திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 897

காவிரிப் பூம்பட்டினத்தில், மாடமாளிகைகள், முத்து வியாபாரம், பட்டு ஆடைகள் என அனைத்து வகை சுகபோகங்களையும் அனுபவித்து, மலைபோலத் தங்கக் காசுகளைக் குவித்து வைத்திருந்தான் பெரும் வணிகன் சோமசுந்தரன் (வான்பொருள்); தன் சொகுசு மாளிகையின் நந்தவனத்தை விரிவாக்குவதற்காக, ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஏழைகளுக்கும் அனாதைகளுக்கும் இலவச மருத்துவம் வழங்கிவந்த தவப்பண்பாளர் குணசீலரின் அறச்சாலையை அடியாட்களை வைத்து இடித்துத் தள்ளினான். 'ஐயா! இந்த அனாதைக் குழந்தைகளின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிக்காதீர்கள்' என்று குணசீலர் மன்றாடியபோது, 'பணம் இருந்தால் எதையும் விலைக்கு வாங்கலாம்; எவரையும் என் பணத்தால் அடக்குவேன்' என்று ஆணவத்தோடு பெரியவரை அவமதித்தான் சோமசுந்தரன்; மனம் வெதும்பிய குணசீலர் கண்ணீரோடு அங்கிருந்து வெளியேறினார் (தகைமாண்ட தக்கார் செறின்). அடுத்த சில மாதங்களில், இடிதாக்கி அவனது ரத்தினக் கிடங்குகள் தீப்பற்றி எரிந்து சாம்பலாயின; கடலில் சென்ற மூன்று முத்துக்கப்பல்களும் கொள்ளையர்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, சொத்துக்கள் யாவும் பறிபோய் நடுத்தெருவில் கையேந்தி நின்றான் சோமசுந்தரன். சாம்பல் மேட்டின் முன் கதறி அழுத அவனிடம் மூத்த புலவர் மருது, 'சோமசுந்தரா! நற்பண்புகளாலும் ஒழுக்கத்தாலும் சிறந்த பெரியோர்களின் சாபத்திற்கும் மனவேதனைக்கும் ஆளானால் (தகைமாண்ட தக்கார் செறின்), ஒருவன் அனுபவித்த பலவகைப்பட்ட ஆடம்பர வாழ்க்கையும் (வகைமாண்ட வாழ்க்கையும்), அவன் குவித்து வைத்த வானளாவிய பெருஞ்செல்வமும் (வான்பொருளும் என்னாம்) எதற்கு உதவும்? அனைத்தும் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகி விடுமே!' என்று உணர்த்தினார்.

In the prosperous maritime hub of Kaveripoompattinam, gemstone merchant Somasundaram lived surrounded by multi-story teak mansions, silk robes, and subterranean vaults overflowing with mountains of gold coins and pearls (VaanporuL). To expand his private pleasure gardens and banquet courts (VagaimaaNda vaazhkkai), he unleashed his hired ruffians to demolish the free dispensary and orphanage that the saintly, revered physician Gunaseelar had operated for fifty years. When Gunaseelar begged him to spare the destitute orphans, Somasundaram threw copper coins in the elder's face and sneered: Gold commands all power in this empire; neither your morals nor your gods can stand against my fortune! Heartbroken and weeping for the children, the virtuous sage walked away in sorrowful silence (ThagaimaaNda thakkaar seRin). Within three months, lightning ignited the merchant's warehouses, burning his mansions to ash; his uninsured pearl fleet was plundered and scuttled at sea, leaving him utterly bankrupt and destitute. Weeping in rags over the smoldering ruins, Somasundaram was addressed by scholar Maruthu: Somasundaram! If a man incurs the righteous anguish and moral indignation of saintly souls of sublime virtue (ThagaimaaNda thakkaar seRin), of what possible avail is a life crowned with luxurious comforts (VagaimaaNda vaazhkkaiyum), or immense treasures towering like mountains? (VaanporuLum ennaam); all of it crumbles into lifeless dust!