திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 794

கொல்லிமலையின் குறுநில மன்னன் வல்வில் ஓரி, தனது அரசவையில் தங்கித் தனக்குப் பக்கபலமாக இருக்கும் ஒரு தூய ஆருயிர் நண்பனை நாடினான். அப்போது, எளிய குடிலில் வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், எந்தப் பழிச்சொல்லுக்கும் அஞ்சித் தன்மானத்தோடு வாழ்ந்து வந்த நேர்மையான புலவர் நெடுஞ்செழியனின் புகழைக் கேள்விப்பட்டான். மன்னன் ஓரி தனது குதிரையை நிறுத்திவிட்டு, எளிய கால்களோடு நடந்து சென்று புலவரின் குடிசை வாசலில் நின்றான். அவன் பொன்னையும் பொருளையும் வளமான நிலங்களையும் புலவருக்குப் பணிவோடு வழங்கி, அவரது தோழமையைத் தனக்குத் தருமாறு வேண்டி நின்றான் (கொடுத்தும் நட்பு கொண்டான்). மன்னன் ஒரு ஏழைப் புலவரை இவ்வளவு பணிவோடு நாடுவதைக் கண்டு வியந்த அமைச்சர்களுக்கு ஓரி விளக்கினான். ஓரி கூறினார்: 'அமைச்சர்களே! நற்குணங்கள் நிறைந்த நற்குடியில் பிறந்து, தன் மீது அணுவளவும் பழி வந்துவிடக் கூடாது என்று நஞ்சைப் போலப் பழிக்கு நாணி வாழும் உத்தமனை (குடிப்பிறந்து தன்கண் பழிநாணுவானை), எதனைக் கொடுத்தாவது அல்லது எத்தகைய தியாகத்தைச் செய்தாவது தேடிப் பெற்று நட்பாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்!' (கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் நட்பு). வல்வில் ஓரி பட்டுத் துணியால் சுற்றப்பட்ட மலைத்தேன் நிறைந்த வெண்கலக் கலசத்தைப் புலவரின் குடிசைத் திண்ணையில் மென்மையாக வைத்தார்.

Reigning over the misty slopes of Kollimalai, chieftain Valvil Ori sought a trusted personal counselor and companion whose moral compass would remain unswayed by royal favor or court politics. He learned of scholar Nedunchezhiyan, who lived in an impoverished thatched hut at the foot of the hills, renowned for dreading the slightest breath of moral dishonor like deadly poison. Dismounting from his chariot, Valvil Ori walked barefoot up the stony path to the scholar's porch. Offering fertile groves, gold bullion, and royal gifts, the king pleaded for the scholar's personal friendship (Koduththum nadpu koNdaan). Observing their sovereign's profound humility before an impoverished scholar, the courtiers were filled with wonder. Turning to his councilors, Ori taught: 'Ministers, an upright soul born of a noble, virtuous lineage who dreads the shame of moral blame like poison (KudippiRandhu thangaN pazhinaaNuvaanai) is the rarest guardian a leader can possess; one must gladly pay any price, offer any treasure, and make any sacrifice to secure the friendship of such a noble being! (Koduththum koLalvENdum nadpu).' Valvil Ori placed the silk-wrapped brass urn of mountain honey gently upon the scholar's earthen porch.