திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 798

வைகை ஆற்றில் ஏற்பட்ட திடீர் காட்டாற்று வெள்ளத்தில், பயணிகள் நிறைந்த பெரிய தோணி பாறையில் மோதி உடைந்தபோது, தோணியை இயக்கிய மருதனின் கூட்டாளியான குமரன், பயணிகளைக் காப்பாற்ற உதவாமல், மிதவைக் கட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு தன்னந்தனியாக நீந்தித் தப்பியோடினான். ஆனால் மருதனோ, தனது உயிரையும் துச்சமென மதித்து, கொந்தளிக்கும் ஆற்று நீரோட்டத்தோடு போராடி, இருபது பயணிகளையும் பத்திரமாகக் கரை சேர்த்துப் பாதுகாத்தார். சில மாதங்களுக்குப் பின் புதிய தோணி வாங்குவதற்காக மருதனைத் தேடி வந்து மீண்டும் பங்குதாரராக இணையக் கெஞ்சினான் குமரன்; ஆனால் அவனது துரோகத்தை நினைத்து அவனது முகத்தைப் பார்க்கக்கூட மறுத்து அவனைத் திருப்பி அனுப்பினார் மருதன் (அல்லற்கண் ஆற்றறுத்தவனை ஒதுக்கினார்). தன் மகன் வேலுவுக்கு மருதன் அறிவுறுத்தினார்: 'வேலு! மன ஊக்கத்தைக் குறைக்கக்கூடிய தாழ்ந்த செயல்களை ஒருபோதும் மனதால் கூட நினைக்கக் கூடாது (உள்ளற்க உள்ளம் சிறுகுவ); அதுபோலவே, தனக்குத் துன்பம் நேர்ந்த காலத்தில் இடையில் கைகழுவிவிட்டு ஓடும் சுயநலவாதிகளின் நட்பை எந்தக் காலத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது!' (கொள்ளற்க அல்லற்கண் ஆற்றறுப்பார் நட்பு). மருதன் ஆற்றங்கரையின் மரத்தூணில் ஈரமான தோணிக் கயிற்றைச் சுற்றி முடிச்சிட்டார்.

When a sudden monsoon flash flood struck the Vaigai river and damaged a passenger ferry against a submerged rock, ferryman Marudhan's business partner Kumaran snatched the only buoyancy log and swam away to safety alone, abandoning twenty terrified passengers to the raging whirlpools. Risking his own life, Marudhan fought the torrential currents with a single steering oar, securing every single passenger safely to the riverbank. Months later, when river commerce resumed, Kumaran returned to the landing with a bag of silver, begging to renew their lucrative ferry partnership; Marudhan firmly shut the door on the coward, refusing to look upon his face. Instructing his son Velu at the boatyard, Marudhan taught: 'Velu, never entertain thoughts or pursue actions that dwarf and diminish your spirit's noble resolve (ULLaRka uLLam siRuguva); and never, under any circumstance, accept the friendship of fair-weather cowards who abandon you in the hour of distress! (KoLLaRka allaRkaN aatRaRuppaar nadpu).' Marudhan coiled the wet mooring rope firmly around the wooden bollard on the riverbank.