திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 891

கொள்ளிடக் கரையில் அமைந்த செழிப்பான குறுநிலப் பகுதியை ஆண்ட இளம் மன்னன் விக்கிரமன், பருவமழை தொடங்குவதற்குள் ஆற்றில் ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் அணையை வடிவமைக்கத் திட்டமிட்டான்; நாற்பது ஆண்டுகளாக சோழ மண்டலமெங்கும் ஏரிகளையும் கற்கட்டுமானங்களையும் அமைத்துச் சாதனை படைத்த முதுபெரும் நீரியல் சிற்பி பெருந்தச்சன் கரிகாலன், ஆற்றுப்படுகையின் மணல் அரிப்பைச் சுட்டிக்காட்டி, 'மன்னா! தரைத்தளத்தில் ஆழமான கருங்கல் தூண்களை அமைத்து உபரிநீர் வடிகால்களை அமைத்த பிறகே அணையை உயர்த்த வேண்டும்; அவசரப்பட்டால் பேராபத்து நேரிடும்' என்று அக்கறையோடு ஆலோசனை கூறினார். ஆனால் இளமைச் செருக்கில் மிதந்த விக்கிரமனோ, 'வயதான காலத்தில் உனக்கு அச்சம் கூடிவிட்டது; பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்களும் பணமும் இருக்கும் என்னிடம் உன் அதிகாரம் எடுபடாது' என்று பெரியவரின் பேராற்றலை ஏளனம் செய்து விரட்டினான் (ஆற்றுவார் ஆற்றல் இகழ்ந்தான்). அடுத்த சில வாரங்களில் கொள்ளிடத்தில் சீறிப்பாய்ந்த காட்டாற்று வெள்ளம், அடித்தளமற்ற அந்த அணையையும் உடைத்துக் கோட்டையையும் குடியிருப்புகளையும் மூழ்கடித்துப் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது; வெள்ளத்தில் மிதந்த விக்கிரமனைத் தன் மூங்கில் கழியை நீட்டிக் கரைக்கு இழுத்துக் காப்பாற்றினார் அதே பெருந்தச்சன். சேற்றில் அழுது நின்ற மன்னனிடம் பெருந்தச்சன், 'மன்னா! கோட்டைகளும் படைக்கலன்களும் ஒருவனைக் காப்பாற்றிவிடாது; எடுத்த காரியத்தை முடிக்கும் பேராற்றல் படைத்த பெரியோர்களின் ஆற்றலை ஒருபோதும் அவமதிக்காமல் இருப்பதே (ஆற்றுவார் ஆற்றல் இகழாமை), தமக்குத் தீங்கு நேராமல் காத்துக் கொள்ளும் காவல்கள் அனைத்திலும் தலைசிறந்த முதன்மைக் காவலாகும்!' (போற்றுவார் போற்றலுள் எல்லாம் தலை) என்று உணர்த்தினார். விக்கிரமன் தன் ஆணவம் அழிந்து தலைவணங்கினான்.

Governing a fertile province along the banks of the Kollidam river, young chieftain Vikraman resolved to construct a massive stone irrigation barrage before the onset of the monsoon floods; revered master architect Perunthachan Karikalan, who had engineered majestic reservoirs and stone weirs across the Chola empire for forty years, inspected the alluvial soil and warned: King! Deep granite pilings and flood overflow sluices must be embedded into the bedrock before raising the barrier; haste without foundational reinforcement will invite catastrophe. Inflated with youthful arrogance and wealth, Vikraman mocked the master: You have grown feeble and cowardly in your old age; my armies and gold are all the strength I need! He dismissed the great builder with contempt (AatRuvaar aatRal igazhndhaan). Weeks later, a ferocious monsoon torrent surged down the Kollidam, tearing the unanchored masonry to pieces and drowning the palace, crops, and garrison in a catastrophic deluge. As Vikraman struggled for his life amidst the swirling floodwaters, it was the same elder builder who extended a sturdy bamboo staff and pulled him to safety. Looking upon the devastated ruler weeping on the muddy embankment, Karikalan spoke with gentle gravity: King! Stone walls and armies can never protect a foolish soul; never despising the power and expertise of accomplished masters who know how to achieve greatness (AatRuvaar aatRal igazhaamai) is the supreme, foremost shield among all protections that preserve life from ruin! (POtRuvaar pOtRuluL ellaam thalai).