திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 886

வல்லம் எல்லையோரக் கோட்டையில், ஐம்பது போர்க்களங்களில் ஒன்றாக நின்று வென்ற தளபதி சோமவீரனும் அவனது துணைத்தளபதி இளஞ்செழியனும் உயிருக்குயிரான தோழர்களாகப் பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்ந்தனர்; புறப்பகைவர்கள் எவராலும் அந்தக் கோட்டையை நெருங்கக்கூட முடிந்ததில்லை. ஆனால், சோமவீரனுக்கு மன்னர் வீரக்கழல் வழங்கிப் பாராட்டிய நாளில், இளஞ்செழியனின் உள்ளத்தில் நச்சுப் பொறாமை முளைத்து, அவனுடன் ஒன்றி இருந்த மனநிலை உடைந்து உட்பகையாக மாறியது (ஒன்றாமை ஒன்றியார்கட்படின்). வெளியில் நண்பனாக வலம்வந்தாலும், எதிரிப் படைகள் இரவில் சுரங்கப்பாதை அமைத்துக் கோட்டைக்குள் புகுந்த வேளையில், மேற்குப் பகுதியில் இருந்த காவல் வீரர்களைப் பின்வாங்கச் செய்து சமிக்ஞை விளக்குகளை அணைத்து விட்டான் இளஞ்செழியன்; சில மணி நேரங்களில் கோட்டை தீக்கிரையாகி வீழ்ந்தது. இரத்தம் சிந்தச் சிறைபட்ட சோமவீரன், தன் தோழனின் முகத்தில் தெரிந்த வஞ்சகத்தைக் கண்டு கலங்கியபோது, மூத்த படைத்தலைவர் மாறவர்மன், 'வீரர்களே! தன்னோடு மிக நெருங்கி ஒன்றாக இணைந்திருப்பவர்களிடத்திலேயே இணக்கமற்ற உட்பகை தோன்றிவிடுமானால் (ஒன்றாமை ஒன்றியார் கட்படின்), எப்பேர்ப்பட்ட ஆற்றலும் கற்கோட்டைகளும் கொண்டவனாயினும் அவன் அழிந்துபோகாமல் தப்பிப் பிழைப்பது என்பது எக்காலத்திலும் முடியாது!' (எஞ்ஞான்றும் பொன்றாமை ஒன்றல் அரிது) என்று கூறி வருந்தினார்.

At the formidable granite fortress of Vallam, chief commander Somaveeran and his second-in-command Ilanchezhian had fought side-by-side through fifty border battles as inseparable brothers, forming an impenetrable shield that no external enemy could ever pierce. However, on the day Somaveeran was honored with the King's Golden Valor Anklet, a toxic weed of jealousy rooted itself within Ilanchezhian's heart, shattering their sacred inner unity into bitter internal enmity (OnRaamai onRiyaargaTpadin). While maintaining a smiling facade during the day, Ilanchezhian deliberately ordered the sentries to abandon the western ramparts and extinguished the alarm beacons during a midnight enemy siege; within hours, the mighty bastion was engulfed in flames. Looking through his own blood and tears at the cold, resentful gaze of his beloved comrade in chains, Somaveeran wept in devastation. Senior marshal Maaravarman lamented before the captured garrison: Warriors! When hostile discord erupts between those who were once bound together as one unified soul (OnRaamai onRiyaargaTpadin), no amount of granite battlements or martial prowess can ever prevent utter destruction from destroying them! (EnjnjAnRum ponRaamai onRal arithu).