திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 887

சுவாமிமலையின் பாரம்பரிய வெண்கலச் சிற்பக் கூடத்தில், மூத்த சிற்பி ராமநாதனும் அவனது தம்பி சாம்பனும் ஐம்பொன் சிலைகளை வார்க்கும் தொழிலில் ஊரார் போற்றும் வண்ணம் ஒன்றாக வாழ்ந்து வந்தனர்; அவர்கள் வடிவமைக்கும் செப்புச் சிமிழில் மூடி பொருந்தியிருப்பது போல, வெளியில் எந்த இடைவெளியும் இன்றி ஒற்றுமையான குடும்பமாகவே ஊருக்குத் தெரிந்தனர். ஆனால், சாம்பனின் உள்ளத்திலோ அண்ணனின் புகழைக் கண்டு பொறாமையும் உட்பகையும் ஊறிக்கிடந்தது; வெளியில் புன்னகையோடு வலம்வந்தாலும், குடும்பத்தின் நலனில் அவனது மனம் ஒருபோதும் இணையவே இல்லை (உட்பகை உற்ற குடி). பிரம்மாண்ட நடராஜர் சிலை வார்க்கும் நாளில், மெழுகு அச்சில் ஏற்பட்டிருந்த ஈரப்பதக் குறைபாட்டை அறிந்திருந்தும் அண்ணனிடம் மறைத்துவிட்டான் சாம்பன்; கொதிக்கும் வெண்கலக் குழம்பு ஊற்றப்பட்டபோது அச்சு வெடித்துச் சிதறி ராமநாதனின் கைகள் காயமடைந்தன. வேதனையோடு அமர்ந்திருந்த ராமநாதனுக்கு மூத்த ஆசான் ஆறுமுகம், 'ராமநாதா! ஒரு செப்புச் சிமிழும் அதன் மூடியும் வெளிப்புறப் பார்வைக்கு ஒன்றாகப் பொருந்தித் தெரிந்தாலும், அவை உள்ளுக்குள் தனித்தனியே பிரிந்துதான் இருக்கின்றன (செப்பின் புணர்ச்சிபோல் கூடினும்); அதுபோலத்தான், உட்பகை தோன்றிவிட்ட குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் வெளியில் ஒன்றாகக் கூடி வாழ்வதுபோல் காட்டினாலும், உள்ளத்தளவில் ஒருபோதும் உண்மையாக இணையவே மாட்டார்கள்!' (கூடாதே உட்பகை உற்ற குடி) என்று உணர்த்தினார். ராமநாதன் அந்தப் போலி உறவின் மாயையை உணர்ந்து அமைதியடைந்தார்.

At the renowned bronze foundry of Swamimalai, master sculptor Ramanathan and his younger brother Samban conducted their ancestral metalcraft under the admiring eyes of the entire town; just like the airtight copper reliquary caskets they cast where the lid fits so snugly that no gap is visible, their joint household appeared perfectly unified from the outside. Yet in the dark recesses of Samban's heart, bitter jealousy and unspoken malice festered against his elder brother; though he smiled politely in public, his spirit was never truly bound to the family's welfare (Utpagai utRa kudi). On the day they cast a monumental Nataraja idol, Samban deliberately concealed a dangerous moisture fissure within the inner wax core; when molten bronze was poured, the mold violently exploded, severely scalding Ramanathan's arms. As Ramanathan sat bandaged and brokenhearted, veteran mentor Arumugam consoled him: Ramanatha! Look at this copper casket; though its lid and container fit so seamlessly that they appear as one solid vessel from the outside (Seppin puNarchchipOl koodinum), they remain wholly detached within; even so, when secret enmity infects a family, they may present a flawless outward facade of unity, yet their hearts will never truly join together! (KoodaadhE utpagai utRa kudi). Seeing through the illusion of false kinship, Ramanathan found the resolve to rebuild his life in truth.