திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 901

திருமயம் நீர்ப்பாசன ஏரியின் பெருங்கரையைப் பருவமழை தொடங்குவதற்குள் பலப்படுத்தி மதகுகளைச் சீரமைக்கும் பெரும் பொறுப்பு இளம் பொறியாளன் குலோத்துங்கனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது; ஆனால், புதிதாகத் திருமணமான அவனது மனைவி, 'மழையிலும் சேற்றிலும் நீங்கள் ஏன் இரவெல்லாம் ஏரிக்கரையில் நிற்க வேண்டும்?' என்று கண்ணீர் வடித்துக் கெஞ்சியதால், மனைவியின் சொகுசு மயக்கத்திற்கு அடிபணிந்து ஏரிப் பணியை அரைகுறையாக விட்டுவிட்டு வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான் (மனைவிழைந்தான்). திடீரென ஆற்றில் பெருவெள்ளம் பாய்ந்தபோது, சீரமைக்கப்படாத ஏரிக்கரை உடைந்து பன்னிரண்டு கிராமங்களின் விளைநிலங்கள் நீரில் மூழ்கின; நூற்றுக்கணக்கான ஏழை உழவர்களின் குடிசைகளும் தானியக் களஞ்சியங்களும் அடித்துச் செல்லப்பட்டு நாடே துயரத்தில் மூழ்கியது; குலோத்துங்கன் தன் பதவியையும் மக்கள் நன்மதிப்பையும் இழந்து பெரும் பழியைச் சுமந்தான் (மாண்பயன் எய்தவில்லை). அதே வெள்ளத்தில், மனைவியின் சுகத்தைவிடக் கடமையே பெரிதென இரவும் பகலும் நின்று தெற்கு அணையைப் பாதுகாத்த சக பொறியாளன் மதிவாணன், சேற்றில் கண்ணீர் சிந்திய குலோத்துங்கனைப் பார்த்து, 'குலோத்துங்கா! இல்லறம் என்பது அறத்தின் துணை; ஆனால் பொதுக் கடமையையும் அறத்தையும் மறந்து மனைவி சொல்லும் மயக்கத்திற்கு மட்டுமே அடிபணிந்து கிடப்பவர் உயர்ந்த புகழையோ நற்பயனையோ ஒருபோதும் அடைய முடியாது (மனைவிழைவார் மாண்பயன் எய்தார்); மக்கள் பணியையும் பெரிய கடமைகளையும் செய்து முடிக்கத் துடிக்கும் தீரர்கள் அத்தகைய பலவீனமான சிற்றின்பத்தை விரும்பாமல் ஒதுக்கித் தள்ளுவார்கள்!' (வினைவிழையார் வேண்டாப் பொருளும் அது) என்று உணர்த்தினார்.

In the agricultural basin of Tirumayam, young irrigation engineer Kulothungan was entrusted with the critical duty of reinforcing the massive earthen lake bund and repairing the flood spillways before the heavy monsoon arrived; however, his newly married wife wept and pleaded with him to avoid the cold rain and mud, begging him to remain at home in warm domestic comfort. Captivated by her emotional appeals and abandoning all sense of civic duty, Kulothungan neglected the reservoir site and remained idle at home for weeks (Manaivizhaivaan). When torrential flash floods surged down from the hills, the weakened dykes gave way, submerging twelve farming villages, washing away humble thatched huts, and ruining the entire harvest of hundreds of poor families; Kulothungan was stripped of his post and covered in public dishonor (MaaNpayan eydhavillai). Meanwhile, senior engineer Mathivanan, who had stood steadfast in the downpour at the southern reservoir to save thousands of lives, looked upon the weeping Kulothungan and said: Kulothungan, domestic companionship is meant to support righteousness; but whoever forgets public duty and remains subservient to blind domestic indulgence will never achieve noble virtue or honor (Manaivizhaivaar maaNpayan eydhaar); those dedicated to resolute duty and great noble deeds cast aside such weak self-indulgence as an obstacle to be shunned! (Vinaivizhaiyaar vENdaap poruLum adhu).