திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 799

மரணப்படுக்கையில் தனது இறுதி மூச்சை விட்டுக்கொண்டிருந்த எண்பது வயதான முதிய வணிகர் குலோத்துங்கன், உடலில் ஏற்பட்ட நோயின் வலியை விடவும், முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் பஞ்சத்தில் வீழ்ந்து வறுமையில் தவித்தபோது, தன் ஆருயிர் நண்பனாகப் பழகியவன் தன் குடும்பத்தைக் கைவிட்டு ஓடிய துரோக நினைவால் நெஞ்சம் வெந்து கண்ணீர் வடித்தார் (கெடுங்காலைக் கைவிட்டவனின் நினைவு உள்ளத்தைச் சுட்டது). அவரது நடுக்கத்தைத் தணித்து மருந்திட்ட முதிய மருத்துவர் இளங்கோவன், அங்கிருந்த இளம் மருத்துவ மாணவர்களுக்கு நட்பின் ஆழத்தை விளக்கினார். இளங்கோவன் கூறினார்: 'மாணவர்களே! ஒருவனுக்குத் துன்பமும் வறுமையும் வந்து அழியும் காலத்தில் அவனைக் கைவிட்டு ஓடிய போலி நண்பர்களின் நட்பானது (கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை), ஒருவன் மரணப்படுக்கையில் உயிர் பிரியும் இறுதித் தருணத்தில் நினைத்துப் பார்த்தாலும்கூட (அடுங்காலை உள்ளினும்), அவனது நெஞ்சத்தை நெருப்பாய்ச் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடும்!' (உள்ளஞ் சுடும்). இளங்கோவன் முதிய வணிகரின் நடுங்கும் கைகளின் மீது மெல்லிய பருத்திப் போர்வையைப் போர்த்திவிட்டார்.

Lying upon his deathbed in the hospice chamber as his final breaths slipped away (Adungaalai), eighty-year-old retired merchant Kulothungan wept bitter, unstoppable tears—not from physical illness, but from the searing memory of a childhood companion who had abandoned his starving family during a famine thirty years earlier to hoard grain for himself. Administering soothing herbal extracts to calm the dying elder, veteran physician Elangovan turned to his medical students with profound gravity. 'Students, the poisonous betrayal of false companions who desert a soul in the dark hour of ruin (Kedungaalaik kaividuvaar kENmai), even when remembered on one's deathbed at the very threshold of mortality (Adungaalai uLLinum), scorches and burns the heart like flaming embers! (ULLam sudum).' Elangovan smoothed the soft linen blanket gently over the old merchant's trembling hands.