திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 896

கொல்லிமலையின் அடர்ந்த காட்டில், ஒரு கோடைகாலத்தில் மூண்ட பெரும் காட்டுத்தீயில் சிக்கி உடல் வெந்த நிலையிலும், ஆற்றுப் பள்ளத்தில் குதித்து மூலிகை மருத்துவத்தால் எப்படியோ உயிர் பிழைத்து மீண்டான் வேட்டைத் தலைவன் வீரசேனன் (எரியால் சுடப்படினும் உய்வுண்டாயிற்று). ஆனால், மரணத்தின் வாயிலில் இருந்து தப்பிய பின்னரும் அவனது ஆணவம் அடங்கவில்லை; ஐம்பது ஆண்டுகளாக அரிய மூலிகைகளையும் விலங்குகளையும் காத்துத் தவம் இயற்றிவந்த முதுபெரும் துறவி சித்தார்த்தரின் ஆசிரமத்திற்குள் புகுந்து, மரங்களை வெட்டிப் புனிதக் குடிலை இடித்துத் துறவியைச் சாட்டையால் அடித்துத் துன்புறுத்தினான் (பெரியார்ப் பிழைத்தொழுகினான்). முனிவரின் உள்ளத்தில் எழுந்த பெருந்துயரத்தின் விளைவாக, அன்றிரவே வீரசேனனின் கொள்ளைப் பொன்னைக் கவர நினைத்த அவனது சொந்த வேட்டை வீரர்களே அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பினர்; அவர்களிடம் இருந்து இருளில் குதிரையில் தப்பி ஓடிய வீரசேனன், செங்குத்தான மலைப் பாறையிலிருந்து வழுக்கி விழுந்து பாதாளத்தில் உடல் சிதறி மாண்டான். அவனது உடலைக் கண்ட மூத்த மூலிகை மருத்துவர் தேவநாதன், 'கொழுந்துவிட்டு எரியும் கொடிய தீயில் சிக்கி உடல் வெந்தாலும்கூட ஒருவன் எப்படியோ தப்பி உயிர் பிழைத்துக் கொள்ள முடியும் (எரியால் சுடப்படினும் உய்வுண்டாம்); ஆனால், தவத்தாலும் ஒழுக்கத்தாலும் உயர்ந்த பெரியோர்களை அவமதித்துத் தீங்கிழைத்து வாழ்பவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாது!' (உய்யார் பெரியார்ப் பிழைத்தொழுகுவார்) என்று உணர்த்தினார்.

In the dense mountain forests of Kolli Hills, ruthless hunting warlord Veerasenan was trapped in a raging summer wildfire; though horribly scorched by the flames, he miraculously survived by plunging into a deep mountain ravine and being restored with rare medicinal balms (Eriyaal sudappadinum uyvuNdaayitRu). Yet rather than learning humility from his near-death escape, his arrogance only swelled; invading the sacred forest hermitage of the octogenarian sage Siddharthan, who had nurtured endangered flora and guided seekers for fifty years, Veerasenan felled sacred sandalwood trees, wrecked the hermitage, and struck the holy hermit with a leather whip (Periyaarp pizhaiththozhuginaan). The peaceful sage spoke no wrathful curse, but that very midnight, Veerasenan's own mercenary scouts mutinied to plunder his looted treasures; fleeing blindly into the dark rocky chasms, Veerasenan's steed plunged off a precipice, smashing him upon the boulders below. Gazing down at the broken remains, senior herbalist Devanathan observed in awe: Even when caught in the scorching fury of a roaring conflagration, a man may somehow escape and preserve his life (Eriyaal sudappadinum uyvuNdaam); but those who live transgressing against and tormenting enlightened, saintly souls will never, ever escape their doom! (Uyyaarp periyaarp pizhaiththozhuguvaar).