திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 507

காஞ்சிபுரத்தின் அரண்மனைப் பட்டுச் சேலைகளை நெய்யும் முதன்மை நெசவுக் கூடத்தின் சாயப் பட்டறைப் பொறுப்பை, நூல் தரம் மற்றும் கனிமச் சாயக் கலவை குறித்த எந்த அறிவும் அனுபவமும் இல்லாத தன் செல்ல மைத்துனன் கதிர்வேலிடம் சொந்தக் குடும்பப் பாசத்தின் காரணமாக ஒப்படைத்தார் முதலாளி வரதராஜன். கதிர்வேல் அளவறியாமல் கார அமிலத்தைக் கொதிக்க வைத்து, நாற்பது விலைமதிப்பற்ற பட்டுப் பாவு நூல்களைக் கருக வைத்து அழித்த போது, தலைமைச் சாய நிபுணர் செங்கோடன் வரதராஜனிடம் வருத்தத்தோடு எடுத்துரைத்தார் (குருட்டுப் பாசத்தால் வந்த நஷ்டத்தை உணர்த்தினார்). செங்கோடன் கூறினார்: 'ஐயா! ஒருவர் மீதுள்ள சொந்தப் பாசத்தை மட்டுமே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு (காதன்மை கந்தா), செய்ய வேண்டிய தொழிலின் அறிவும் திறமையும் இல்லாதவரை நம்பிப் பொறுப்புகளில் அமர்த்தினால் (அறிவறியார்த் தேறுதல்), அது அந்த நிறுவனத்திற்கு அனைத்து விதமான நஷ்டங்களையும் பெரும் கேடுகளையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்!' (பேதைமை எல்லாந் தரும்). செங்கோடன் நீண்ட மரத் துடுப்பால் செம்பருத்திச் சாயக் கொப்பரையை மெதுவாகக் கலக்கிப் பார்த்தார்.

Managing a major royal handloom weaving manufactory in Kanchipuram, master weaver Varadharajan appointed his pampered brother-in-law Kathirvel to lead the critical silk dye-house purely out of family fondness, despite the youth possessing zero knowledge of textile mordants, mineral salts, or vat temperatures. When Kathirvel boiled forty precious bolts of pure mulberry silk in blistering caustic potash, scorching the entire season's imperial consignment to crisp ash, veteran master dyer Sengodan addressed Varadharajan with frank sorrow. Sengodan taught: 'Master, entrusting a vital industrial office to an unqualified person purely on the basis of personal fondness and kinship affection (Kaadhanmai kandhaa aRivaRiyaarth thERudhal) inevitably brings every conceivable form of ruin, financial disaster, and sheer folly upon your enterprise! (Paedhaimai ellaan tharum).' Sengodan stirred the copper vat slowly with a long wooden paddle to test the natural madder dye.