திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 50

கிராமத்து நெசவுத் தெருவில், முதிய நெசவாளர் நடேசனார் நடந்து சென்றபோதெல்லாம், திண்ணைகளில் அமர்ந்திருந்த மன்னர்கள் முதல் எளிய தொழிலாளர்கள் வரை அனைவரும் எழுந்து நின்று கைகூப்பித் தலைவணங்கினர். அவர் தன் வாழ்நாளில் ஒரு துளி பொய் சொன்னதில்லை; கலப்பட நூல் நெய்ததில்லை; தன் மனைவியோடு இணைபிரியாத அன்போடு வாழ்ந்து, தன் ஐந்து பிள்ளைகளையும் நல் ஒழுக்கச் சீலர்களாக வளர்த்து, ஊரின் ஏழை எளியோர்க்குத் தன் தறியின் வருமானத்தைப் பகிர்ந்து வாழ்ந்தார்; அவரது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகை தவழ்ந்தது. ஊருக்கு வந்த இளம் வெளிநாட்டுப் பயணி ஒருவன், ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவரை வணங்குவதைக் கண்டு வியந்து கேட்டான்: 'நடேசனார் என்ன பெரிய மந்திர தந்திரங்கள் செய்யும் சாமியாரா? அல்லது அரசாங்கப் பதவியில் இருக்கும் அதிகாரியா? ஒரு சாதாரணக் குடும்ப மனிதரை ஊரே ஏன் தெய்வமாக வணங்குகிறது?' அவ்வூர்ப் பள்ளி ஆசிரியர் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'தம்பி! வானில் வாழும் தெய்வத்திற்கு என்ன அருங்குணங்கள் உண்டோ—கருணை, நீதி, சத்தியம், தியாகம், பொறுமை—அத்தனை தெய்வீகக் குணங்களையும் தன் குடும்ப வாழ்க்கையிலேயே வாழ்ந்து காட்டி, இந்த பூவுலகில் வாழ வேண்டிய முறைப்படி வாழ்பவன் (வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்), அவன் மனித உடலோடு மண்ணில் வாழ்ந்தாலும் வானுலகில் உறையும் தெய்வங்களில் ஒருவனாக வைத்து உலகத்தாரால் போற்றப்படுவான்!' (வான்உறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும்) என்று மெய்சிலிர்த்தார். பயணி அந்த உத்தமரின் முன் மண்டியிட்டு வணங்கினான்!

Whenever elder weaver Natesan walked down the village street, everyone—from visiting magistrates to humble cart-drivers—rose spontaneously from their porches, placing palms together in silent reverence. Throughout his seventy years, Natesan had never woven a single strand of defective thread, never uttered an unkind word, lived in radiant harmony with his devoted wife, raised five children in spotless virtue, and shared a quarter of his daily loom income to feed orphaned elders. An aura of unshakeable serene grace shone from his gentle eyes. A visiting traveler remarked in wonder: Is this elder a miraculous sorcerer, or an imperial minister of state? Why does the whole town bow to a simple artisan householder as if before a temple? The township schoolmaster smiled warmly: My friend! Whatever divine attributes sacred wisdom attributes to heaven's gods—boundless compassion, uncompromising truth, selfless sacrifice, and oceanic forgiveness—elder Natesan embodies every single one within his daily household life! Whoever lives on this mortal earth in the complete perfection of domestic virtue (VaiyatthuL vaazhvaangu vaazhpavan) shall, even while walking the dust of the earth, be placed and revered among the celestial deities who dwell in heaven! (VaanuRaiyum deivatthuL vaikkappadum). Deeply moved, the traveler bowed in reverence.