திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 705

பட்டுப்புடவை வாங்க வந்த வாடிக்கையாளரின் முகச்சுளிப்பையும் சங்கடத்தையும் உணராமல் பணம் கேட்டு அவசரப்பட்ட இளம் நெசவாளி மணிகண்டனைத் தடுத்து, வாடிக்கையாளரின் விருப்பத்திற்கேற்பப் புடவையைச் செப்பனிட்டு மகிழ்வித்தார் மூத்த நெசவாளர் தேவநாதன். தேவநாதன் மணிகண்டனைப் பார்த்துக் கூறினார்: 'தம்பி! முகத்தில் தோன்றும் நுட்பமான அடையாளங்களைக் கண்டும் அடுத்தவரின் உள்ளத்து உணர்வுகளை உணர முடியாவிட்டால் (குறிப்பிற் குறிப்புணரா வாயின்), மனித உடலின் சிறந்த உறுப்பான கண்களால் வேறு என்ன பயன் இருக்க முடியும்?' (உறுப்பினுள் என்ன பயத்தவோ கண்).

When junior weaver Manikandan was blind to a customer's subtle facial distress regarding a stiff saree border, master artisan Devanathan swiftly stepped in to soften the fabric, winning the customer's heartfelt gratitude. Rebuking the apprentice, Devanathan asked: Young man! If your eyes cannot discern inward feelings from subtle outward facial signs (KuRippiR kuRippuNaraa vaayin), what real benefit do you gain from having eyes among all your bodily members? (URuppinuL enna payaththavO kaN).