திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 888

கொல்லிமலை அடிவாரத்தில், மூன்று தலைமுறைகளாகப் போர்வாள்களையும் உழவுக் கருவிகளையும் வார்த்துப் பெரும்புகழ் பெற்று விளங்கியது மூத்த கொல்லர் முத்துவேலின் இரும்புப் பட்டறை; ஊரெல்லாம் போற்றும் பெருஞ்செல்வமும் வலிமையும் கொண்ட அந்தக் குடும்பத்தில், காலியப்பனும் ரத்தினமும் ஆகிய இரு பங்காளிகளுக்கு இடையே சொத்துப் பங்கீட்டில் தீராத உட்பகை முளைத்தது. அவர்கள் வெளிப்படையாக மோதாமல், ஒருவர் வேலை செய்யும் உலைக்களத்தில் மற்றொருவர் உவர்மண்ணைக் கலந்தும், இரும்புத் துண்டுகளைத் திருடியும், ஒருவரது வாடிக்கையாளர்களை மற்றொருவர் கெடுத்தும் மறைமுகமாக உள்ளிருந்தே ஒருவரையொருவர் அரித்து வந்தனர் (உட்பகை உற்ற குடி). சில ஆண்டுகளிலேயே, அரச கட்டளைகளை நிறைவேற்ற முடியாமல் பெருங்கடனில் மூழ்கி, பட்டறையின் உலைக்களங்கள் அணைந்து குடும்பத்தின் பெருமை தரைமட்டமானது; பாழடைந்த பட்டறையில் அமர்ந்து அழுத இளைய தலைமுறையினரிடம் ஒரு தேய்ந்த அரத்தைக் காட்டிய முத்துவேல், 'பிள்ளைகளே! பெரிய சுத்தியால் ஒரே அடியில் உடைக்க முடியாத கெட்டியான இரும்பையும், இந்த அரமானது ஓசையின்றித் தேய்த்துத் தேய்த்துத் தூளாக்கி அதன் வலிமையை அழித்துவிடுகிறது (அரம்பொருத பொன்போல); அதுபோலத்தான், ஒரு குடும்பத்திற்குள் உட்பகை தோன்றிவிட்டால், அது உள்ளிருந்தே அதன் வலிமையை நாளுக்கு நாள் மெல்ல மெல்லத் தேய்த்து அக்குடும்பத்தையே அடியோடு அழித்துவிடும்!' (உரம்பொருது உட்பகை உற்ற குடி தேயும்) என்று உணர்த்தினார்.

At the foothills of Kolli Hills, master blacksmith Muthuvel operated an ancestral armory that had forged battle-tested steel swords and sturdy agricultural plows for three generations, celebrated across the realm for its wealth and collective strength. However, when two branch cousins, Kaliappan and Rathnam, allowed bitter jealousy over inheritance shares to fester into silent internal malice, they never fought openly; instead, they secretly adulterated each other's charcoal furnaces with damp clay, purloined iron ingots, and slandered each other's craftsmanship to royal buyers (Utpagai utRa kudi). Within a few years, delivery failures and mounting debts extinguished their majestic forges one by one, reducing the proud lineage to utter bankruptcy. Holding up a jagged steel rasp before the weeping youths in the silent workshop, elder Muthuvel taught: Children! Look at this iron bar; though no heavy hammer could shatter it in a single blow, this quiet rasp wears away its hard substance stroke by stroke until all its strength turns to dust (Aramborudha ponpOla); exactly so, when internal enmity infects a household, it silently eats away at its foundation from within, grinding down its entire strength until the family perishes! (Uramborudhu utpagai utRa kudi thEyum).