திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 952

பழம்பெரும் பொற்கொல்லர் தெருவில், ஏழைத் தாயொருத்தியின் மகளது திருமணத்திற்காகத் தங்கத் தாலியை உருக்கி வார்த்துக் கொண்டிருந்தார் மூத்த கொல்லர் வீரப்பன். உலைக்களத்தில் தங்கம் உருகியபோது, ஒரு சிறிய பொல்துகள் களிமண் வார்ப்பின் ஓரத்தில் ஒட்டிக்கொண்டதை வீரப்பனின் மருமகன் மாறன் கவனித்தான். பட்டறையின் நிலுவைக் கடனை அடைப்பதற்காக அந்தத் துகள்களை யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்து வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று மாறன் மெல்லிய குரலில் யோசனை கூறினான். துருத்தியை இயக்குவதை உடனே நிறுத்திய வீரப்பன், உலைக்களத்தின் சுடரொளியில் தன் மருமகனை அன்பும் கண்டிப்பும் கலந்த பார்வையால் நோக்கினார். "மாறா, நான்கு தலைமுறைகளாக நம் பட்டறை நிலைத்து நிற்பது பொன்னின் பளபளப்பால் அன்று; நம் நேர்மையால் மட்டுமே. உயர்ந்த நற்பண்புகள் கொண்ட குடியில் பிறந்தவர்கள், நன்னடத்தை தரும் ஒழுக்கம், உண்மையே பேசும் வாய்மை, இழிசெயல்களுக்கு வெட்கும் நாணம் ஆகிய இம்மூன்றிலிருந்தும் ஒருபோதும் தவற மாட்டார்கள் (ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணும்இம் மூன்றும் இழுக்கார் குடிப்பிறந் தார்). ஒரு குன்றிமணிப் பொன்னைத் திருடினால், நம் முன்னோர்களின் தவத்தால் விளைந்த நற்பெயரை நாமே இந்த நெருப்பில் எரிப்பதற்குச் சமம்" என்றார். மருமகனின் மனம் வெட்கித் தலைகுனிய, உருகிய துகள்களையும் சேர்த்துத் தாலியை முழு எடையுடன் வார்த்து முடித்தார் வீரப்பன்; அந்த ஏழைத் தாயின் கைகளில் தாலியை ஒப்படைத்து வாழ்த்தி அனுப்பினார்; மாறனும் தன் முன்னோர்களின் நேர்மையை நெஞ்சில் தாங்கி உலைக்களப் பணிகளைத் தொடர்ந்தான்.

In an ancient goldsmiths' quarter, veteran artisan Veerappan was smelting a traditional bridal jewel for the daughter of a destitute widow. As the gold melted in the glowing crucible, Veerappan's young nephew Maran noticed a small pellet of refined gold clinging to the edge of the clay mold. Facing workshop debts for coal and tools, Maran quietly suggested that they keep the leftover scrap unnoticed to balance their accounts. Halting the leather bellows immediately, Veerappan turned to his nephew with firm, compassionate gravity in the warm glow of the furnace. "Maran, our ancestral forge has stood respected across four generations not because of the luster of gold, but because of the purity of our name. Those born into a truly noble heritage never swerve from the three eternal virtues: exemplary conduct, truthful speech, and moral shame that recoils from dishonor (ஒழுக்கமும் வாய்மையும் நாணும்இம் மூன்றும் இழுக்கார் குடிப்பிறந் தார்). If we pocket a single grain of another's gold, we incinerate our family's sacred honor in this very hearth." Humbled by his uncle's words, Maran watched as Veerappan melted every last speck into the sacred jewel, weighing the finished ornament before the grateful widow down to the exact seed. Veerappan handed the radiant pendant to her with warm blessings, while Maran took up his tools with renewed reverence for their spotless legacy.