திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 900

மருதூர் மலைக்கோட்டையை ஆண்ட மன்னன் வீரபாண்டியன், ஏழு அடுக்குக் கருங்கல் சுவர்கள், முதலையுடைய அகழிகள், பல்லாயிரக்கணக்கான வில்வீரர்கள் மற்றும் நான்கு அண்டை நாட்டு மன்னர்களின் கூட்டுப்படை என எல்லை கடந்த பெரும் பாதுகாப்புகளையும் பக்கபலங்களையும் கொண்டிருந்தான் (இறந்தமைந்த சார்புடையவன்); அந்தச் செருக்கால், அருகிலிருந்த தவமுனிவர் அகத்தியனாரின் புனித மூலிகைக் காட்டை அழித்துக் காவற்கோபுரம் கட்ட உத்தரவிட்டான். தவவொழுக்கமும் தூய்மையும் மிக்க அந்த முதிய துறவி (சிறந்தமைந்த சீரார்) தடுத்து நிறுத்தியபோது, 'என் ஏழு கோட்டை சுவர்களையும் பெரும்படைகளையும் எவராலும் அசைக்க முடியாது; உன் சாபத்தால் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?' என்று எள்ளி நகையாடிக் கொதிக்கும் எண்ணெயை ஊற்றித் துறவியை விரட்டினான்; துறவியின் உள்ளத்தில் எழுந்த நியாயமான பெருந்துயரமும் சினமும் அந்நாட்டைச் சூழ்ந்தன (சீரார் செறின்). அடுத்த சில மாதங்களில், நிலநடுக்கத்தால் கோட்டைச் சுவர்கள் விரிசலிட்டன; கருவூலமும் தானியக் கிடங்குகளும் தீப்பற்றி எரிந்தன; கூட்டு மன்னர்கள் துரோகம் செய்து கோட்டையை முற்றுகையிட்டு வீரபாண்டியனைக் கொன்றனர்; அவனது எந்தப் பெரும் பலமும் அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. இடிந்த கோட்டையின் முன் நின்ற மூத்த குரு சதாசிவம், 'எல்லை கடந்த மாபெரும் படைகளும், கோட்டை அரண்களும், நட்புப் பலங்களும் ஒருவனுக்குத் துணையாக அமைந்திருந்தாலும் (இறந்தமைந்த சார்புடையர் ஆயினும்), சிறந்த தவவொழுக்கமும் பெருமையும் மிக்க சான்றோர்கள் சினங்கொள்ளும் நிலையை ஏற்படுத்தினால் (சிறந்தமைந்த சீரார் செறின்), அவன் எக்காலத்திலும் தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாது!' (உய்யார்) என்று மெய்சிலிர்க்கப் போதித்தார்.

Reigning over the mountain citadel of Maruthur, King Veerapandiyan commanded all-surpassing defenses—seven concentric granite walls, deep crocodile moats, legions of elite archers, and treaties with four allied monarchs (IRandhamaindha saarpudaiyavan); intoxicated by this impenetrable security, he ordered the sacred medicinal grove of the revered sage Agathiyanar cleared to build private watchtowers. When the holy hermit, celebrated across the realm for his sublime spiritual virtue and benevolence (SiRandhamaindha seeraar), peacefully appealed for the animals, Veerapandiyan poured scalding oil from the battlements, sneering: Behold my seven invincible walls and mighty allies; neither you nor your gods can breach a single stone of my empire! Heartbroken by such cruel tyranny, the saintly sage walked away in sorrow (Seeraar seRin). Within months, a massive earthquake fractured the bedrock, draining the moats; fires gutted the granaries, and his allied kings turned on him, storming the breached citadel and killing the monarch; none of his all-surpassing defenses could save his life. Gazing upon the shattered ramparts, royal preceptor Sadhasivam lamented: Even if a man commands all-surpassing fortresses, vast legions, and mighty alliances (IRandhamaindha saarpudaiyar aayinum), if he incurs the righteous indignation and grief of saintly masters of supreme virtue (SiRandhamaindha seeraar seRin), he will never, ever escape his doom! (Uyyaaar).