திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 808

தஞ்சாவூரின் பழைமையான சுவடிச் சாலையில், அரிய வரலாற்றுப் பனையோலைச் சுவடியொன்றை நகலெடுத்தபோது, தலைமை ஆசிரியர் ராமநாதனின் முப்பது ஆண்டு கால நண்பரான சதாசிவத்தின் கவனக்குறைவால் அந்த விலைமதிப்பற்ற சுவடி தவறி விழுந்து கிழிந்து சேதமடைந்தது. உடனே அங்கிருந்த சில இளம் ஆசிரியர்கள் ஓடிவந்து, சதாசிவத்தின் மீது பழிபோட்டுப் புறம்பேசி அவரைப் பணியிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என்று முறையிட்டனர். ஆனால் ராமநாதனோ, தனது நண்பனைப் பற்றிப் பிறர் கூறிய கோள்வார்த்தைகளை ஒரு நொடி கூடக் காதுகொடுத்துக் கேட்காமல் அவர்களைக் கண்டித்து விரட்டினார் (கேளிழுக்கம் கேளாத கெழுதகைமை காத்தார்); பின்னர் குற்ற உணர்ச்சியில் நடுங்கி நின்ற சதாசிவத்தின் தோளைத் தழுவி, அவரோடு அமர்ந்து சுவடியை மீண்டும் புதிய ஓலையில் மறுபடி எழுதி முடித்தார். புறம்பேசிய மாணவன் கார்த்திகேயனுக்கு ராமநாதன் விளக்கினார்: 'கார்த்திகேயா! தன் நண்பர் மீது பிறர் சொல்லும் குற்றச்சாட்டுகளைக் காதுகொடுத்துக் கேளாத அளவுக்கு ஆழமான நட்புரிமை கொண்ட சான்றோருக்கு (கேளிழுக்கம் கேளாக் கெழுதகைமை வல்லார்க்கு), அந்த நண்பர் அறியாமல் ஏதேனும் ஒரு தவறைச் செய்துவிடும் நாளானது (நட்டார் இழுக்கம் செயின்), தன் தூய அன்பின் பெருந்தன்மையை வெளிப்படுத்தக் கிடைத்த ஒரு சிறந்த நன்னாளாகும்!' (நாள்). ராமநாதன் இரும்பு எழுத்தாணியைக் கரி மைக்கூட்டில் தோய்த்துச் சதாசிவத்தின் கைகளில் கொடுத்தார்.

Inside the ancient manuscript scriptorium of Thanjavur, a rare, irreplaceable Sangam historical codex was accidentally torn while being copied by senior tutor Sadasivam, the thirty-year companion of headmaster Ramanathan. Junior assistants rushed into the director's courtyard, eagerly reporting the mistake and urging Ramanathan to dismiss and fine Sadasivam for negligence. Ramanathan silenced the gossips with a single stern gesture, refusing to entertain a single whispered word against his companion (KELizhukkam kELaadha kezhudhagaimai). Walking into the hall, he embraced his trembling friend, sat down beside him, and spent the evening assisting him in recopying the damaged folios on fresh palm leaves. To his student Karthikeyan, Ramanathan taught: 'Karthikeya, to those whose steadfast loyalty and intimacy refuse to hear others speak ill of a friend (KELizhukkam kELaak kezhudhagaimai vallaarkku), the day their companion errs or stumbles (Nadtaar izhukkam seyin) is not an occasion for anger, but a blessed day of grace to demonstrate forgiving, unconditional love! (NaaL).' Ramanathan dipped the iron stylus into the black lampblack paste and placed it warmly into Sadasivam's hands.