திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 753

சுமத்ரா தீவுப் பெருங்கடலில் புயலில் சிக்கித் தரைதட்டிய தமிழ்க் கப்பலின் நாற்பது இளம் மாலுமிகளை, அங்கிருந்த கொடூரமான தீவுப் பாளையக்காரன் சிறைபிடித்துச் சுரங்கங்களில் அடிமைகளாக வேலை செய்யப் பணித்தான். தொலைதூரக் கடல்களுக்குப் போர்ப் படைகளை அனுப்பி அவர்களை மீட்பது முடியாத காரியமாகத் தோன்றியது; மாலுமிகளின் குடும்பத்தினர் கடற்கரையில் நின்று கண்ணீர் வடித்தனர். இந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்ட நாகப்பட்டின மூத்த கப்பல் வணிகர் அவிநாசிச் செட்டியார், தாமதிக்காமல் தனது சொந்தக் கப்பல்களில் ஐம்பதாயிரம் பொற்காசுகளையும் அரிய வாசனைத் திரவியங்களையும் அனுப்பி, அந்தத் தீவு ஆட்சியாளருடன் உடன்படிக்கை செய்து நாற்பது மாலுமிகளையும் எவ்விதக் காயமுமின்றி உயிருடன் மீட்டுக் கொண்டுவந்தார் (எண்ணிய தேயத்துச் சென்று இருளறுத்தார்). துறைமுகத்தில் இறங்கித் தங்கள் அன்னையரின் கால்களில் விழுந்து அழுத மாலுமிகளிடம் செட்டியார் கூறினார்: 'தம்பிகளே! வாள் கொண்டு செல்ல முடியாத நெடுந்தூர தேசங்களுக்கும், செல்வம் எனப்படும் அணையாத சுடர் விளக்கானது (பொருளென்னும் பொய்யா விளக்கம்) நாம் நினைத்த இடத்திற்குச் சென்று, அங்கே உள்ள ஆபத்து மற்றும் பகைமை என்னும் காரிருளை அறவே நீக்கி நல்வாழ்வு தரும் பேராற்றல் பெற்றது!' (எண்ணிய தேயத்துச் சென்று இருளறுக்கும்). செட்டியார் கடல் வர்த்தக ஒப்பந்தப் பத்திரத்தில் தனது செப்பு மோதிர முத்திரையைச் சிவப்பு அரக்கில் பதித்தார்.

When a merchant galley was wrecked upon the reefs of the Sumatra archipelago, an unscrupulous island chieftain chained the forty surviving Tamil mariners, condemning them to brutal forced labor in his sulfur mines. Sending a naval fleet across thousands of leagues of tempestuous ocean was impossible in the monsoon season, leaving the sailors' families weeping in despair upon the harbor pier. Upon learning of their plight, veteran Nagapattinam merchant Avinashi Chettiar acted immediately; dispatching two fast trading schooners loaded with fifty thousand gold sovereigns, frankincense, and precious textiles, he negotiated their unconditional ransom and brought all forty youths back alive without shedding a drop of blood (ENNiye thEyaththuch chendRu iruLaRukkum). As the weeping sailors embraced their parents on the stone quay, Chettiar observed with quiet conviction: 'Young men, where war fleets and weapons cannot travel, the unfailing, radiant lamp of material wealth (PoruLennum poiyaa viLakkam) speeds to any distant realm across oceans, piercing and instantly dispelling the darkest shadows of bondage, adversity, and enmity! (ENNiye thEyaththuch chendRu iruLaRukkum).' Chettiar pressed his bronze signet ring into red sealing wax upon the maritime treaty parchment.