திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 884

நன்னிலம் கிராமத்தில், நாற்பது பட்டு நெசவுக் குடும்பங்களை ஒன்றுதிரட்டி ஒரு பெரிய கூட்டுறவுத் தறிக்கூடத்தை வழிநடத்தி வந்தார் மூத்த நெசவாளர் சதாசிவம்; அனைத்துத் தறிகளுக்கும் பட்டு நூல்களைப் பகிர்ந்தளித்து, கிடைத்த லாபத்தைச் சமமாகப் பிரித்துத் தந்த அவரது தலைமையை அனைவரும் போற்றினர். ஆனால், அவரிடம் அன்பாகப் பழகுவதுபோல் நடித்து வந்த உறவினர் தர்மலிங்கம், உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பொறாமையையும் பகையையும் வளர்த்து வந்தான் (மனமாணா உட்பகை). இரவோடு இரவாக ஒவ்வொரு நெசவாளர் வீட்டிற்கும் சென்று, 'சதாசிவம் தன் மகன்களுக்கு மட்டும் தங்கச் சரிகை நூலை அதிகமாகக் கொடுத்து உங்களை ஏமாற்றுகிறார்' என்றும், கணக்குப் புத்தகங்களைத் திருத்திப் போலிக் கடன்களை உண்டாக்கியும் விஷமப் பொய்களைப் பரப்பினான். சில மாதங்களிலேயே, ஒற்றுமையாக வாழ்ந்த அந்தப் பெருங்குடும்பத்திற்குள் சந்தேகமும் பூசல்களும் வெடித்து, அண்ணன் தம்பிகள் நீதிமன்றப் படியேறித் தொழிலை முடக்கினர்; தறிக்கூடம் மூடப்பட்டு வாழ்வாதாரம் இழந்த குடும்பங்களின் அழுகைக் குரலைக் கேட்டு நெஞ்சம் உடைந்த சதாசிவம், 'மக்களே! வெளியில் சிரித்துப் பழகினாலும் உள்ளத்தில் ஒன்றுபடாத நயவஞ்சக உட்பகை தோன்றிவிட்டால் (மனமாணா உட்பகை தோன்றின்), அது உயிரினும் மேலான சுற்றத்தாரை ஒன்றுசேராமல் பிரித்துவிடும் கொடிய குற்றங்களையும் பல அழிவுகளையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்!' (இனமாணா ஏதம் பலவும் தரும்) என்று கூறி வருந்தினார். அவரது சொற்களைக் கேட்டுத் தங்கள் தவறை உணர்ந்த இளைய நெசவாளர்கள் கண்ணீர் சிந்தினர்.

In the weaving town of Nannilam, elder craftsman Sadhasivam successfully led a forty-family silk-weaving guild, sharing raw mulberry silk threads and distributing profits with transparent equity; all the artisan families revered him as a patriarch. However, his cousin Dharmalingam, while behaving like an affectionate brother in public, nursed bitter malice and secret jealousy in the depths of his heart (ManamaaNaa utpagai). Creeping into weavers' homes at night, Dharmalingam spread toxic slanders, whispering that Sadhasivam hoarded precious gold zari threads for his own sons and doctoring account ledgers to fabricate false debts. Within months, suspicion poisoned the harmonious community; brothers dragged one another into bitter lawsuits, common looms fell silent, and the entire collective was shuttered in bankruptcy. Listening to the weeping of starving families outside the padlocked workshop, a heartbroken Sadhasivam addressed the scattered craftsmen: Kin! If false-hearted internal enmity festers within while smiling on the outside (ManamaaNaa utpagai thOnRin), it will fracture the devoted unity of one's entire kin and unleash countless devastating evils upon all! (InamaaNaa Edham palavum tharum). Hearing this agonizing truth, several young weavers hung their heads and wept in deep remorse over their blindness.