திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 744

செஞ்சிக் கோட்டையைத் தரைமட்டமாக்கும் நோக்கத்தோடு, எண்பதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட எதிரிப் படைகள் பெரும் ஆரவாரத்துடன் மலை அடிவாரத்தை வந்து சூழ்ந்தன. ஆனால் கோட்டையின் அணுகுமுறையை ஆய்வு செய்த எதிரித் தளபதிக்கு பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது; கோட்டைக்குள் நுழையும் ஒரே பாதை, வெறும் பத்து வீரர்கள் நின்றே ஒட்டுமொத்தப் படையையும் எளிதில் தடுத்து நிறுத்தக்கூடிய குறுகிய பாறைக் கணவாயாக அமைந்திருந்தது (சிறுகாப்பின்). அதேநேரத்தில், கோட்டையின் உட்பகுதியோ பல்லாயிரக்கணக்கான குடிமக்கள், கால்நடைகள், வற்றாத நீர்ச்சுனைகள் மற்றும் விளைநிலங்களை உள்ளடக்கிய பரந்த மலையகப் பீடபூமியாகக் காட்சியளித்தது (பேரிடத்தது ஆகி). கோட்டையை எக்காலத்திலும் முற்றுகையிட்டு வெல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்த எதிரிப் படைகள், போரிடாமலேயே தங்கள் போர்த் துணிவை இழந்து பின்வாங்கத் தொடங்கின. கோட்டைத் தளபதி ஜெயசிம்மன் தன் இளம் ஒற்றன் இளஞ்சேரலிடம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'இளஞ்சேரல், சில வீரர்கள் நின்றே எளிதில் காவல் காக்கத்தக்க வாயிலையும் (சிறுகாப்பின்), மக்கள் தற்சார்புடன் வாழப் பரந்த உட்பரப்பையும் கொண்டு (பேரிடத்தது ஆகி), முற்றுகையிட வரும் வலிமையான பகைவர்களின் போர்த் துணிவையே அடித்து வீழ்த்த வல்லதே (உறுபகை ஊக்கம் அழிப்பது) தலைசிறந்த கோட்டை அரணாகும்!' (அரண்). ஜெயசிம்மன் உயரமான கண்காணிப்புக் கோபுரத்தின் மீது நின்ற காவலாளியை நோக்கிக் கையசைத்து எச்சரிக்கைக் கொடியைத் தாழ்த்தச் சொன்னான்.

Aiming to overrun and level the granite stronghold of Gingee, an invading host of eighty thousand warriors encircled the foothills with deafening war cries. However, when the enemy advance scouts reconnoitered the approaches, dismay spread through their ranks; the sole gateway into the citadel wound through a narrow, jagged rock fissure easily defended by ten archers against an entire army (SiRukaappin). Furthermore, behind this impregnable bottleneck lay a vast self-sustaining highland plateau comprising freshwater springs, orchards, fertile terraces, and community settlements capable of withstanding decades of siege without strain (PEridaththadhaagi). Realizing that a siege was utterly hopeless, the invading forces lost their fighting morale and began a demoralized retreat without a single clash of steel. Turning to his young scout Ilanjeral, fortress commander Jayasimhan remarked with calm pride: 'Ilanjeral, a stronghold whose entrance can be securely guarded by a handful of warriors (SiRukaappin), which shelters a vast self-sufficient domain within (PEridaththadhaagi), and shatters the aggressive battle spirit of invading foes by its mere design (URupagai ookkam azhippadhu), is a truly supreme fortress! (AraN).' Jayasimhan gestured to the watchtower sentinel to lower the smoke warning flag.