திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 837

தனது முன்னோர்களின் புதையல் கிடைத்ததும், அறிவற்ற இளைஞன் துரைசாமி, நகரத்தின் போலிப் புகழ்ச்சியாளர்களுக்கும் குடிகாரர்களுக்கும் நாள்தோறும் அறுசுவை விருந்தளித்துப் பொற்காசுகளை வாரி இறைத்தான்; ஆனால், வீட்டின் பின்புறக் கொட்டகையில் அவனது வயதான தாயும் தங்கைகளும் ஒருவேளை உணவிற்குக் கூட வழியின்றிப் பசியால் மயங்கி விழுந்து கிடந்தனர். இந்தக் கொடுமையைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த மூத்த வணிகர் சுந்தரவேல், துரைசாமியின் விருந்துக் கூடத்திற்குள் நுழைந்து அவனது மூடத்தனத்தைக் கடுமையாகக் கண்டித்து அவனது போலி நண்பர்களை விரட்டினார் (பேதையின் கொடுமையை அம்பலப்படுத்தினார்). சுந்தரவேல் அறிவுறுத்தினார்: 'துரைசாமி! விவேகமற்ற ஒரு மூடன் எதிர்பாராமல் பெரும் செல்வத்தைப் பெற்றுவிட்டால் (பேதை பெருஞ்செல்வம் உற்றக்கடை), அவனோடு எவ்விதத் தொடர்புமற்ற அந்நியர்களும் அயலாரும் அதை உண்டு கொழுப்பர் (ஏதிலார் ஆர); ஆனால் அவனையே நம்பியிருக்கும் சொந்தப் பெற்ற தாயும் சுற்றத்தாரும் பசியால் வாடி வதங்குவர்!' (தமர்பசிப்பர்). சுந்தரவேல் சூடான நெய்ச்சோறும் பருப்பும் நிறைந்த பித்தளைத் தட்டைக் கண்ணீர் வடித்த தாயின் முன்னால் வைத்தார்.

Stumbling upon an unexpected ancestral hoard of buried gold, undiscerning youth Duraisamy filled his mansion courtyard with opportunistic urban sycophants and gamblers, treating them daily to roasted meats and foreign wines; yet in the rear cattle shed, his frail widowed mother Parvathi and two younger sisters fainted from sheer starvation without a handful of boiled rice to eat (Eadhilaar aara thamar pasippar). Entering the raucous banquet hall, senior merchant Sundaravel scattered the drunken parasites with his staff, confronting the foolish youth with blazing indignation. 'Duraisamy, when an ignorant, undiscerning fool stumbles into immense wealth (PEdhai perunjselvam utRakkadai), opportunistic strangers and flattering parasites feast luxuriously upon it (Eadhilaar aara), while his own blood kin and dependents weep and languish in bitter starvation! (Thamar pasippar).' Sundaravel carried a brass tray of steaming rice and ghee to the weeping mother in the veranda.