திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 953

செழிப்பான பண்ணை இல்லத்தின் வாசலில், கந்தல் ஆடை அணிந்த முதிய யாசகர் ஒருவர் களைப்புடன் வந்து நின்றார். வாயிற்காவலனாக இருந்த இளைஞன், "இங்கே யாருக்கும் இடமில்லை, உடனே கிளம்பு" என்று அவரை விரட்டும் தொனியில் கடிந்து பேசினான். இந்தச் சொற்களைக் கேட்டுத் தன் திண்ணையிலிருந்து இறங்கி வந்த பண்ணையார் வெங்கடேசன், முதியவரை இருகரம் கூப்பி இன்முகத்துடன் வரவேற்றுத் தன் வீட்டுத் திண்ணையில் அமரச் செய்தார். அவருக்குக் குளிர்ந்த நீர் கொடுத்து, அறுசுவை உணவு பரிமாறி, புதிய பருத்தி ஆடையையும் வழிச்செலவுக்குப் பொருளையும் கொடுத்து அன்போடு வழியனுப்பினார். முதியவர் சென்றதும் வாயிற்காவலன் குழப்பத்துடன், "ஐயா, வறியவர் ஒருவருக்கு இத்தனை உபசாரமும் மரியாதையும் எதற்காக?" என்று கேட்டான். அவனைப் பரிவோடு நோக்கிய வெங்கடேசன், "தம்பி, நிலமும் செல்வமும் மட்டுமே ஒருவனை உயர்ந்தவனாக ஆக்கிவிடாது. முகம் மலர்ந்து வரவேற்றல், உள்ளதைக் கொடுக்கும் ஈகை, இனிமையாகப் பேசும் இன்சொல், யாரையும் தாழ்வாக எண்ணி இகழாத பெருந்தன்மை ஆகிய இந்நான்குமே உண்மையான நற்குடிப் பிறந்தவர்களின் இயல்பான அடையாளங்கள் (நகைஈகை இன்சொல் இகழாமை நான்கும் வகையென்ப வாய்மைக் குடிக்கு). எளியவரை இகழ்ந்து பேசுவது நம் குடியின் நற்பெயருக்கே இழுக்காகும்" என்றார். பண்ணையாரின் உயர் குணத்தைக் கண்டு தலைவணங்கி மன்னிப்புக் கேட்டான் காவலன்; அன்றிலிருந்து இல்லம் தேடி வரும் எவரையும் இன்முகத்தோடும் கனிவான சொற்களோடும் வரவேற்று உபசரிக்கலானான்.

At the arched gate of a prosperous ancestral farmstead, an elderly, road-weary wanderer clad in frayed garments paused to ask for a cup of water. An impatient young gatekeeper barked sharply at him, commanding him to leave the premises immediately. Overhearing the harsh exchange from the courtyard, the estate elder, Vengatesan, walked to the entrance with open arms and greeted the weary traveler with a welcoming, radiant smile. Escorting the visitor to the cool, shaded verandah, Vengatesan served him a hot, nourishing meal on a fresh plantain leaf, presented him with a clean cotton dhoti, and offered travel coins with heartfelt respect. After the touched traveler had departed with tears of gratitude, the young gatekeeper asked in bewilderment, "Master, why bestow such extraordinary reverence and hospitality upon an impoverished wanderer?" Vengatesan looked at him with gentle warmth and answered, "Brother, vast estates and stored grain do not make a person noble. A cheerful welcoming smile, open-handed generosity, sweet and courteous speech, and never scorning or demeaning any soul are the four inherent marks of a truly noble lineage (நகைஈகை இன்சொல் இகழாமை நான்கும் வகையென்ப வாய்மைக் குடிக்கு). Treating a poor traveler with disdain diminishes the dignity of our ancestral home, not his." Chastened by his master's profound grace, the gatekeeper bowed in sincere apology, resolving thereafter to greet every visitor at the threshold with warm smiles and courteous words.