திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 546

பல்லாயிரக்கணக்கான கூரிய எஃகு வேல்களையும் மதயானைப் படைகளையும் மட்டுமே நம்பித் தலைக்கனத்தோடு போருக்கு வந்த கொடுங்கோல் தளபதி வீரசிம்மன், எளிய மக்களைக் கண்ணாகக் காத்த நல்லரசரின் நாட்டின் மீது படையெடுத்தான். ஆனால் போர்க்களத்தில், வீரசிம்மனின் கொடுமை தாளாமல் அவனது கூலிப்படை வீரர்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே எறிந்து சரணடைந்தனர்; குடிமக்களோ தங்கள் நீதி தவறாத அரசரைக் காக்க உயிரையும் துச்சமென மதித்துப் போரிட்டு மாபெரும் வெற்றி பெற்றனர். சிறைபிடிக்கப்பட்டுக் கூடாரத்தில் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த வீரசிம்மனிடம் அவைக்களப் புலவர் மருதன் அறிவுறுத்தினார்: 'தளபதியே! ஒரு மன்னனுக்கு மெய்யான வெற்றியைத் தேடித்தருவது அவன் கையில் ஏந்திய கூரிய வேற்படைகள் அல்ல (வேலன்று வென்றி தருவது); அவனது செங்கோல் ஆட்சியே ஆகும், அந்தச் செங்கோலும் சிறிதும் கோணாமல் நீதி தவறாமல் இருந்தால் மட்டுமே அது வெற்றியைத் தரும்!' (மன்னவன் கோலதூஉங் கோடாதெனின்). மருதன் புல்வெளியில் கிடந்த மழுங்கிய இரும்பு வேல் முனையை எடுத்துக் கல் மேசையின் மீது வைத்தார்.

Boasting of thousands of heavy iron spears, war chariots, and armored elephants, ruthless warlord Veerasimhan invaded the peaceful valley kingdom ruled by an upright, beloved sovereign. Yet the moment battle lines met, Veerasimhan's oppressed mercenaries, harboring deep hatred for their tyrannical commander, tossed down their weapons in mass surrender; meanwhile, the valley's ordinary farmers and artisans fought with roaring devotion to defend their righteous king, shattering the invading host. Standing before the captured warlord inside the military tent, court poet Maruthan declared: 'Warlord, it is never the sharp iron spear that bestows lasting victory upon a ruler (VElanRu venRi tharuvadhu); it is solely the righteous scepter of just governance, provided that very scepter remains utterly straight and unbent from equity!' (Mannavan kOladhooung kOdaadhunin).' Maruthan picked up a surrendered, blunt iron spearhead from the turf and laid it quietly upon the stone council table.