திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 885

திருக்கோவிலூரை ஆண்டுவந்த அறநெறி மிக்க குறுநில மன்னர் குணபாலன், தாயிழந்த தன் இளைய சகோதரன் ஜெயசேனனைத் தன் உயிரைவிட மேலாக நேசித்து வளர்த்தார்; அரண்மனையின் அந்தப்புரம் முதல் கருவூலம், சமையற்கூடம் வரை எந்தத் தடையும் இன்றி அவனுக்கு முழு சுதந்திரம் அளித்திருந்தார். ஆனால் ஜெயசேனனோ, அரியணையைக் கைப்பற்றும் கொடிய பேராசையால் எல்லைப்புற எதிரிகளுடன் ரகசிய ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, தன் அண்ணனின் எல்லையற்ற பாசத்தையே தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தினான் (உறல்முறையான் உட்பகை). காவலர்கள் யாரும் சந்தேகிக்காத நிலையில், மன்னர் இரவில் அருந்தும் மூலிகைக் கஞ்சியில் கொடிய நாக நஞ்சைக் கலந்தான்; மன்னர் கிண்ணத்தைக் கையில் எடுத்தபோது, வெள்ளிக் கிண்ணத்தின் விளிம்பு கருமை அடைந்ததைக் கண்ட அரண்மனை மருத்துவர் அதைத் தட்டிவிட்டார்; பரிசோதித்தபோது அது உயிரையே குடிக்கும் கொடிய விஷம் என்பது அம்பலமானது. உயிராக வளர்த்த சொந்தத் தம்பியே தனக்குச் சாவைத் தரத் துணிந்த கொடூரத்தைக் கண்டு, கோபப்படாமல் கண்ணீர்விட்டு அழுதார் குணபாலன்; அப்போது தலைமை ஆசான் தேவசேனர், 'மன்னா! புறப்பகைவர்கள் நாட்டின் எல்லைகளைத்தான் தாக்குவார்கள்; ஆனால் மிக நெருங்கிய இரத்த சொந்த உறவினர்களுக்குள்ளேயே ஒருவனுக்கு உட்பகை தோன்றுமானால் (உறல்முறையான் உட்பகை தோன்றின்), அது உயிரையே பறிக்கக்கூடிய கொடிய மரணத் துன்பங்களையும் சொல்லொணா பேரழிவுகளையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்!' (இறல்முறையான் ஏதம் பலவும் தரும்) என்று கூறி ஆறுதல் கூறினார்.

Governing the principled principality of Thirukoilur, compassionate ruler Gunabalan cherished his orphaned younger brother Jayasenan more than his own breath, granting him unrestricted access to the inner royal chambers, the treasury, and the private royal kitchen. Yet Jayasenan, blinded by ruthless ambition to seize the throne, formed a covert alliance with hostile border warlords, exploiting his brother's tender love as an instrument of betrayal (URalmuRaiyaan utpagai). Knowing no royal sentry would ever dare question a prince, Jayasenan secretly laced Gunabalan's evening medicinal porridge with lethal cobra venom; as the king lifted the silver bowl to his lips, the vigilant royal physician noticed the blackened silver rim and knocked the broth aside, proving it to be instant poison. Looking upon the uncovered treason of the brother he had nurtured with fatherly devotion, Gunabalan collapsed onto his throne, weeping bitter tears of heartbreak rather than anger. Senior preceptor Devasena comforted the grieving king: Your Majesty! External foes can only attack frontiers and forts; but when treacherous enmity erupts from within one's own intimate blood kin (URalmuRaiyaan utpagai thOnRin), it strikes straight at the heart, bringing forth fatal, death-dealing conspiracies and supreme catastrophe! (IRalmuRaiyaan Edham palavum tharum).