திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 881

திருவிடைமருதூர் காவிரி ஆற்றங்கரையில், இருபது ஏக்கர் நெல்வயல்களையும் நாற்பது கறவை மாடுகளையும் தன் சொந்த உழைப்பால் கட்டி எழுப்பிய உழவர் முத்துவேல், தாயிழந்த தன் சிறிய தந்தை மகன் முருகனைத் தன் சொந்தக் குழந்தையைப்போல் நெஞ்சார நேசித்து வளர்த்தார்; களஞ்சியத்தின் சாவி முதல் பணப்பெட்டி வரை அனைத்தையும் அவனிடமே ஒப்படைத்து முழுமையாக நம்பியிருந்தார். ஆனால் முருகன், வெளியில் இனிமையாகச் சிரித்துப் பழகினாலும், ஊரார் முத்துவேலை மதிப்பதைக் கண்டு உள்ளூரப் பொறாமைத் தீயில் வெந்தான்; இரவோடு இரவாக நாற்றுப்பாவிற்குள் உவர்மண் கலந்த நீரைப் பாய்ச்சியும், நெல் மூட்டைகளில் எலி நஞ்சைக் கலந்தும் பண்ணையை மறைமுகமாக அழிக்கத் தொடங்கினான் (தமர்நீரும்). ஒருநாள் நச்சு கலந்த தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு முப்பது கறவை மாடுகள் கதறித் துடித்துச் சாய்ந்தபோது, முத்துவேல் கண்ணீர் மல்க இரவெல்லாம் கண்விழித்து அவற்றைக் காப்பாற்றப் போராடினார்; இறுதியில் மருத்துவர் சோதித்தபோது, நச்சுக்கொடி முருகனின் அறையிலிருந்து கைப்பற்றப்பட்டது. சொந்தத் தம்பியின் கொடிய துரோகத்தைக் கண்டு இடிந்துபோய் நின்ற முத்துவேலின் தோளைத் தாங்கிய பெரியவர் மாரிமுத்து, 'முத்துவேல், உடலுக்குக் குளிர்ச்சி தரும் மரத்தின் நிழலும் இனிய நீரும்கூட நோய் உண்டாக்குமானால் கொடிய தீங்காகவே மாறும் (நிழல்நீரும் இன்னாத இன்னா); அதுபோலத்தான், நம்மோடு வாழும் சொந்த பந்தங்களின் இனிமையான உறவும் நமக்குத் தீங்கு செய்யத் தொடங்குமானால், உயிரையே மாய்க்கும் பெரும் உட்பகையாக முடிந்துவிடும்!' (தமர்நீரும் இன்னாவாம் இன்னா செயின்) என்று தேற்றினார். முத்துவேல் தன் நெஞ்சின் துயரத்தை அடக்கிக்கொண்டு, உள்ளிருந்த துரோகத்தை வேரறுத்துத் தன் எஞ்சிய பண்ணையைக் காக்க உறுதிகொண்டார்.

Along the fertile banks of the Kaveri in Thiruvidaimaruthur, hardworking farmer Muthuvel built a flourishing twenty-acre homestead and dairy farm through decades of honest toil; having raised his orphaned cousin Murugan with tender fatherly love, Muthuvel entrusted him with the keys to the granary and the family treasury. Yet Murugan, while smiling sweetly in Muthuvel's presence, burned with hidden envy over the village's deep respect for his elder brother; under the cover of night, he secretly channeled salty drainage into the nursery seedbeds and laced the feed troughs with toxic nightshade (ThamarnErum). When thirty dairy cows collapsed in agonizing pain, Muthuvel spent sleepless nights weeping and carrying herbal water to save them, only for the veterinarian to uncover the lethal herbs concealed within Murugan's quarters. Devastated by the unmasked treachery of the brother he cherished, Muthuvel trembled in grief until village elder Marimuthu held his shaking shoulders. Marimuthu consoled him: Muthuvel, even the gentlest tree shade and sweet spring water become deadly curses if they breed sickness and destruction (NizhalnErum innaadha innaa); exactly so, the smiling affection of our closest blood kin turns into devastating ruin if their secret deeds inflict harm! (ThamarnErum innaavaam innaa seyin). Wiping his bitter tears, Muthuvel resolved to cut away the treachery and preserve his remaining land with dignified strength.