திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 882

நாகப்பட்டினத் துறைமுகத்திலிருந்து கடல் கடந்து வணிகம் செய்த மூத்த மாலுமி மருதவாணன், முப்பது ஆண்டு காலக் கடற்பயணங்களில் கொடூரக் கடற்கொள்ளையர்களின் வாள்வீச்சுகளையும் பெரும் புயல்களையும் துணிவோடு எதிர்கொண்டு வென்றவர்; நேருக்கு நேர் வாளேந்தித் தாக்கும் எதிரிகளைக் கண்டு அவர் ஒருபோதும் அஞ்சியதில்லை (வாள்போல் பகைவர்). ஆனால், தன்னுடன் சிறுவயது முதல் ஒன்றாகப் பாய்மரம் ஏறிய உயிர்நண்பன் நீலகண்டனைத் தன் உடன்பிறப்பாகவே நம்பி, கப்பலின் அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் அவனிடம் தந்திருந்தார். நீலகண்டனோ, போட்டியாளர்களிடம் பெற்ற பொற்காசுகளுக்கு ஆசைப்பட்டு, நடுக்கடலில் புயல் வீசிய நள்ளிரவில் கப்பலின் அடிமரத்தைத் துளையிட்டுச் சுக்கானைச் செயலிழக்கச் செய்துவிட்டு, தனியொரு படகோடு தப்பி ஓடினான் (கேள்போல் பகைவர்). பாய்மரங்கள் முறிந்து, முழ்கும் கப்பலிலிருந்து மாலுமிகளைப் போராடிக் கரைசேர்த்த மருதவாணன், கடற்கரையில் மண்டியிட்டுத் தன் உயிர்நண்பனின் வஞ்சகத்தை எண்ணிக் கதறி அழுதார்; அவரது தோளைத் தொட்ட துறைமுகத் தலைவர் சோமராஜன், 'மருதவாணரே! வெளிப்படையாக வாளேந்தி வரும் பகைவருக்கு ஒருபோதும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை (வாள்போல் பகைவரை அஞ்சற்க); ஆனால் உற்ற நண்பனைப்போல் முகத்தில் சிரித்துக்கொண்டு உள்ளத்தில் வஞ்சகம் சுமக்கும் உட்பகைவர்களின் நச்சுத் தொடர்புக்குத்தான் ஒருவன் எந்நாளும் அஞ்ச வேண்டும்!' (அஞ்சுக கேள்போல் பகைவர் தொடர்பு) என்று உணர்த்தினார்.

Steering grand multi-deck merchant vessels across the turbulent Bay of Bengal from Nagapattinam, veteran sea captain Marudhavanan had fearlessly conquered roaring ocean tempests and open pirate attacks for thirty years; he never feared adversaries who charged openly with glittering broadswords in hand, knowing exactly how to defend against visible blades (VaaLpOl pagaivarai). Yet he placed absolute trust in his childhood companion and first mate Neelakandan, treating him as a brother and entrusting him with the ship's navigation and rudder controls. Blinding his conscience for a secret bribe of gold coins from rival merchants, Neelakandan deliberately bored holes into the lower hull and jammed the steering chains during a fierce midnight storm, fleeing into the darkness on an emergency skiff (kELpOl pagaivar). Having barely guided his drowning crew to the rocky shores as the majestic vessel sank beneath the waves, Marudhavanan knelt on the wet sand and wept bitter tears over the betrayal of his dearest friend. Harbor master Somarajan gently lifted him up and said: Marudhavana! Dread not the foes who openly confront you like drawn swords on the battlefield (VaaLpOl pagaivarai anjaRka); but fear with all your soul the perilous intimacy of treacherous foes who smile like loving kin while plotting your doom from within! (Anjuga kELpOl pagaivar thodarpu).