திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 558

பேராசை பிடித்த கொடுங்கோல் ஆளுநர் பாஸ்கரனின் ஆட்சியில், ஒன்றுமில்லாத எளிய கூலித் தொழிலாளிகள் தங்களுக்குப் பறிக்கப்பட செல்வம் ஏதுமில்லை என்பதால் அமைதியாக வாழ முடிந்தது. ஆனால், பல தலைமுறைகளாக நேர்மையாக உழைத்து நவரத்தினங்களைச் சேர்த்த வணிகர் மாணிக்கமோ, ஆளுநரின் தொடர் மிரட்டலுக்கும் பொய்ப் புகார்களுக்கும் ஆளாகித் தன் சிவப்புக் கற்களையும் சொத்துகளையும் இழந்து, இருண்ட சிறைக் கொட்டடியில் அடைக்கப்பட்டான். தன் செல்வமே தனக்கு எமனாக மாறியதை எண்ணிக் கண்ணீர் வடித்த மாணிக்கத்திடம், அதே சிறையில் அடைபட்டிருந்த முதிய சான்றோர் நாராயணன் விளக்கினார்: 'மாணிக்கமே! நீதி தவறாத நல்லாட்சி செய்யாத கொடுங்கோலனின் ஆட்சியின் கீழ் ஒருவன் வாழ நேரிட்டால் (முறைசெய்யா மன்னவன் கோற்கீழ்ப் படின்), பொருள் எதுவுமில்லாத ஏழை வறுமை நிலையை விடவும் (இன்மையின்), செல்வம் வைத்திருக்கும் நிலையே மிகக் கொடிய ஆபத்தையும் துன்பத்தையும் தரும்!' (இன்னாது உடைமை). நாராயணன் சிறை அறையின் ஈரத் தரையில் ஒரு மண் குவளைத் தண்ணீரைக் கொடுத்து மாணிக்கத்தைத் தேற்றினார்.

Under the rapacious regime of tyrannical governor Bhaskaran, penniless day-laborers survived in peace simply because they possessed nothing of value for the tyrant's greedy bailiffs to confiscate. Prosperous gem merchant Manickam, however, lived in perpetual terror; the governor's agents fabricated false treason charges, raided his merchant vaults, confiscated his precious rubies, and threw him into heavy chains inside the subterranean fortress prison. Weeping on the damp stone floor beside a serene captive sage, Manickam lamented that his lifetime of honest industry had become his living curse; senior scholar Narayanan counseled: 'Manickam, if one is doomed to dwell beneath the corrupt sway of an unjust ruler who dispenses no law (MuRaiseyyaa mannavan kORkEezhp padin), possessing wealth and property (Udaimai) becomes infinitely more agonizing and perilous than the deepest destitution!' (Inmaiyin innaadhu).' Narayanan pushed an earthen bowl of cool spring water gently toward Manickam across the dungeon cell.