திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 801

தஞ்சாவூரின் அரச சிற்பக் கூடத்தில், மாபெரும் கற்றளிச் சிலையொன்றை மிகுந்த கவனத்தோடு செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார் தலைமைச் சிற்பி குணசீலன். அப்போது அங்கு வந்த அவரது நாற்பதாண்டு கால பால்ய நண்பரான சிற்பி மருதநாதன், எவ்வித அனுமதியும் கேட்காமல் நேராக உள்ளே நுழைந்து, குணசீலனின் மிக விருப்பமான தந்தப் பிடி உளியை எடுத்து, அந்த அரசச் சிலையின் முக அமைப்பில் தனது விருப்பப்படி சில திருத்தங்களைச் செய்தார். தலைமைச் சிற்பியின் அனுமதி பெறாமல் அரண்மனைச் சிலையில் கைவைத்ததைக் கண்டு இளம் சீடன் கார்த்திகேயன் அதிர்ச்சியடைந்து கூச்சலிட முயன்றான்; ஆனால் குணசீலனோ, தன் நண்பனைக் கண்டதும் மலர்ந்த முகத்தோடு ஓடிவந்து அவனை ஆரத் தழுவிக்கொண்டு, தன் மதிய உணவுக் கலசத்தைத் திறந்து அவனோடு அமர்ந்து பகிர்ந்து உண்டார் (கிழமையைக் கீழ்ந்திடாமல் உவந்து ஏற்றார்). தன் சீடனுக்குக் குணசீலன் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'கார்த்திகேயா! பழைமை பாராட்டுதல் என்று சான்றோர்களால் போற்றப்படும் பண்பு எதுவென்றால் (பழைமை எனப்படுவது யாதெனின்), நெடுங்காலமாகப் பழகி வந்த பழைய நண்பர்கள் தம்மீது கொண்டுள்ள அன்பின் உரிமை மிகுதியால் செய்யும் எந்தவொரு செயலையும் சிறிதும் மறுத்துவிடாமல் மனமுவந்து ஏற்கும் தூய நட்பாகும்!' (யாதும் கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு). குணசீலன் வெண்கலக் குடிநீர்க் குவளையை மருதநாதனின் தூசு படிந்த கைகளில் அன்போடு கொடுத்தார்.

Inside the royal sculpting atelier of Thanjavur, master sculptor Gunaseelan was working with intense concentration on a monumental granite deity commissioned by the emperor. Without knocking or seeking formal permission, his childhood companion Marudhanathan walked in, picked up Gunaseelan's personal ivory-handled chisel from the bench, and began carving alterations directly into the facial contour of the royal statue. Appalled by such unbidden interference in a sensitive imperial project, junior apprentice Karthikeyan prepared to shout in protest; however, Gunaseelan turned, his face glowing with spontaneous warmth, and embraced his lifelong friend before opening his tiffin basket to share his meal (Yaadhum kizhamaiyaik keezhndhidaamal EtRaan). Guiding his astonished apprentice, Gunaseelan taught: 'Karthikeya, what is the sacred essence of honoring ancient friendship? (Pazhaimai enappaduvadhu yaadhenin); it is that sublime, unbreakable bond which never restricts, refuses, or takes offense at the familiar liberties taken out of loving intimacy by a lifelong companion! (Yaadhum kizhamaiyaik keezhndhidaa nadpu).' Gunaseelan placed the bronze water goblet gently into Marudhanathan's dusty hands.