திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 908

நாகப்பட்டினத்துத் துறைமுகத்தில் மரக்கல வணிகம் செய்து பெரும் செல்வந்தனான சீராளன், இளமையில் தன் உயிர் நண்பன் இனியன் தன் பூர்வீக வீட்டை அடமானம் வைத்து வழங்கிய உதவியால்தான் தொழிலில் உயர்ந்தான்; பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், இனியனின் சரக்குக் கப்பல் கடற்புயலில் மூழ்கி, அவனது குடும்பம் கடனில் மூழ்கி நடுத்தெருவுக்கு வரும் நிலை ஏற்பட்டது. கண்ணீருடன் தன்னிடம் உதவி கேட்டு வந்த இனியனுக்கு ஐந்நூறு பொற்காசுகள் கடனாகக் கொடுக்க சீராளன் முற்பட்டபோது, அவனது மனைவி, 'வைரத் தேர் வாங்குவதற்காகச் சேர்த்த பணத்தை இவனுக்குக் கொடுத்தால் நான் உங்களை விட்டுப் போய்விடுவேன்' என்று மிரட்டினாள்; மனைவியின் ஆசைக்கும் மிரட்டலுக்கும் அடிபணிந்த சீராளன் (நன்னுதலாள் பெட்டாங்கு ஒழுகியவன்), வாழ்வளித்த நண்பனின் துன்பத்தைப் போக்காமல் அவனைக் கைவிட்டதுடன் (நட்டார் குறைமுடியான்), ஆதரவற்றோர் இல்லத்திற்குச் செய்துவந்த தானங்களையும் நிறுத்தினான் (நன்றாற்றான்). இனியனின் குடும்பம் ஊரை விட்டு வெளியேறிய செய்தி கேட்டு ஆத்திரமடைந்த வணிகர் சங்கத் தலைவர் மாணிக்கவாசகர், சீராளனைப் பார்த்து, 'சீராளா! மனைவியின் ஆசைக்கும் விருப்பத்திற்கும் மட்டுமே அடிபணிந்து சுயபுத்தியின்றி நடப்பவர்கள் (நன்னுதலாள் பெட்டாங்கு ஒழுகுபவர்), தங்களுக்கு வாழ்வளித்த உயிர் நண்பர்களுக்குத் துன்பம் வரும்போது உதவவும் மாட்டார்கள் (நட்டார் குறைமுடியார்); மறுமைக்குப் பயன்தரும் அறச்செயல்களையும் செய்ய மாட்டார்கள்!' (நன்றாற்றார்) என்று கண்டித்துக் கூட்டமைப்பிலிருந்து நீக்கினார்.

In the seaport of Nagapattinam, merchant Seeralan amassed vast wealth through maritime trade, a fortune made possible only because his childhood friend Iniyan had once mortgaged his own ancestral home to fund Seeralan's first vessel. Years later, Iniyan's fleet was destroyed in a devastating oceanic storm, plunging his household into crushing debt and eviction; when a weeping Iniyan approached Seeralan for a modest loan to save his children from starvation, Seeralan's wife flew into a rage, threatening to abandon the marriage if he spent a single gold coin meant for her diamond chariot. Submitting blindly to his wife's selfish vanity (NannudhalaaL pettaangu ozhugiyavan), Seeralan turned his back on his lifelong benefactor (Nattaar kuRaimudiyaan) and halted his charity to the town orphanage (NanRaatRaan). Horrified by this heartless betrayal when Iniyan was forced to abandon his ancestral home, merchant guild elder Manickavasagar confronted Seeralan: Seeralan! Whoever lives in slavish submission to the selfish whims of a spouse (NannudhalaaL pettaangu ozhugupavar) will betray and abandon loyal friends in their darkest agony (Nattaar kuRaimudiyaar), and will fail to perform any act of enduring virtue! (NanRaatRaar).