன மரங்களை வர்ணம் பூசிப் பொருத்திவிடுவோம்; ஒரே வாரத்தில் உங்கள் கடன்கள் யாவும் தீர்ந்து பெருஞ்செல்வம் மிஞ்சும்" என்று வஞ்சகத் திட்டம் தீட்டினான். அவனது திட்டத்தைக் கேட்ட தேவநாதன், தன் கையில் இருந்த உளியைக் கீழே வைத்துவிட்டு உறுதியோடு அவனை நோக்கினார். "தம்பி, வஞ்சகப் பொன் என் கடனைத் தீர்க்கலாம், ஆனால் என் முன்னோர்களின் தூய மரபை என்றென்றைக்குமாகக் கறைபடுத்திவிடும். பழியில்லாத தம் முன்னோரின் நற்குடிப் பெருமையோடு வாழ விரும்புபவர்கள், வறுமையால் சூழப்பட்ட காலத்திலும் வஞ்சக எண்ணம் கொண்டு தம் மரபுக்குத் தகாத இழிசெயல்களைச் செய்ய மாட்டார்கள் (சலம்பற்றிச் சால்பில செய்யார்மா சற்ற குலம்பற்றி வாழ்தும்என் பார்). வறுமையில் கஞ்சி குடித்தாலும் நான் மரத்தில் பொய்யைச் செதுக்க மாட்டேன்" என்று திட்டவட்டமாக மறுத்தார். தேவநாதனின் நேர்மையைக் கண்டு கள்ளத் தரகன் வெட்கி ஓடினான்; தேவநாதன் இரவும் பகலும் எளிய மரவேலைகளைச் செய்து சிறுகச் சிறுகக் கடன்களை நேர்மையாக அடைத்தார்; அவரது வாய்மையைக் கேள்வியுற்ற பெருமக்களும் அவருக்குப் பல புதிய திருப்பணி வாய்ப்புகளை வழங்கி அவரது குடியின் சிறப்பைப் போற்றினர்.

Following an accidental fire that destroyed his entire seasonal reserve of seasoned timber, master woodcarver Devanathan found himself burdened with heavy debts from demanding lenders. Taking advantage of his desperate circumstances, an unscrupulous contractor visited his workshop under cover of darkness. "Devanathan, replace the prime teakwood ordered for the temple chariot with cheap, hollow timber coated in dark lacquer; no one will detect the difference, and you will clear your entire debt in a single stroke with boundless gold to spare." Setting his carving chisel down upon the workbench, Devanathan fixed the contractor with an unwavering, dignified gaze. "Dishonest gold might settle a debt, but it irrevocably destroys our ancestral honor. Those who resolve to live true to their family's unblemished heritage will never stoop to deceit and commit shameful, unworthy acts even under the crushing weight of poverty (சலம்பற்றிச் சால்பில செய்யார்மா சற்ற குலம்பற்றி வாழ்தும்என் பார்). I would rather endure hunger than carve deceit into the sacred wood of our guild." Chastened by the carver's resolute integrity, the contractor fled into the night. Working tirelessly on honest smaller commissions, Devanathan paid off every copper of his debt through clean labor, earning widespread admiration and royal temple commissions that preserved his household's honorable name for generations.