திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 890

கொல்லிமலையின் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில், ஏழை எளிய மக்களுக்கும் யாத்திரிகர்களுக்கும் இலவசமாக மூலிகை மருத்துவம் செய்து வந்த எளிய மருத்துவர் சிவலிங்கம், கடனில் மூழ்கி அடைக்கலம் தேடிவந்த தன் தூரத்து உறவினர் சோமுவைத் தன் சிறிய புல்வேய்ந்த குடிசையிலேயே தங்கவைத்து உணவும் உடையும் தந்து ஆதரித்தார். ஆனால் சோமுவோ, அவரது நல்ல உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல், உள்ளத்தில் நச்சுப் பொறாமையையும் வன்மத்தையும் சுமந்தவனாகவே வாழ்ந்து வந்தான் (உடம்பாடு இலாதவர்); இரவில் மருத்துவ ஏடுகளைத் திருட முயல்வதும், மூலிகைக் கரைசல்களில் நஞ்சைக் கலக்கத் துணிவதுமாக இருந்த சோமுவின் வஞ்சகத்தால், சிவலிங்கத்திற்கு ஒவ்வொரு நாளும் தூக்கமில்லாத மரண பயமாகவே கழிந்தது; உண்ணும் உணவிலும் உறங்கும் பாயிலும் எந்நேரமும் ஆபத்து சூழ்ந்திருப்பதை உணர்ந்து நிம்மதியிழந்தார். ஒருநாள் இரவில் தன் உயிரையே மாய்க்கத் துணிந்த சோமுவை வீட்டைவிட்டு விரட்டிவிட்டு, மாதக்கணக்கில் அனுபவித்த பயத்தால் நடுக்கத்தோடு விடியற்காலையில் அமர்ந்திருந்த சிவலிங்கத்தை ஆசான் சிவஞானம் ஆதரவாகத் தழுவிக்கொண்டார்; ஆசான் சிவஞானம் கூறினார்: 'சிவலிங்கம்! உள்ளத்தில் உண்மையான உடன்பாடும் அன்பும் இல்லாத கொடிய உட்பகையாளரோடு சேர்ந்து வாழும் வாழ்க்கை என்பது (உடம்பாடு இலாதவர் வாழ்க்கை), ஒரு சிறிய இருண்ட குடிசைக்குள் கொடூரமான விஷப் பாம்போடு சேர்ந்து வாழ்வதைப் போன்றதாகும் (குடங்கருள் பாம்போடு உடனுறைந்தற்று); அது ஒவ்வொரு நொடியும் மரண அச்சத்தையும் பேரழிவையும் தவிர வேறெதையும் தராது!' என்று போதித்தார். சிவலிங்கம் அந்த நச்சு உறவை அகற்றிய பிறகே தன் வாழ்வில் உண்மையான அமைதி திரும்பியதை உணர்ந்தார்.

In a secluded hermitage amidst the dense forests of Kolli Hills, traditional healer Sivalingam provided compassionate herbal remedies to destitute pilgrims; out of sheer pity, he offered shelter and food in his cramped one-room thatched hut to his debt-ridden distant relative Somu. Yet Somu possessed a dark, poisonous heart wholly devoid of goodwill or gratitude (Udambaadu ilaadhavar); harboring bitter malice, Somu constantly plotted to steal the ancient medical palm leaves and secretly spiked the herbal extracts with harmful salts. Living beneath the same roof with such unmasked hostility robbed Sivalingam of every ounce of peace; every meal he ate and every shadow across his sleeping mat filled him with relentless, agonizing dread of an ambush in the dark. Having finally expelled the treacherous man after catching him with a blade at midnight, Sivalingam sat trembling on his porch at dawn until senior mentor Sivagnanam arrived. Embracing his exhausted disciple, Sivagnanam spoke: Sivalingam! Living domestic life alongside someone whose heart harbors irreconcilable internal enmity (Udambaadu ilaadhavar vaazhkkai) is exactly like dwelling inside a tiny hut with a deadly venomous snake for company! (KudangkaruL paambOdu udanuRaindhatRu); it turns every single breath into mortal terror and inevitable ruin! Only after casting out the venomous companion did Sivalingam feel true serenity return to his mountain sanctuary.