திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 955

தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் பெய்த மழையின்மையால், எப்போதும் அன்னதானம் வழங்கி வந்த உழவர் கருணாகரனின் குடும்பம் கடுமையான வறுமையில் ஆழ்ந்தது. அவரது பெரிய நெற்களஞ்சியங்கள் காலியாகி, தம் சொந்தக் குடும்பத்தின் சில நாள் உணவுக்காக ஒரேயொரு சிறு மண்பானையில் மட்டுமே சிறிதளவு கேழ்வரகு எஞ்சியிருந்தது. அந்தி சாயும் வேளையில், பசியால் வாடிய குழந்தைகளுடன் வந்த பக்கத்துக் கிராமத்துக் குயவர் குடும்பத்தினர், "ஐயா, இரண்டு நாட்களாக எங்கள் குழந்தைகளுக்கு உணவில்லை" என்று கையேந்தி நின்றனர். அதனைக் கண்ட கருணாகரனின் மகன் இனியன், "அப்பா, இதை நாம் கொடுத்துவிட்டால் நாளை நாம் உணவின்றிப் பட்டினி கிடக்க நேரிடும்" என்று மெல்லிய குரலில் தடுத்தான். மகன் தோளை அன்போடு தொட்ட கருணாகரன், அந்த மண்பானையைத் திறந்து அதில் இருந்த கேழ்வரகைப் பாதியாகப் பிரித்துக் குயவரின் பாத்திரத்தில் ஊற்றினார். "இனியா, செல்வம் கொழிக்கும்போது கொடுப்பது எளிது; ஆனால் இல்லாத காலத்திலும் பிறர் துயர் துடைப்பதே நம் பரம்பரைப் பண்பு. பிறருக்குக் கொடுத்து உதவும் வளம் வறுமையினால் சுருங்கிப் போன காலத்திலும், தொன்றுதொட்டு வரும் நற்குடியில் பிறந்தவர்கள் தம்முடைய ஈகை மற்றும் நற்பண்புகளிலிருந்து ஒருபோதும் விலக மாட்டார்கள் (வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி பண்பில் தலைப்பிரிதல் இன்று). தானியப் பானை காலியானாலும் நம் குடிப் பெருமை காலியாகக் கூடாது" என்றார். குயவர் குடும்பம் மனம் மகிழ்ந்து வாழ்த்துக் கூறி விடைபெற்றது; தந்தையின் பரந்த உள்ளத்தைக் கண்ட இனியனும் எஞ்சிய உணவை இன்முகத்தோடு பரிமாறி உண்டு, தன் தந்தையோடு இணைந்து நிலப் பணிகளைச் செவ்வனே கவனித்தான்.

Following a severe three-year drought, the respected agricultural household of Karunakaran, once famous throughout the valley for open-hearted hospitality, was reduced to extreme poverty. His massive granaries stood empty, leaving only a single earthen pot containing a modest measure of coarse millet to sustain his own family for a few remaining days. At twilight, an impoverished potter from an adjacent village arrived at the gate with his famished children, pleading for a handful of food to keep them alive. Karunakaran's young son Inian hesitated, whispering anxiously, "Father, if we give away this last grain, our own hearth will go cold and we will have nothing left to eat tomorrow." Placing a tender, reassuring hand upon his son's shoulder, Karunakaran opened the pot and poured half of the precious grain into the potter's vessel. "Inian, sharing from abundance is easy, but giving when in want is the true test of ancestral character. Even when their material ability to give is severely diminished by hardship, those born of ancient noble stock never depart from their intrinsic spirit of generosity and grace (வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி பண்பில் தலைப்பிரிதல் இன்று). The grain jar may empty, but the noble soul of our household must never run dry." The potter embraced the grain with tears of relief and heartfelt blessings. Inspired by his father's noble dignity, Inian gladly shared their remaining porridge with a radiant smile, continuing to labor beside him with renewed spirit.