திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 563

மக்களை நடுநடுங்க வைக்கும் கொடூரத் தண்டனைகளையும், பொது இடங்களில் கசையடிகளையும் வழங்கித் தன் அநீதியான அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட நினைத்தான் மலைக்கோட்டைத் தலைவன் விருபாக்ஷன் (வெருவந்த செய்தொழுகும் வெங்கோலன்). மக்கள் அஞ்சி அடங்கிவிட்டதாக அவன் இறுமாப்போடு இருந்த வேளையில், அடக்குமுறை தாங்காத குடிமக்களும் கோட்டைக்காவலர்களும் ஒரே இரவில் ஒன்றுதிரண்டு கலகம் செய்து, அவனது கோட்டையைத் தகர்த்து அவனைச் சிறைபிடித்தனர். சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டுக் கிடந்த விருபாக்ஷனைப் பார்த்து, மூத்த வரலாற்று அறிஞர் சதாசிவம் மக்களுக்கு விளக்கினார்: 'மக்களே! குடிமக்கள் அஞ்சி நடுங்கும்படியான கொடுஞ்செயல்களைச் செய்து அநீதியாக ஆட்சி நடத்தும் கொடுங்கோலன் (வெருவந்த செய்தொழுகும் வெங்கோலனாயின்), எவ்வித சந்தேகமும் இன்றி மிக விரைவிலேயே அடியோடு அழிந்து போவான்!' (ஒருவந்தம் ஒல்லைக் கெடும்). சதாசிவம் சேற்றில் மிதிபட்டுக்கிடந்த கொடுங்கோலனின் கிழிந்த கொடியைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

Enforcing gruesome public floggings, mutilations, and midnight arrests to terrify the populace into cowed paralysis, hill chieftain Virupakshan boasted that reign by sheer terror rendered his fortress unassailable (Veruvandha seydhozhugum vengOlan). Yet suppressed terror turned swiftly into white-hot collective fury; within three months, oppressed artisans, farmers, and the garrison sentries themselves launched a synchronized midnight uprising, bursting the fortress gates and capturing the tyrant in his inner chambers. As Virupakshan lay bound in heavy chains on the flagstones, elder historian Sadasivam addressed the gathering: 'Citizens, if a sovereign governs through terrorizing atrocities that make subjects shudder in dread (Veruvandha seydhozhugum vengOlanAyin), his catastrophic ruin is absolutely certain and will strike with blinding swiftness!' (Oruvandham ollaik kedum).' Sadasivam pointed toward the torn, trampled banner of the fallen chieftain lying in the courtyard mud.