திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 954

நகரத்து நெசவுத் தொழிலில் ஆதிக்கம் செலுத்த நினைத்த பெருவணிகன் நாகப்பன், திருவிழாக் காலத்தில் துணிகளின் விலையைச் செயற்கையாக உயர்த்திப் பெரும் லாபம் ஈட்டத் திட்டமிட்டான். ஊர் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்த தலைமுறை நெசவாளர் சுந்தரத்தின் பட்டறையை விலைக்கு வாங்கினால் மட்டுமே தன் திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியும் என்று அவன் உணர்ந்தான். சுந்தரத்தின் இல்லத்திற்கு மூன்று பெரிய இரும்புப் பெட்டிகளில் அடுக்கப்பட்ட தங்க நாணயங்களைக் கொண்டு வந்து கொட்டினான். "சுந்தரம், உன் பட்டறையை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு எளிய மக்களுக்கு நெய்வதை நிறுத்திவிடு; இந்தத் தங்கம் உன் தலைமுறையையே அரசனைப் போல வாழ வைக்கும்" என்று ஆசை காட்டினான். குவிக்கப்பட்ட பொற்காசுகளை அமைதியாகப் பார்த்த சுந்தரம், சற்றும் மயங்காமல் ஒருபடி பின்வாங்கி நின்றார். "நாகப்பா, இந்தத் தங்கத்தால் உன் பேராசையை மட்டுமே நிரப்ப முடியும். எளிய மக்களின் உழைப்பையும் நம்பிக்கையையும் ஏமாற்றி வாழ என் முன்னோர்கள் எனக்குக் கற்பிக்கவில்லை. கோடி கோடியாக அளவற்ற செல்வத்தைப் பெறுவதாக இருந்தாலும், பெருமைக்குரிய நற்குடியில் பிறந்தவர்கள் தம் குடும்பப் பெருமைக்கும் நற்பெயருக்கும் குறைவு தரும் இழிசெயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள் (அடுக்கிய கோடி பெறினும் குடிப்பிறந்தார் குன்றுவ செய்தல் இலர்). என் தறிகள் என்றும் மக்களுக்குத் தூய துணியை மட்டுமே தரும்" என்று கம்பீரமாக மறுத்தார். சுந்தரத்தின் அசைக்க முடியாத தன்மானத்தைக் கண்டு நாகப்பன் தலைகுனிந்து தன் பெட்டிகளோடு வெளியேறினான்; சுந்தரமும் ஊர் மக்களுக்கு நியாயமான விலையில் தரமான ஆடைகளை நெய்து வழங்கித் தன் முன்னோர்களின் புகழைக் காத்து நின்றார்.

Seeking to monopolize the coastal textile trade, a ruthless merchant named Nagappan plotted to artificially inflate fabric prices ahead of the grand annual temple festival. Realizing that his scheme could succeed only if he neutralized the master workshop of Sundaram, a highly revered weaver known for his fair prices and integrity, Nagappan arrived with three iron-bound chests overflowing with gold coins. He heaped the gleaming treasure in Sundaram's courtyard, declaring, "Sundaram, sign over your workshop, cancel your contracts with the townspeople, and let me control the supply; this boundless fortune will make your descendants wealthy for centuries." Gazing calmly at the dazzling mound of gold, Sundaram stepped back with quiet, immovable dignity. "Nagappan, your gold can feed only greed, not honor. My ancestors founded this weaving yard upon the sacred trust of our community. Even if millions upon millions of gold coins are piled high before them, those born of noble stock will never commit soul-degrading acts that diminish their ancestral character (அடுக்கிய கோடி பெறினும் குடிப்பிறந்தார் குன்றுவ செய்தல் இலர்). I will never betray my people for tainted riches." Stunned and humiliated by the weaver's incorruptible integrity, Nagappan ordered his servants to haul the chests away in shame, while Sundaram continued to weave beautiful, honest cloth for the festival, upholding his family's stainless name.