திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 708

சுயமரியாதை மிக்க நெசவாளர் கதிர்வேல், தன் தறியும் சேமிப்பும் தீக்கிரையான துயரோடு வள்ளல் சுந்தரனாரின் மாளிகை வாசலில் வந்து நின்றான். வாழ்நாளில் யாரிடமும் கையேந்தாத அவன் தன்மானம், உதவி வேண்டும் என்று வாய் திறந்து கேட்க விடாமல் தடுத்தது; பேச வார்த்தைகளின்றி, கலங்கிய விழிகளோடு சுந்தரனாரின் எதிரே மௌனமாக நின்றான் (முகம்நோக்கி நின்றான்). முகக்குறிப்பைக் கண்டே மனதின் பாரத்தை உணரும் நுண்ணறிவாளர் சுந்தரனார் (அகம்நோக்கி உற்றது உணர்வார்). கதிர்வேலின் வாடிய முகமும் தயங்கி நிற்கும் நிலையும் அவனது பெருந்துயரை நொடியில் அவருக்கு உணர்த்தின; ஒரு தன்மானக்காரனை யாசிக்க வைப்பது முறையல்ல என்பதை உணர்ந்து, கதிர்வேல் பேசும் முன்பே அவனை அன்போடு அணைத்துக் கொண்டார். 'கதிர்வேல், நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்; உன் தறியை மீண்டும் அமைத்துத் தொழில் தொடங்கத் தேவையான அனைத்தும் இப்போதே உன் இல்லம் வந்து சேரும்!' என்று இன்முகத்தோடு உதவினார். வாய் திறந்து கேட்காமலேயே தன் அகத்துயரை உணர்ந்து காத்த பெருந்தன்மையை எண்ணி கதிர்வேல் நெகிழ்ந்தான் (உற்றது உணர்வார்ப் பெறின் முகம்நோக்கி நிற்க அமையும்).

Weaver Kathirvel, a man of fierce self-respect whose loom and savings were destroyed in a fire, arrived at the gates of patron Sundaranar. Having never begged in his life, his pride prevented him from asking for help; wordless and with tearful eyes, he simply stood in silence before Sundaranar (MuganOkki ninRaan). Sundaranar was a master at discerning inward sorrow from outward countenance (AgamnOkki utRadhu uNarvaar). Kathirvel's withered face and hesitant posture instantly revealed the deep grief within; knowing that forcing a dignified artisan to plead is unworthy, Sundaranar embraced him warmly before he could speak. 'Kathirvel, you need not speak; everything required to rebuild your loom and restart your craft will reach your home at once!' he offered with gracious warmth. Kathirvel was deeply moved to tears by the nobility of a soul who perceived his inner anguish without requiring him to utter a single word of plea (UtRadhu uNarvaarp peRin muganOkki niRka amaiyum).