திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 762

தக்கோலப் போர்க்களத்தில், பொற்காசுகளுக்காகப் போரிட வந்த கூலிப்படை வீரர்கள், எதிரியின் பெரும் படையைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே அச்சமடைந்து தங்கள் ஆயுதங்களைப் போட்டுவிட்டுப் புறமுதுகிட்டு ஓடினர். இதனால் முன்னணிப் படை முற்றிலும் சிதைந்து, தளபதி இளங்கோவின் தலைமையில் வெறும் ஐம்பது வீரர்கள் மட்டுமே கணவாயில் எஞ்சினர் (தொலைவிடத்து நின்றனர்). ஆனால், தலைமுறை தலைமுறையாகத் தாய்மண்ணைக் காத்து வந்த அந்தப் பரம்பரை மூலப்படை வீரர்கள், எண்ணிக்கை குறைந்த நிலையிலும் பேராபத்து வந்த காலத்திலும் (உலைவிடத்து), கொடிய அம்புகளாலும் ஈட்டிகளாலும் உடல்கள் துளைக்கப்பட்ட போதும் சிறிதும் பின்வாங்காமல் பாறை போல நின்று எதிரிகளைத் தடுத்துத் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்தனர் (ஊறஞ்சா வன்கண் காத்தனர்). போர்க்களத்திற்கு விரைந்து வந்து கணவாயைக் காத்த மன்னர் மாறவர்மன், வீரமரணமடைந்த தளபதி இளங்கோவின் உடலைக் கண்டு கண்ணீரோடு கூறினார்: 'போரில் எண்ணிக்கை குறைந்து அழியும் நிலையிலும் (தொலைவிடத்து), பேராபத்து வந்த காலத்திலும் (உலைவிடத்து) காயங்களுக்கு அஞ்சாமல் நின்று காக்கும் இந்த அஞ்சாத நெஞ்சுரமானது (ஊறஞ்சா வன்கண்), தலைமுறை தலைமுறையாக விசுவாசத்தோடு விளங்கும் தொன்மையான மூலப்படைக்கு அன்றி (தொல்படைக்கல்லால்) கூலிப்படைகளுக்கு ஒருபோதும் உண்டாகாது!' (அரிது). மாறவர்மன் தனது அரச பட்டு மேலாடையை எடுத்து இளங்கோவின் இரும்பு கேடயத்தின் மீது மென்மையாகப் போர்த்தினார்.

At the battlefront of Takkolam, foreign mercenaries hired with gold panicked at the sight of the surging enemy cavalry; throwing down their spears, they fled the battlefield in chaotic retreat. The frontline collapsed, leaving veteran commander Ilango and his fifty surviving ancestral royal guards completely isolated at the narrow gorge (Tholaividaththu). Yet, bound by generations of hereditary honor and loyalty to the soil, these ancestral native warriors formed an unbreakable ring of shields. Even as mortal peril encircled them (Ulaividaththu) and relentless volleys of barbed arrows struck their flesh, they refused to yield an inch of ground, holding the pass until nightfall and sacrificing their lives to save the homeland (OoRanjaa vankaN). Arriving with relieving battalions at dawn, king Maravarman wept over the fallen body of the noble commander. 'Even when decimated in numbers (Tholaividaththu) and facing extreme mortal catastrophe (Ulaividaththu), the unyielding courage to stand firm fearless of wounds and death (OoRanjaa vankaN) belongs solely to our ancestral native guards (Tholpadaikkallaal), and can never be bought with gold from mercenary strangers! (Aridhu).' Maravarman gently laid his embroidered royal silk cloak across Ilango's battered iron shield.