திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 564

சிறு தாமதங்களுக்கும் எளிய நெசவாளர்களைக் கொடூரமாகச் சவுக்கால் அடித்துத் தண்டித்த ஆளுநர் பாலச்சந்திரனைப் பார்த்து, நகரத்து மக்கள் அனைவரும் 'நம்மை ஆளும் தலைவன் மிகவும் கொடூரமானவன்!' என்று மனம் நொந்து கண்ணீரோடு பேசினர். எவராலும் வெல்ல முடியாத இளமை பலத்தோடும் மெய்க்காவல் படைகளோடும் அவன் இருந்தபோதும், மக்களின் தீராத கண்ணீரும் சாபமும் அவனது அதிகாரத்தையும் மன அமைதியையும் சிதைத்தன; இரண்டே ஆண்டுகளில் அவன் கொடுமையான நோயுற்றுப் பதவியையும் உயிரையும் இழந்தான். இதைக் கண்ட ஓய்வுபெற்ற முதிய அமைச்சர் திருநாவுக்கரசு மக்களுக்கு விளக்கினார்: 'மக்களே! 'நம்மை ஆளும் தலைவன் மிகவும் கொடியவன்' என்று குடிமக்கள் மனம் நொந்து கூறும் பழிச்சொல்லைப் பெற்ற கொடுங்கோல் ஆட்சியாளன் (இறைகடியன் என்றுரைக்கும் இன்னாச்சொல் வேந்தன்), தன் ஆயுளும் ஆட்சிப் பொழுதும் சுருங்கி (உறைகடுகி), மிக விரைவிலேயே அடியோடு அழிந்து போவான்!' (ஒல்லைக் கெடும்). திருநாவுக்கரசு தனது மர ஊன்றுகோலைத் திருப்பி மக்கள் கூடியிருந்த தெருவை நோக்கி நடந்தார்.

Inflicting merciless public floggings on humble silk weavers for minor guild delays, provincial governor Balachandran took perverse pride in his reputation for severity; across bustling bazaar corners and weaving compounds, oppressed citizens wept in anguish, lamenting: 'Alas, how relentlessly cruel is our sovereign!' (IRaikadiyan enRuraikkum innaachchol). Though Balachandran possessed formidable youthful vigor, grand palaces, and heavily armed bodyguards, the crushing weight of universal public sorrow eroded his spirit and health; within two years, he was stricken with a fatal wasting illness, losing both his office and life. Observing his sudden demise, retired statesman Thirunavukkarasu addressed the citizens: 'Citizens, a ruler who earns the bitter reproach from his suffering subjects that he is merciless (IRaikadiyan enRuraikkum innaachchol vaendhan), will see his lifespan and dominion swiftly curtailed (URaikadugi), perishing into utter ruin without delay!' (Ollaik kedum).' Thirunavukkarasu turned his carved wooden walking staff and walked slowly toward the artisan quarter.