திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 907

மருதூர் கிராமத்து நிலக்கிழார் குணாளன், சொந்தமாக முடிவெடுக்கும் சுயபுத்தியும் அறவுணர்வும் இன்றி, ஆணவமும் வஞ்சகமும் கொண்ட தன் மனைவியின் ஏவலாளனைப் போல அவள் சொல்லும் அநியாயங்களை எல்லாம் அப்படியே செய்து வந்தான் (பெண்ணேவல் செய்து ஒழுகினான்); கூலியாட்களுக்குக் கூலியைக் குறைப்பது, வரப்புத் தகராறு செய்வது என மனைவியின் உத்தரவுகளுக்கு அடிமையாக நடந்தான். அவனது தங்கை மாதவியோ, தந்தையின் சொத்தில் அண்ணன் செய்த அநியாயங்களைக் கண்டும் சினம் கொள்ளாமல், நற்பண்பும், நாணமும், தன்மானமும் கொண்ட உத்தமியாக வாழ்ந்து வந்தாள் (நாணுடைப் பெண்). தங்கையின் நியாயமான பங்கு நிலத்தையும் அபகரிக்குமாறு மனைவி ஏவியதால், குணாளன் போலி ஆவணம் தயாரித்து ஊர் பஞ்சாயத்தில் வைத்தான்; ஆனால் மாதவி, ஊர் அவையின் முன் பணிவோடும் நாணத்தோடும் நின்றபடி, தந்தை எழுதி வைத்த உண்மை ஆவணத்தை அமைதியாக முன்வைத்து நியாயத்தை நிலைநாட்டினாள். அண்ணனின் கோழைத்தனத்தையும் தங்கையின் பண்பையும் கண்ட ஊர்த் தலைவர் செம்பியன், குணாளனைப் பார்த்து, 'குணாளா! மனைவியின் தீய உத்தரவுகளுக்கு அடிபணிந்து ஏவலாளனாய் வாழும் உன் ஆண்மையைவிட (பெண்ணேவல் செய்தொழுகும் ஆண்மையின்), இயல்பாகவே மானமும் நாணமும் நற்பண்பும் கொண்ட உன் தங்கை மாதவியின் பெண்மையே ஆயிரம் மடங்கு உயர்ந்த பெருமை உடையதாகும்!' (நாணுடைப் பெண்ணே பெருமை உடைத்து) என்று தீர்ப்பளித்தார்.

In the fertile farming village of Marudhur, landlord Gunalan was completely devoid of independent conscience or moral backbone, acting as a slavish lackey to his deceitful, arrogant wife; whatever unjust scheme she concocted—cheating farm laborers of their daily wages or shifting boundary stones—Gunalan submissively carried out without shame (PENNEval seytozhuginaan). In stark contrast, his younger sister Madhavi lived as an exemplar of quiet dignity, self-respect, and virtuous modesty (NaaNudaip peN). When his wife commanded him to forge land documents to usurp Madhavi's rightful share of their father's heritage, Gunalan shamelessly presented the forged palm-leaf deed before the village council; however, Madhavi stepped forward with composed grace and modesty, calmly presenting their late father's authentic deed and dissolving the deceit with quiet truth. Witnessing the brother's spineless cowardice beside the sister's luminous dignity, village elder Sembiyan declared: Gunalan! Rather than the cowardly manliness of a lackey who carries out the malicious commands of his wife (PENNEval seytozhugum ANmaiyin), the noble modesty, virtue, and moral dignity of your sister Madhavi (NaaNudaip peNNE) is infinitely greater and far more glorious! (Perumai udaiththu).