திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 755

மழை பொய்த்துப் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய ஒரு கடுமையான கோடைக்காலத்தில், ஊரில் தானிய விலை கிடுகிடுவென உயர்ந்தது. அப்போது மூத்த தானிய வணிகர் மாணிக்கத்தின் இளம் உதவியாளன் சதாசிவம் அவரிடம் ஓடிவந்து, 'ஐயா, நமது களஞ்சியத்தில் உள்ள கேழ்வரகையும் நெல்லையும் சில வாரங்கள் பதுக்கி வைத்து விற்றால், பத்து மடங்கு அதிக விலைக்கு விற்றுப் பெருஞ்செல்வம் ஈட்டலாம்!' என்று பேராசையோடு கூறினான். அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த மாணிக்கம், அந்தச் சூழ்ச்சித் திட்டத்தை உடனே நிராகரித்தார்; 'ஏழை எளிய மக்களின் கண்ணீரில் காசு பார்ப்பது பாவம்!' என்று கூறி, தன் தானியக் களஞ்சியங்களைத் திறந்து வழக்கமான நியாய விலையிலேயே தானியங்களை மக்களுக்கு வழங்கினார். லாபத்தை இழந்துவிட்டதாகக் கருதி முகம் சுளித்த சதாசிவத்திற்கு மாணிக்கம் கற்பித்தார். 'சதாசிவம், எளிய மக்கள் மீதான கருணையோடும் பிறர் காட்டும் அன்போடும் கூடி வராமல், மக்களைக் கசக்கிப் பிழிந்து சேர்க்கப்படும் அநீதியான செல்வத்தை (அருளொடும் அன்பொடும் வாராப் பொருளாக்கம்), சான்றோர்கள் ஒருபோதும் மனதால் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தூசியெனக் கருதி உடனே தூர எறிந்துவிடுவர்!' (புல்லார் புரள விடல்). மாணிக்கம் தானியக் களஞ்சியத்தின் மரப் பலகைச் சட்டத்தை மேலே உயர்த்தி, கேழ்வரகு மணிகளை அளவைக் கூடைகளில் சரிய விட்டார்.

During a catastrophic summer drought when rains failed and grain prices soared across the province, apprentice Sadasivam rushed to senior merchant Manickam with a speculative scheme. 'Master, if we seal our warehouses and hoard our ragi and paddy reserves for three more weeks, starving buyers will gladly pay tenfold prices, multiplying our profits beyond measure!' Hearing this predatory proposal, Manickam tore up the speculative sales ledger in righteous anger. 'Accumulating wealth from the tears and starvation of our neighbors is sheer poison,' he rebuked, immediately ordering his granaries opened and grain sold at normal pre-famine prices to every laborer. Seeing the youth's disappointed look over the lost windfall, Manickam explained with solemn dignity: 'Sadasivam, wealth that does not flow from heartfelt compassion for the vulnerable and the loving goodwill of fellow humans (AruLodum anbodum vaaraap poruLaakkam), should never be embraced by righteous souls, but cast away and discarded like toxic dust! (Pullaar puraLa vidal).' Manickam slid up the wooden grain hopper shutter, allowing the streams of red ragi to pour into the waiting measurement baskets.