திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 947

தானியக் கிடங்கில் கணக்கராகப் பணியாற்றிய அருள்மொழி, அமர்ந்த இடத்திலேயே வேலை செய்தபோதும் தன் மெலிந்த உடலைத் தேற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நாளெல்லாம் பருப்புப் பாயாசம், நெய்ப் பலகாரங்கள், காரசாரமான உணவுகள் என இடைவிடாமல் தின்று வந்தான். அவனது செரிமான ஆற்றல் மிகக் குறைவாக இருந்ததால், நாளடைவில் கடுமையான வயிற்றுப் பிடிப்பு, பித்தக் கிறுகிறுப்பு, தலைவலி, வாய்ப்புண் எனப் பலவிதமான பிணிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவனுக்கு வந்து சேர்ந்தன. நோய்களின் பெருக்கத்தைக் கண்டு அஞ்சிய அவன், மூத்த மருத்துவர் மாணிக்கத்திடம் சென்று அடைக்கலம் புகுந்தான். அருள்மொழியின் மாசடைந்த நாவையும் பலவீனமான வயிற்றுப் பகுதியையும் ஆராய்ந்த மருத்துவர் மாணிக்கம், அவனுக்குப் பருத்தித் துணியால் வெந்நீர் ஒத்தடம் கொடுத்துத் தெளிவுபடுத்தினார். "அருள்மொழி, அடுப்பில் எரியும் சிறு தீப்பொறியின் மீது பெரிய மரக்கட்டைகளைப் போட்டால் தீ அணைந்து புகையத் தொடங்குவது போலத்தான் உன் உடலும் ஆகியுள்ளது. தன் வயிற்றுப் பசித்தீயின் அளவை உணராமலும் உணவின் தன்மையை ஆராயாமலும் ஒருவன் அளவுக்கு அதிகமாக உண்டால், அவனிடம் நோய்கள் எல்லை இல்லாமல் பெருகித் துன்பம் தரும் (தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின் நோயள வின்றிப் படும்). உன் செரிமானத் தீயை முதலில் மீட்க வேண்டும்" என்றார். மருத்துவரின் சொற்படி சில நாட்கள் வெந்நீரும் மிளகு ரசக் கஞ்சியும் மட்டும் உண்டு தன் வயிற்றை ஆசுவாசப்படுத்தினான் அருள்மொழி. அவனது பசித்தீ மீண்டும் இயல்பாக எரியத் தொடங்கியதும், அந்தத் தீயின் வலிமைக்கு ஏற்ப அளவான உணவை உண்டு வந்தான். அவனது உடலில் புகுந்த நோய்கள் யாவும் விலகி ஓடின; அவன் உடல் உரம் பெற்றுத் தன் பணிகளில் சுறுசுறுப்புடன் ஈடுபட்டான்.

Working as a sedentary ledger keeper at a regional grain warehouse, young Arulmozhi believed that gorging on rich foods would strengthen his naturally slender constitution. Throughout the day, he continuously snacked on thick almond porridges, ghee-laden sweets, and heavily spiced gravies while seated at his writing desk. Because his internal digestive fire was inherently mild, this incessant overfeeding overwhelmed his stomach, sparking a relentless avalanche of afflictions, including painful abdominal cramps, bilious vertigo, migraines, and chronic mouth ulcers. Desperate for a cure, he rushed to veteran physician Manickam. Examining Arulmozhi's heavily coated tongue and weak abdomen, physician Manickam applied warm compressions and spoke with patient clarity. "Arulmozhi, piling heavy wet logs onto a tiny spark of fire does not create a roaring hearth; it simply smothers the flame in choking smoke. If a person eats excessively without knowing the precise strength of their digestive fire or the nature of foods (தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின்), diseases will multiply boundlessly to ravage the body (நோயள வின்றிப் படும்). You must first rekindle your smothered digestive fire before feeding it substantial fuel." Following the physician's strict instructions, Arulmozhi subsisted for several days on light warm water and thin pepper broths, giving his exhausted digestive hearth time to recover. As his natural appetite returned with clean, steady vigor, he ate only what his digestive fire could easily burn, completely eradicating his multitude of illnesses and building lasting physical stamina.