திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 723

கிராம மக்களின் பொது மேய்ச்சல் நிலங்களையும் ஏரிப் பாசன உரிமையையும் அநியாயமாகப் பறிக்க முயன்ற அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராக, நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் வாட்களோடும் கம்புகளோடும் தெருவில் நின்று தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருந்தனர். ஆனால், அதிகார மமதை பிடித்த தலைமை நீதிபதிகளும் ஆளுநரும் அமர்ந்திருந்த அரச நீதிமன்றத்திற்குள் சென்று வாதாட அழைத்தபோது, பலரும் அச்சத்தால் பின்வாங்கினர். அந்த நேரத்தில், ஏழை விவசாயிகளின் உரிமைக்காகப் போராடிய இளம் வழக்கறிஞர் சுப்பிரமணியன் எவ்வித அச்சமுமின்றி நீதிமன்ற அவைக்குள் நுழைந்தார். அவர் பண்டைய நிலப் பட்டயங்களையும் செப்பேடுகளையும் எடுத்து வைத்து, அதிகாரிகளின் மிரட்டல்களுக்குச் சிறிதும் அஞ்சாமல் மக்கள் உரிமைகளை அனல் பறக்க வாதாடி நீதியை நிலைநாட்டினார் (அவையகத்து அஞ்சாது பேசினார்). அவரது நெஞ்சுரத்தைக் கண்டு நெகிழ்ந்த மூத்த பெரியவர் வாஞ்சிநாதன் அவரது கைகளைப் பற்றிக் கூறினார். 'சுப்பிரமணியா, உணர்ச்சி வேகத்தில் போர்க்களத்தில் பகைவர்களின் ஆயுதங்களுக்கு அஞ்சாமல் உயிரைத் தியாகம் செய்யும் வீரர்களை உலகில் எளிதாகக் கண்டுவிடலாம் (பகையகத்துச் சாவார் எளியர்); ஆனால் அதிகாரம் படைத்த நீதிமன்ற அவையிலே நடுக்கமின்றி நின்று நீதிக்காக உண்மையை முழங்கும் நெஞ்சுரம் கொண்டவர்கள் மிக அரிதானவர்களே! (அவையகத்து அஞ்சா தவர் அரியர்)' என்றார். சுப்பிரமணியன் செப்பேட்டுப் பட்டயங்களைச் சுருட்டி மூத்த பெரியவரின் கைகளில் கொடுத்தார்.

When an authoritarian land commissioner attempted to seize communal village pastures and irrigation rights, hundreds of spirited village youths took to the streets with staves and swords, ready to lay down their lives in violent confrontations. Yet when summons were issued to present legal evidence before the intimidating tribunal of royal judges and armed bailiffs, fear paralyzed almost everyone. At that crucial hour, young public advocate Subramanian stepped fearlessly into the imposing tribunal hall. Unrolling ancient copper plate land grants and historical revenue records before the stern judges, he presented an unflinching, razor-sharp defense of communal rights without a single tremor in his voice, successfully dismantling the unlawful eviction decree. Moved by his profound courage, village elder Vanchinathan embraced the young advocate with tears of reverence. 'Subramanya, finding brave souls ready to perish confronting foes on a chaotic battlefield is relatively easy (Pagaiyagaththuch chaavaar eLiyar); but finding a rare soul who stands undaunted before a formidable council of power to speak the truth (Avaiyagaththu anjaa dhavar ariyar) is exceedingly rare on earth!' Subramanian rolled the inscribed copper plate deeds and placed them into the elder's hands.