திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 807

சோழ நாட்டின் தலைமை மூலிகை மருத்துவச் சாலையில், கண் நோய்க்கான தைலம் தயாரிக்கும் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, மூத்த மருத்துவர் சிவப்பிரகாசத்தின் நாற்பதாண்டு கால ஆருயிர் நண்பரான சோமு, மூலிகை அளவீட்டில் கவனக்குறைவாக ஒரு தவறைச் செய்துவிட்டதால் மருந்துப் பானை வெடித்துச் சிதறியது; அதில் தெறித்த கடுங்கார அமிலத்தால் சிவப்பிரகாசத்தின் இடது கண் பார்வை முற்றிலும் பறிபோனது. தன் கவனக்குறைவால் ஆருயிர் நண்பனின் கண் பார்வையை இழக்கச் செய்துவிட்டோமே என்று குற்ற உணர்ச்சியில் அழுது கதறித் தற்கொலைக்கு முயன்றார் சோமு. அவரைத் தனது வலது கையால் இழுத்து அணைத்துத் தேற்றிய சிவப்பிரகாசம், தன் நண்பன் மீதான அன்பில் சிறிதும் குறைவுபடாமல் அவருடனேயே தனது மருத்துவப் பணியைத் தொடர்ந்தார் (அழிவந்த செய்தபோதும் அன்பறாமல் நின்றார்). மருத்துவ மாணவர்களுக்குச் சிவப்பிரகாசம் போதித்தார்: 'மாணவர்களே! தூய அன்பின் வழியே தொன்றுதொட்டுப் பழகி வந்த பழைய நண்பர்கள் (அன்பின் வழிவந்த கேண்மையவர்), தம் தோழர் தமக்கு அழிவை ஏற்படுத்தும் கொடிய தீங்கையே தவறுதலாகச் செய்துவிட்டாலும் கூட (அழிவந்த செய்யினும்), அவர் மீது தாம் கொண்டுள்ள உண்மையான அன்பை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டார்கள்!' (அன்பு அறார்). சிவப்பிரகாசம் தனது வலது கரத்தால் மண் மருந்துக் கிண்ணத்தை மர மூலிகை மேசையின் மீது மென்மையாக வைத்தார்.

Inside the royal apothecary laboratory of Thanjavur, master physician Sivaprakasam and his forty-year partner Somu were distilling a rare medicinal oil for ophthalmic ailments. In an uncalculated moment of exhaustion, Somu misjudged the proportion of alkaline mineral salts, causing the sealed clay alembic to rupture under violent steam; the caustic spray blinded Sivaprakasam in his left eye. Devastated by inconsolable guilt and grief, Somu wept uncontrollably on the stone floor, attempting to harm himself in remorse. Reaching down with his right arm, Sivaprakasam pulled his lifelong friend into a deep embrace, wiping Somu's tears and reassuring him that their fraternal bond remained utterly unshaken (Azhivandha seyyinum anbaRaamal ninRaan). Instructing his apprentices, Sivaprakasam taught: 'Students, those whose companionship is rooted in long-standing, selfless, ancestral love (Anbin vazhivandha kENmaiyavar) will never diminish or extinguish their affection (AnbaRaar), even when their companion unwittingly causes them severe physical harm, disaster, or personal ruin! (Azhivandha seyyinum).' Sivaprakasam set the earthen ointment jar gently down upon the wooden herb preparation bench with his right hand.