திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 810

மதுரையின் அரசவையில், தனக்குத் துரோகமிழைத்துப் பணத்தைச் சூதாட்டத்தில் இழந்துவிட்டுச் சிறைப்பட்ட தனது பழைய வணிகப் பங்குதாரர் சுந்தரத்தின் கண்ணீரைக்கண்டு மனம் பொறுக்காமல், மூவாயிரம் பொற்காசுகளைத் தனது சொந்தக் கருவூலத்திலிருந்து செலுத்தி நண்பனைச் சிறையிலிருந்து மீட்டு அடைக்கலம் தந்தார் வணிகர் தேவநாதன் (பழைய நண்பரிடம் பண்பு மாறாமல் நின்றார்). தேவநாதனின் இந்த எல்லையற்ற பெருந்தன்மையையும் பழைய நண்பன் மீதான மாறாத அன்பையும் கண்ட அவரது இருபது ஆண்டுக்கால பரம வணிக எதிரியான நீலகண்டன், தனது அனைத்துப் பகைமை வழக்குகளையும் நீதிமன்றத்திலிருந்து திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, தேவநாதனின் முன் நேரில் வந்து தலைவணங்கி நின்றான் (விழையாரும் விழைந்தார்). தன் மகனுக்குத் தேவநாதன் விளக்கினார்: 'மகனே! பழைய நண்பர்கள் தவறிழைத்துத் துன்பம் தந்தபோதிலும், அவரிடம் தாம் கொண்டுள்ள நற்பண்பும் மாறாத அன்பும் நீங்காமல் நிலைநிற்பவர்களை (பழையார்கண் பண்பின் தலைப்பிரியாதார்), அவர்தம் பரம பகைவர்களும்கூட (விழையார்) மனமுருகி விரும்பிப் போற்றிப் பாராட்டுவார்கள்!' (விழையப்படுப). தேவநாதன் நகர்மன்றத்தின் நடுவே தனது முன்னாள் எதிரி நீலகண்டன் நீட்டிய வெற்றிலைத் தட்டை இரு கைகளாலும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

In the central court of Madurai, when his erring childhood trading partner Sundaram was sentenced to debtor's prison after losing joint capital in reckless speculative schemes, merchant Devanathan stepped forward before the magistrate, paid the three thousand gold sovereign penalty in full from his own vaults, and took his repentant friend home. Witnessing this astonishing magnanimity and unshakeable love toward a partner who had wronged him, Devanathan's bitterest trade rival of twenty years, Neelakandan, was so profoundly moved that he dropped all court litigation against Devanathan and stepped forward in the open assembly to bow with genuine reverence (Vizhaiyaarum vizhaindhadhu). Devanathan counseled his young son: 'My son, those who never depart from their noble virtue, patience, and steadfast love toward old companions even when wronged (PazhaiyaargaN paNbin thalaippiriyaadhaar) will ultimately win the sincere love, reverence, and admiration of even their bitterest adversaries! (Vizhaiyaar vizhaiyappaduba).' In the center of the assembly hall, Devanathan accepted the ceremonial brass platter of betel leaves presented by his former rival with both hands.